Að skrifa ekki

Dömur mínar og herrar.

Ég sit hérna fyrir framan tölvuna, tómur í hausnum, og veit ekkert hvað ég ætla að fara að skrifa um. Í þetta skiptið ætla ég ekki að skrifa um það sem ég gerði, eða gerði ekki í dag, eða í gær, eða í síðustu viku. Ég ætla ekki að skrifa um það sem er í fréttum líðandi dags, ekki um það sem ég er að hlusta á, ekki að skrifa um það sem ég er að lesa þessa dagana (ég er ekki að lesa neitt). Ég ætla ekki að setja inn mynd af mér, eða af Öglu, eða af fjöldskyldunni minni þegar hún var hérna í síðustu viku. Ég ætla heldur ekki að skrifa færslu sem er neikvætt hlaðin, að því leyti, að ég ætli að skrifa einungis um það sem ég ætlaði ekki að gera. Nei, ég ætla bara að skrifa. Og síðan ætla ég ekki að skrifa meir.

Af óumdeilanlegu ágæti borgarinnar Barcelona

Mine damer og herre.

Í gær fór ég í ferð með danska vini mínum, honum Henrik, út á Governor´s Island. Þetta var einhver svona góður hipsterafílingur- allir með SLR-myndavélar, með yfirvaraskegg og nokkur vel valin tattú. Ég fittaði vel þarna inn. Við vorum að tala um hvað okkur þætti Distortion hátíðin í Kaupmannahöfn hallærislegt fyrirbæri. Í framhaldi af því sagðist hann ekki þola borgina Barcelona. Það fannst mér merkilegt. Ekki það að ég sé dómbær á hvernig sú borg er- ég hef aldrei komið þangað. En ég held að ég hafi aldrei hitt mann sem segist hata Barcelona. Það að elska Barcelona er eitthvað svipað því að vilja borða pastað sitt “al dente”, að vilja fá kaffið sitt vel heitt, og að finnast miklu sniðugra þegar farið er með hópi fólks á veitingastað, að fá sér marga litla rétti og deila þeim, frekar en að hver maður liggi einsog þurs yfir sínum rétti.

Yrsa Gylfadóttir sagði mér einu sinni sögu sem festist alveg í mér- eða það var í rauninni ekki saga, heldur einhvers konar hátternislýsing á móður hennar, sem var einmitt svona- hún sagðist vilja pastað sitt soðið “al dente”, sagðist vilja kaffið sitt heitt, vildi fá ristaða brauðið sitt nýristað. Síðan notaði hún þetta til þess að upphefja sig yfir aðra og til að sjá til þess að hún fengi örugglega sitt kaffi fyrst, af því hún kynni best að meta heitt kaffi.

Annars má náttúrulega líka halda því fram að þetta hafi verið einhver svona “avant-hipster” statement hjá honum Henrik. Ég hlakka til að bjóða honum í pasta, og sjá hvort að það hlakki ekki í honum þegar ég ber það fram, mauksoðið.

Megas

Dear Will

I am sorry to get back to you so late- it took me a while to be able to do this, all my music was on a messed up hard drive so it was difficult for me to copy/paste it. I ended up ripping it from my iPod, something I have been putting off, but now I finally did it. New York is nice these days. I like it when literally everybody I know leaves- the same thing happened last year. That leaves me to my own devices. Plus it's raining, so lots of good ol' quality inside time.
I hope you are still interested in the Icelandic renegade bard-poet. As I said, he is my favorite musician. He went through many periods, beginning with an album he released in 1972, recorded while he was studying archeology in Oslo, Norway. He was an iconoclast- most of his songs from this period are degrading stories about about national heroes, their std's, incestual affairs and drinking habits- and before long, his songs had been banned in the national radio. But his use of the icelandic language was so fresh- a melange of ancient icelandic integrated with modern american slang- and it soon turned him into a national hero, champion of the downtrodden, be it the working class or the disillusioned post-war bourgouisee. His next three albums where in this vein, although everything after that was recorded in Reykjavik. This was the height of his notoriorty- and the height of his drug addiction. In 1978 he made a concert album titled "Drafts for suicide", and after this he went underground, with rumors surfacing that he had indeed killed himself. This is was, in his own words, gravely exaggerated.
Instead, he sobered up and began painting at the Reykjavik School of the Arts, and then worked in the harbor for a few years, resurfacing in 1986, clean cut, with a new look and a new sound. This is a period I have been taking to recently, especially a very overlooked period of albums between 1988 and 1992. The reason for this is, I think, the liberal use of synthesizers and the dubious subject of some of the songs, that alienated mainstream listeners who longed for the lofty subject matters and the folky feel of the earlier stuff. This period culminated in what in my view is his absolute masterpiece, Þrír Blóðdropar, Three Drops of Blood.
Among these albums are lot of gems. In these years he started working with the people from the Kukl crew (a topic for a whole other email), amongst who was the soon-to-be-world-famous Björk in most of the background vocals, along with Guðlaugur Óttar, who has had his fingers in every other great Icelandic album since the beginning of the eighties. You should google him- his wikipedia entry is fascinating.
The late nineties were a period of relapse and infrequent and somewhat lackluster releases, primarily because of a seemingly dwindling demand for his records. It was not until in the early 2000´s that he reemerged, somewhat like Bob Dylan the US, as the Grand Old Man of Icelandic rock music. All of his earlier albums where rereleased, and somehow every other band started, regrettably, doing Megas covers, resulting in two full cover albums in 2007. In the last three years Megas has released an album a year. They have generally been excellent, but there is an attempt at a kind of timelessness that annoys me- I feel like it is overproduced, or purposely underproduced, a search for a lost Megas that I find a bit embarrasing for him. But I am probably being overcritical.

What I am sending you is a selection of representative songs from the aforementioned periods, and I am going to allow you to judge for yourself what you like best. Maybe I can give you the whole catalog one day, if you want to swap me the Genesis catalog. That sounds like a blast. I listen to those songs frequently, especially in the morning.

So, here goes:

Skutullinn-1972
Orfeus og Evridís- 1975
Lóa Lóa- 1986
Álafossúlpan (featuring Björk)- 1988
Viltu byrja með mér- 1992
Gott er að elska- 2007
Hipster version of Orfeus og Evridís- 2007

Best,

Oskar

Kannt þú að tala fjálglega um veðrið?

Dömur mínar og herrar.

Það er erfitt að átta sig á hvorum maður vorkennir meir eftir að hafa horft á umfjöllun í íslenskum fjölmiðlum um Feneyjartvíæringinn, Ragnari Kjartanssyni og félaga hans, Páli Hauki Björnssyni, eða áhorfendum, og það með talið mér sjálfum.
Þáttaka Íslendinga í Feneyjartvíæringnum er ekkert sjálfsagt mál, þótt að einhverjir kunni að halda það. Við erum eflaust minnsta þjóðin sem sent hefur fulltrúa með reglulegu millibili. Og þegar tvíæringurinn er haldinn á að ræða listaverkin og taka viðtöl við listamennina, alvöru viðtöl sem láta ekki listina líta út sem eitthvað grín og sprell. Eða hver er eigilega ástæðan fyrir að fréttirnar af íslenska verkinu á tvíæringnum er alltaf sett aftast í Kastljósþáttinn? Er þetta ekki alvöru frétt? Er til dæmis verið að reyna að senda þau skilaboð að listin sé ómerkilegri en bæði íþróttir og veðrið?
Ekki það að ég sé að reyna að skrifa uppskrift að góðum fréttatíma, en þetta er alvöru frétt. Hún kallar á alvöru fréttamann sem spyr listamanninn alvöru spurninga. Ef fréttamaðurinn getur ekki talað við listamanninn á hans forsendum þá á hann ekki að taka þetta viðtal, heldur einhver annar.
Því fréttamenn þurfa að vera læsir á myndlist, rétt eins og ég og þú þurfum að vera læs á myndlist. En við, einsog fréttamaðurinn, þurfum líka að vera læs á grundvallaratriði í hagfræði og raunvísindum. Og við þurfum að kunna að tala fjálglega um veðrið, og af sönnum áhuga. Ég er ekki sérlega vel að mér í hagfræði, en ég hef lært um margt af grundvallarhugtökunum ósjálfrátt, einfaldlega af því að hlusta á viðtöl við sérfræðinga þar sem áhorfendum er einfaldlega ekki hlíft við neinu- efninu er einfaldlega dembt yfir mig, og það síast inn. Hví ætti það sama ekki að geta átt við listina, þe, af hverju er ekki hægt að tala um listina af alvöru? Því listin er dauðasta alvara, að minnsta kosti jafn alvarleg og hagfræðin og veðrið, jú og líka pólitíkin, ef því er að skipta.
Ég var að tala um þetta við Birgi Haraldsson síðastliðið föstudagskvöld. Hann sagði mér síðan að hann hafi verið á listasýningu um daginn og hann hafi ekki getað skilið verkið, fyrr en einhver kom og útskýrði það fyrir honum. Hann spurði eitthvað á þá leið hvort ekki væri bara hægt að afhenda bækling með hverju listaverki, þar sem maður fengi að vita hvað listamaðurinn væri að hugsa.
Ég veit um marga vel menntaða og góða vini mína sem eru haldnir svipuðum ótta við listaverk, þe, að þeir einfaldlega skilji ekki verkið, þá vanti einhverjar upplýsingar, osfrv. Ég reyndi að útskýra fyrir honum sem svo- Þegar listamenn byrjuðu að búa til verk sem ekki verðlaunuðu áhorfendur með því að vera falleg, eða gott handverk, eða góðar og vel þekktar tilvísanir- það má eiginlega segja að það hafi hafist með dada-listinni á öðrum áratugi síðustu aldar, þá fjarlægðust þeir áhorfendur. Þetta gerðist með því að listamenn slepptu haldreipi miðilsins- rammanum sem myndin er í, marmaranum sem styttan var hoggin í. Um leið og myndlistin var komin út um allt, og gat verið vídjó eða gjörningur eða bara allt í einu, þá varð allt í einu erfitt fyrir áhorfandinn að gera kröfur til listamannsins. Og á meðan hafa listamennirnir verið að gera meiri og meiri kröfur til áhorfendanna, sem verða til þess að þarna verður algjört diskonnekt.
Ég sagði Birgi að mér finndist að maður yrði bara að líta á verkin aftur út frá þessum klassísku atriðum, formi, lit, myndbyggingu, os.frv. Jafnvel þótt það sé vídjó eða gjörningur eða hvað sem er. Það verður að láta myndlistamennina gjalda miðilsins sem þeir velja að framsetja hlutina í, og þar getur öll umræða hafist. Það geta allir rætt fallega bláan lit, það er svipað og að ræða veðrið.
En ekkert af þessu kemur fram í viðtalinu við Ragnar Kjartansson á þjóðleikhúströppunum. Í staðinn fáum við einmitt þetta- vídjó, tekið upp í klettafjöllum, og popptónlist, ásamt Ragnari sjálfum einvers staðar í rýminu málandi misgóðar myndir. Og hann heldur auðvitað uppteknum hætti, er sleipur í svörum en veit einhvern veginn ekki hvort hann eigi að vera myndlistarmaður (sem hann sannlega er) eða skemmtikraftur í þessari stöðu, hvort hann eigi að detta niður á planið hennar, sem alltaf gerir hann sjálfan hálf vandræðalegan, eða hvort hann eigi að vera fyrir ofan hana, og eiga á hættu á að hljóma einsog hann sé að tala niður til hennar. Að lokum sleppir hann því, og lætur allt yfir sig ganga, og enginn er neinu vísari. Þátturinn var í fréttum Ríkissjónvarpsins 11. júní.

'95

Dömur mínar og herrar.

Mig langar að byrja á að óska Andra og Lindu til hamingju með vel heppnað brúðkaup. Þar hefði ég viljað vera.

Gunni bróðir hennar Öglu var hjá okkur í heimsókn í síðustu viku. Það var gaman að hafa hann. Meðal þess sem við gerðum var að fara á tónleika með Bandarísku rappsveitinni The Roots. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé þá, og líklegast ekki í það síðasta. Því héðan í frá verða Roots með fasta tónleika, “Roots Present: The Jam” á Highline Ballroom á hverju þriðjudagskvöldi.
Þetta, ásamt því að þeir eru byrjaðir að spila á hverju kvöldi í “The Tonight Show” með Jimmy Fallon á NBC kann að hljóma fáránlega. En þegar betur er að gáð er þetta kannski eina lógíska leiðin fyrir band einsog Roots til að eldast og þroskast en halda samt áfram að búa til áhugaverða tónlist.
Ég er viss um að þetta á eftir að verða algjörlega fastur liður í menningarlífi borgarinnar, þar sem fengnir verða góðir gestir til að stíga á svið með þeim og taka einhverja standarda, á milli þess sem Roots taka ný og gömul lög, sem í þeirra höndum eru hálfgerðir standardar (þegar við fórum mættu MOP, Juice Crew og Q-Tip og spiluðu, og í gærkvöldi skilst mér að Mos Def hafi spilað). Það besta er reyndar bara Black Thought og Questlove sjálfir, og kannski helst hvernig Black thought notar röddina sína meira einsog eitt hljóðfæranna á sviðinu frekar en að röddin hans og það sem hann segir sé það sem skiptir öllu máli.
Annars líður mér pínulítið einsog nú sé komið árið 1995. Ég er að hlusta á Post, uppáhaldsplötuna mína með Björk, og Orlando Magic eru komnir í úrslitin í NBA deildinni í körfubolta, og ég er að horfa á leikina á fullu. Þetta er reyndar árið sem NBA deildin komst aftur að í Bandaríkjunum. Ég er með kenningu sem segir að alltaf þegar það kreppir að í heiminum, þá verður allt í einu NBA deildin relevant. 1979 var kreppa, og þá komu Magic Johnson og Larry Bird og breyttu leiknum. Við upphaf tíunda áratugarins var einnig kreppa, en þá var mikil gróska í körfuboltanum. Þetta tímabil gat af sér besta körfuboltamann allra tíma, Karl Malone. Og núna virðist þetta að vera að gerast enn á ný- það virðist ótrúlegasta fólk vera að fylgjast með NBA þessa dagana, á meðan himinn og jörð farast fyrir utan sportbarina.

Að lokum verð ég að geta þess að Í dag kláraði síðan litli bróðir minn, Snorri Már Arnórsson, grunnskólann. Hann stóð sig vel og ég er stoltur af honum.

Bréf til Guðmundar

Sæll Guðmundur.

Hvernig hefurðu það? Það er langt síðan ég hef heyrt í þér sömuleiðis. Það er eitthvað óhugnalegt við þessa kveðju sem þú skildir eftir sem athugasemd við síðustu færslu, sem er líklegast ein sú aumasta sem Kommóðan hefur litið (Það er, færslan. Ekki athugasemdin). Kannski af því að þú gætir átt annað hvort við þig eða mig, það er, að þú hafir ekki vitað hvað þú hafir átt fyrr en þú misstir mig, eða, það sem verra væri, að ég sé búinn að missa þig, og þar með ykkur öll. Því það er vissulega mikið að gerast alls staðar annars staðar en hjá mér, bróðir minn er að útskrifast úr grunnskóla þessa dagana, Hjalti vinur okkar var að eignast dóttur sem ég veit ekki einu sinni hvað heitir, og Andri Fannar er að fara að gifta sig á sunnudaginn.

Móðir mín minnti mig aldeilis á þetta í vikunni, þegar hún sagði að því minna sem gerist á Kommóðunni, og því minna sem ég skrifaði tölvupósta heim til Íslands, því meira fjarlægðist ég fólk og það mig. En kannski það væri það sem ég vildi. Allt var þetta sagt af umhyggju við mig- hún þekkir væntanlega sögur af fólki sem fluttist til útlanda ungt og ræktaði ekki samböndin sín við vini sína. Komu síðan kannski aftur til Íslands og voru allt í einu hissa yfir að vera ekki innst í neinum hring. Ég minnist þess sem Grétar sagði mér einusinni, á þeim tíma er hann bjó á Íslandi en ég í Danmörku. Þá sagði hann að honum fyndist hann svo mikið nær mér þegar ég skrifaði reglulega í Kommóðuna. Það hefði átt að vera mér næg ástæða til að láta aldrei Kommóðuna standa vanhirta. En ég er sem sagt hér. Á sama gamla góða staðnum- á 7. stræti. Og mér verður oft hugsað til þín, síðast í morgun.

Viðskiptahugmynd

Við Uri vinur minn vorum ad pæla í hvort það væri ekki góður bisniss að selja rykgrímur fyrir framan neðanjarðarlestina á 2. Avenue í dag.