Kommóðan

Að skrifa ekki

2009-11-09T03:24:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Ég sit hérna fyrir framan tölvuna, tómur í hausnum, og veit ekkert hvað ég ætla að fara að skrifa um. Í þetta skiptið ætla ég ekki að skrifa um það sem ég gerði, eða gerði ekki í dag, eða í gær, eða í síðustu viku. Ég ætla ekki að skrifa um það sem er í fréttum líðandi dags, ekki um það sem ég er að hlusta á, ekki að skrifa um það sem ég er að lesa þessa dagana (ég er ekki að lesa neitt). Ég ætla ekki að setja inn mynd af mér, eða af Öglu, eða af fjöldskyldunni minni þegar hún var hérna í síðustu viku. Ég ætla heldur ekki að skrifa færslu sem er neikvætt hlaðin, að því leyti, að ég ætli að skrifa einungis um það sem ég ætlaði ekki að gera. Nei, ég ætla bara að skrifa. Og síðan ætla ég ekki að skrifa meir.

Af óumdeilanlegu ágæti borgarinnar Barcelona

2009-06-30T02:17:00.004Z

Mine damer og herre.

Í gær fór ég í ferð með danska vini mínum, honum Henrik, út á Governor´s Island. Þetta var einhver svona góður hipsterafílingur- allir með SLR-myndavélar, með yfirvaraskegg og nokkur vel valin tattú. Ég fittaði vel þarna inn. Við vorum að tala um hvað okkur þætti Distortion hátíðin í Kaupmannahöfn hallærislegt fyrirbæri. Í framhaldi af því sagðist hann ekki þola borgina Barcelona. Það fannst mér merkilegt. Ekki það að ég sé dómbær á hvernig sú borg er- ég hef aldrei komið þangað. En ég held að ég hafi aldrei hitt mann sem segist hata Barcelona. Það að elska Barcelona er eitthvað svipað því að vilja borða pastað sitt “al dente”, að vilja fá kaffið sitt vel heitt, og að finnast miklu sniðugra þegar farið er með hópi fólks á veitingastað, að fá sér marga litla rétti og deila þeim, frekar en að hver maður liggi einsog þurs yfir sínum rétti.

Yrsa Gylfadóttir sagði mér einu sinni sögu sem festist alveg í mér- eða það var í rauninni ekki saga, heldur einhvers konar hátternislýsing á móður hennar, sem var einmitt svona- hún sagðist vilja pastað sitt soðið “al dente”, sagðist vilja kaffið sitt heitt, vildi fá ristaða brauðið sitt nýristað. Síðan notaði hún þetta til þess að upphefja sig yfir aðra og til að sjá til þess að hún fengi örugglega sitt kaffi fyrst, af því hún kynni best að meta heitt kaffi.

Annars má náttúrulega líka halda því fram að þetta hafi verið einhver svona “avant-hipster” statement hjá honum Henrik. Ég hlakka til að bjóða honum í pasta, og sjá hvort að það hlakki ekki í honum þegar ég ber það fram, mauksoðið.

Megas

2009-06-24T05:33:00.003Z

Dear Will

I am sorry to get back to you so late- it took me a while to be able to do this, all my music was on a messed up hard drive so it was difficult for me to copy/paste it. I ended up ripping it from my iPod, something I have been putting off, but now I finally did it. New York is nice these days. I like it when literally everybody I know leaves- the same thing happened last year. That leaves me to my own devices. Plus it's raining, so lots of good ol' quality inside time.
I hope you are still interested in the Icelandic renegade bard-poet. As I said, he is my favorite musician. He went through many periods, beginning with an album he released in 1972, recorded while he was studying archeology in Oslo, Norway. He was an iconoclast- most of his songs from this period are degrading stories about about national heroes, their std's, incestual affairs and drinking habits- and before long, his songs had been banned in the national radio. But his use of the icelandic language was so fresh- a melange of ancient icelandic integrated with modern american slang- and it soon turned him into a national hero, champion of the downtrodden, be it the working class or the disillusioned post-war bourgouisee. His next three albums where in this vein, although everything after that was recorded in Reykjavik. This was the height of his notoriorty- and the height of his drug addiction. In 1978 he made a concert album titled "Drafts for suicide", and after this he went underground, with rumors surfacing that he had indeed killed himself. This is was, in his own words, gravely exaggerated.
Instead, he sobered up and began painting at the Reykjavik School of the Arts, and then worked in the harbor for a few years, resurfacing in 1986, clean cut, with a new look and a new sound. This is a period I have been taking to recently, especially a very overlooked period of albums between 1988 and 1992. The reason for this is, I think, the liberal use of synthesizers and the dubious subject of some of the songs, that alienated mainstream listeners who longed for the lofty subject matters and the folky feel of the earlier stuff. This period culminated in what in my view is his absolute masterpiece, Þrír Blóðdropar, Three Drops of Blood.
Among these albums are lot of gems. In these years he started working with the people from the Kukl crew (a topic for a whole other email), amongst who was the soon-to-be-world-famous Björk in most of the background vocals, along with Guðlaugur Óttar, who has had his fingers in every other great Icelandic album since the beginning of the eighties. You should google him- his wikipedia entry is fascinating.
The late nineties were a period of relapse and infrequent and somewhat lackluster releases, primarily because of a seemingly dwindling demand for his records. It was not until in the early 2000´s that he reemerged, somewhat like Bob Dylan the US, as the Grand Old Man of Icelandic rock music. All of his earlier albums where rereleased, and somehow every other band started, regrettably, doing Megas covers, resulting in two full cover albums in 2007. In the last three years Megas has released an album a year. They have generally been excellent, but there is an attempt at a kind of timelessness that annoys me- I feel like it is overproduced, or purposely underproduced, a search for a lost Megas that I find a bit embarrasing for him. But I am probably being overcritical.

What I am sending you is a selection of representative songs from the aforementioned periods, and I am going to allow you to judge for yourself what you like best. Maybe I can give you the whole catalog one day, if you want to swap me the Genesis catalog. That sounds like a blast. I listen to those songs frequently, especially in the morning.

So, here goes:

Skutullinn-1972
Orfeus og Evridís- 1975
Lóa Lóa- 1986
Álafossúlpan (featuring Björk)- 1988
Viltu byrja með mér- 1992
Gott er að elska- 2007
Hipster version of Orfeus og Evridís- 2007

Best,

Oskar

Kannt þú að tala fjálglega um veðrið?

2009-06-15T01:33:00.005Z

Dömur mínar og herrar.

Það er erfitt að átta sig á hvorum maður vorkennir meir eftir að hafa horft á umfjöllun í íslenskum fjölmiðlum um Feneyjartvíæringinn, Ragnari Kjartanssyni og félaga hans, Páli Hauki Björnssyni, eða áhorfendum, og það með talið mér sjálfum.
Þáttaka Íslendinga í Feneyjartvíæringnum er ekkert sjálfsagt mál, þótt að einhverjir kunni að halda það. Við erum eflaust minnsta þjóðin sem sent hefur fulltrúa með reglulegu millibili. Og þegar tvíæringurinn er haldinn á að ræða listaverkin og taka viðtöl við listamennina, alvöru viðtöl sem láta ekki listina líta út sem eitthvað grín og sprell. Eða hver er eigilega ástæðan fyrir að fréttirnar af íslenska verkinu á tvíæringnum er alltaf sett aftast í Kastljósþáttinn? Er þetta ekki alvöru frétt? Er til dæmis verið að reyna að senda þau skilaboð að listin sé ómerkilegri en bæði íþróttir og veðrið?
Ekki það að ég sé að reyna að skrifa uppskrift að góðum fréttatíma, en þetta er alvöru frétt. Hún kallar á alvöru fréttamann sem spyr listamanninn alvöru spurninga. Ef fréttamaðurinn getur ekki talað við listamanninn á hans forsendum þá á hann ekki að taka þetta viðtal, heldur einhver annar.
Því fréttamenn þurfa að vera læsir á myndlist, rétt eins og ég og þú þurfum að vera læs á myndlist. En við, einsog fréttamaðurinn, þurfum líka að vera læs á grundvallaratriði í hagfræði og raunvísindum. Og við þurfum að kunna að tala fjálglega um veðrið, og af sönnum áhuga. Ég er ekki sérlega vel að mér í hagfræði, en ég hef lært um margt af grundvallarhugtökunum ósjálfrátt, einfaldlega af því að hlusta á viðtöl við sérfræðinga þar sem áhorfendum er einfaldlega ekki hlíft við neinu- efninu er einfaldlega dembt yfir mig, og það síast inn. Hví ætti það sama ekki að geta átt við listina, þe, af hverju er ekki hægt að tala um listina af alvöru? Því listin er dauðasta alvara, að minnsta kosti jafn alvarleg og hagfræðin og veðrið, jú og líka pólitíkin, ef því er að skipta.
Ég var að tala um þetta við Birgi Haraldsson síðastliðið föstudagskvöld. Hann sagði mér síðan að hann hafi verið á listasýningu um daginn og hann hafi ekki getað skilið verkið, fyrr en einhver kom og útskýrði það fyrir honum. Hann spurði eitthvað á þá leið hvort ekki væri bara hægt að afhenda bækling með hverju listaverki, þar sem maður fengi að vita hvað listamaðurinn væri að hugsa.
Ég veit um marga vel menntaða og góða vini mína sem eru haldnir svipuðum ótta við listaverk, þe, að þeir einfaldlega skilji ekki verkið, þá vanti einhverjar upplýsingar, osfrv. Ég reyndi að útskýra fyrir honum sem svo- Þegar listamenn byrjuðu að búa til verk sem ekki verðlaunuðu áhorfendur með því að vera falleg, eða gott handverk, eða góðar og vel þekktar tilvísanir- það má eiginlega segja að það hafi hafist með dada-listinni á öðrum áratugi síðustu aldar, þá fjarlægðust þeir áhorfendur. Þetta gerðist með því að listamenn slepptu haldreipi miðilsins- rammanum sem myndin er í, marmaranum sem styttan var hoggin í. Um leið og myndlistin var komin út um allt, og gat verið vídjó eða gjörningur eða bara allt í einu, þá varð allt í einu erfitt fyrir áhorfandinn að gera kröfur til listamannsins. Og á meðan hafa listamennirnir verið að gera meiri og meiri kröfur til áhorfendanna, sem verða til þess að þarna verður algjört diskonnekt.
Ég sagði Birgi að mér finndist að maður yrði bara að líta á verkin aftur út frá þessum klassísku atriðum, formi, lit, myndbyggingu, os.frv. Jafnvel þótt það sé vídjó eða gjörningur eða hvað sem er. Það verður að láta myndlistamennina gjalda miðilsins sem þeir velja að framsetja hlutina í, og þar getur öll umræða hafist. Það geta allir rætt fallega bláan lit, það er svipað og að ræða veðrið.
En ekkert af þessu kemur fram í viðtalinu við Ragnar Kjartansson á þjóðleikhúströppunum. Í staðinn fáum við einmitt þetta- vídjó, tekið upp í klettafjöllum, og popptónlist, ásamt Ragnari sjálfum einvers staðar í rýminu málandi misgóðar myndir. Og hann heldur auðvitað uppteknum hætti, er sleipur í svörum en veit einhvern veginn ekki hvort hann eigi að vera myndlistarmaður (sem hann sannlega er) eða skemmtikraftur í þessari stöðu, hvort hann eigi að detta niður á planið hennar, sem alltaf gerir hann sjálfan hálf vandræðalegan, eða hvort hann eigi að vera fyrir ofan hana, og eiga á hættu á að hljóma einsog hann sé að tala niður til hennar. Að lokum sleppir hann því, og lætur allt yfir sig ganga, og enginn er neinu vísari. Þátturinn var í fréttum Ríkissjónvarpsins 11. júní.

'95

2009-06-11T03:23:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Mig langar að byrja á að óska Andra og Lindu til hamingju með vel heppnað brúðkaup. Þar hefði ég viljað vera.

Gunni bróðir hennar Öglu var hjá okkur í heimsókn í síðustu viku. Það var gaman að hafa hann. Meðal þess sem við gerðum var að fara á tónleika með Bandarísku rappsveitinni The Roots. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé þá, og líklegast ekki í það síðasta. Því héðan í frá verða Roots með fasta tónleika, “Roots Present: The Jam” á Highline Ballroom á hverju þriðjudagskvöldi.
Þetta, ásamt því að þeir eru byrjaðir að spila á hverju kvöldi í “The Tonight Show” með Jimmy Fallon á NBC kann að hljóma fáránlega. En þegar betur er að gáð er þetta kannski eina lógíska leiðin fyrir band einsog Roots til að eldast og þroskast en halda samt áfram að búa til áhugaverða tónlist.
Ég er viss um að þetta á eftir að verða algjörlega fastur liður í menningarlífi borgarinnar, þar sem fengnir verða góðir gestir til að stíga á svið með þeim og taka einhverja standarda, á milli þess sem Roots taka ný og gömul lög, sem í þeirra höndum eru hálfgerðir standardar (þegar við fórum mættu MOP, Juice Crew og Q-Tip og spiluðu, og í gærkvöldi skilst mér að Mos Def hafi spilað). Það besta er reyndar bara Black Thought og Questlove sjálfir, og kannski helst hvernig Black thought notar röddina sína meira einsog eitt hljóðfæranna á sviðinu frekar en að röddin hans og það sem hann segir sé það sem skiptir öllu máli.
Annars líður mér pínulítið einsog nú sé komið árið 1995. Ég er að hlusta á Post, uppáhaldsplötuna mína með Björk, og Orlando Magic eru komnir í úrslitin í NBA deildinni í körfubolta, og ég er að horfa á leikina á fullu. Þetta er reyndar árið sem NBA deildin komst aftur að í Bandaríkjunum. Ég er með kenningu sem segir að alltaf þegar það kreppir að í heiminum, þá verður allt í einu NBA deildin relevant. 1979 var kreppa, og þá komu Magic Johnson og Larry Bird og breyttu leiknum. Við upphaf tíunda áratugarins var einnig kreppa, en þá var mikil gróska í körfuboltanum. Þetta tímabil gat af sér besta körfuboltamann allra tíma, Karl Malone. Og núna virðist þetta að vera að gerast enn á ný- það virðist ótrúlegasta fólk vera að fylgjast með NBA þessa dagana, á meðan himinn og jörð farast fyrir utan sportbarina.

Að lokum verð ég að geta þess að Í dag kláraði síðan litli bróðir minn, Snorri Már Arnórsson, grunnskólann. Hann stóð sig vel og ég er stoltur af honum.

Bréf til Guðmundar

2009-06-06T01:51:00.001Z

Sæll Guðmundur.

Hvernig hefurðu það? Það er langt síðan ég hef heyrt í þér sömuleiðis. Það er eitthvað óhugnalegt við þessa kveðju sem þú skildir eftir sem athugasemd við síðustu færslu, sem er líklegast ein sú aumasta sem Kommóðan hefur litið (Það er, færslan. Ekki athugasemdin). Kannski af því að þú gætir átt annað hvort við þig eða mig, það er, að þú hafir ekki vitað hvað þú hafir átt fyrr en þú misstir mig, eða, það sem verra væri, að ég sé búinn að missa þig, og þar með ykkur öll. Því það er vissulega mikið að gerast alls staðar annars staðar en hjá mér, bróðir minn er að útskrifast úr grunnskóla þessa dagana, Hjalti vinur okkar var að eignast dóttur sem ég veit ekki einu sinni hvað heitir, og Andri Fannar er að fara að gifta sig á sunnudaginn.

Móðir mín minnti mig aldeilis á þetta í vikunni, þegar hún sagði að því minna sem gerist á Kommóðunni, og því minna sem ég skrifaði tölvupósta heim til Íslands, því meira fjarlægðist ég fólk og það mig. En kannski það væri það sem ég vildi. Allt var þetta sagt af umhyggju við mig- hún þekkir væntanlega sögur af fólki sem fluttist til útlanda ungt og ræktaði ekki samböndin sín við vini sína. Komu síðan kannski aftur til Íslands og voru allt í einu hissa yfir að vera ekki innst í neinum hring. Ég minnist þess sem Grétar sagði mér einusinni, á þeim tíma er hann bjó á Íslandi en ég í Danmörku. Þá sagði hann að honum fyndist hann svo mikið nær mér þegar ég skrifaði reglulega í Kommóðuna. Það hefði átt að vera mér næg ástæða til að láta aldrei Kommóðuna standa vanhirta. En ég er sem sagt hér. Á sama gamla góða staðnum- á 7. stræti. Og mér verður oft hugsað til þín, síðast í morgun.

Viðskiptahugmynd

2009-04-29T14:19:00.002Z

Við Uri vinur minn vorum ad pæla í hvort það væri ekki góður bisniss að selja rykgrímur fyrir framan neðanjarðarlestina á 2. Avenue í dag.

Mætti ég biðja um einn svona góðan vin?

2009-03-11T02:00:00.006Z

Frank Lloyd Wright fyrir framan Guggenheim safnið

Dömur mínar og herrar.

Í vinnunni erum við að hanna og smíða módel fyrir Frank Lloyd Wright sýninguna í Guggenheim safninu, en hún opnar 15. maí. Það er búið að vera góð reynsla, gaman að eiga við fólkið á safninu, og ótrúlegt að fá að kynnast byggingunni sjálfri, sem er að sjálfsögðu eftir Frank Lloyd Wright sjálfan, en 50 ár verða liðin frá byggingu þess núna í ár. Héðan í frá mun ég ráðleggja öllum sem koma til New York að skoða þessa byggingu, enda er hún nú orðin mér mjög kær.
Við vorum ráðnir til þessa verkefnis af því að við höfum byggt mikið af módelum með ýmsum nútímalegum verkfærum sem við erum með í stofunni og það er okkar hlutverk að koma með ferska sýn á þessar byggingar. Ég fékk sjálfur tvær af þessum byggingum, Herbert Jacabs Hemicycle og tillögu FLW´s fyrir Baghdad, og var svo feginn tækifærinu, að fá eitthvað svo djúsí í svo erfiðu árferði, að ég hef hellt mér heils hugar í þetta.

Annars langar mig að þakka ýmsar góðar kveðjur á afmælisdaginn.

Sé ég ofsjónir...

2009-02-15T19:50:00.002Z

Eða er Magnús Björn Ólafsson í peysunni minni í Silfri Egils í dag, peysu sem ég keypti á Larsbjornstræde í Kaupmannahöfn árið 2004, og veit ekki betur en að er einmitt núna á slánni inni í fataskápnum mínum á 7. Stræti? Peysu sem ég veit ekki betur en að hafi verið handprjónuð? Það er eitthvað á seyði hérna...

Þeir sem hafa orðið

2009-02-05T02:12:00.003Z

Það er eitthvað skondið við að sitja í gamalli verksmiðjubygginu í Brooklyn á miðvikudegi í febrúar og hlusta á beina útsendingu frá Alþingi. Vinnan mín er þannig að ég vinn mikið í tölvu, og er að teikna. Það er bara handavinna, sem veldur því að hægt er að hlusta á eitthvað af athygli á meðan. Á meðan ég var í menntaskóla og í Kaupmannahöfn þá hlustaði ég alltaf á popptónlist. Núna á mér til að leiðast það, og hlusta í staðinn á útvarpið. Fyrst byrjaði ég að hlusta á WNYC sem er svona eigilega ríkisútvarp Bandaríkjamanna. Ef ykkur langar að kanna það, þá er hlekkur hér. Ég hlusta líka mikið á hljóðbækur, einsog til dæmis hér á librivox.org. Að lokum hlusta ég á hlaðvörp alls konar, sérstaklega hjá ríkisútvarpinu, á Útvarpsleikhúsið og Krossgötur og svona. Þetta er í rauninni ágætis endurmenntun. En í dag stóð ég mig að því að hlusta á ræður á Alþingi, og raunar var þetta í fyrsta sinn á ævinni sem ég hef hlustað á þingfund í beinni. Samt er þetta einhvern veginn búið að vera fyrir framan augu mín allt mitt líf.

Heiðar sendi mér línu um daginn sem hljóðaði svo: "Það eru allir svo ljóðrænir og lýrískir þessa daganna. Svei mér þá, það er eitthvað að breytast í samfélaginu". Síðan tengdi hann við þennan pistil eftir Eirík Guðmundsson frænda ykkar, sem er með því betra sem ég hef heyrt lengi. En mér varð líka hugsað til þess þegar ég hlustaði á þessa útsendingu í kvöld. Mér finnst einhvern veginn einsog þeir sem kunna að tala og skrifa hafi skyndilega fengið valdið.

Kommodan a haugunum?

2009-02-04T17:17:00.002Z

Domur minar og herrar.

Kommodan er haett. Eg hef akvedid ad beina allri minni athygli ad facebook sidunni minni.

Bestu kvedjur,

Kommunistinn

Að missa röddina

2009-02-04T06:34:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Það er skrítið að hafa búið í útlöndum undanfarið. Þú sveiflast á milli þess að þakka fyrir að vera ekki á Íslandi- að geta bara mætt til vinnu óáreittur, og haldið áfram að sinna þínum áhugamálum og framtíðaráformum annars vegar- og hins að vilja óska að þú værir í miðri hringiðunni, og fáir að kynnast íslensku lífi einsog það er í dag. Því þú ert viss um að þú sért með æði brenglaða mynd af því- ætli það sé ekki í fyrsta skipti frá því þú fluttir frá Íslandi fyrir sex árum sem þér finnst einsog þú þekkir ekki landið þitt, vitir ekki almennilega hvað er að gerast. Þú lest fréttir og myndar þér skoðanir af þeim, en einverra hluta vegna finnst þér ekki viðeigandi að þú ræðir þær neitt sérstaklega mikið, nema kannski við Öglu eða Grétar. Og þá aparðu bara hlutina upp einsog þeir hrjóta af vörum fólksins í sjónvarpinu. Þetta er skrítin tilfinning- þér líður stundum einsog þú sért búinn að missa röddina.

Tímar morgundagsins

2009-01-20T06:06:00.001Z

Dömur mínar og herrar

Ég var að koma frá Kínverjanum hérna hinum megin við götuna. Hann ætlar að geyma fyrir mig New York Times morgundagsins.

Húmorlöggan Óskar Örn Arnórsson

2009-01-20T02:08:00.001Z

Ef þú stendur þig einhvern tímann að því að segja: "hva, bara remix?" þegar geisladiskur sem þú og fólkið í kring um þig eruð að hlusta á skippar, þá máttu eiga von á húmorlöggunni. Kunnið þið einhverja fleiri góða húmorglæpi?

Vefgrín

2009-01-15T05:15:00.005Z

Það er erfitt að kyngja þessu. Sjá einnig þetta hér. Eitthvað segir mér að þegar þú ert með þennan gæja með þér í liði þá kann að vera að þú sért sjálfur í röngu liði.

Á fóninum: Tortoise- TNT, Standards.

Bókaskipti

2009-01-14T13:15:00.002Z

Dömur mínar og herrar

Er einhver til í að skipta á bók Steinars Braga og nýjustu bókinni hans Hallgríms, 10 Ráð? Ef svo er set ég hana strax í póst og ætlast til að þú gerir slíkt hið sama. Þetta eru kannski ójöfn skipti en kannski að stemningin sem þessu muni fylgja bæti eitthvað upp fyrir það.

Krossgötulagið

2009-01-14T05:42:00.003Z

Dömur mínar og herrar.

Eru einhverjir fleiri en ég sem eru mikid búnir ad vera ad hlusta a Krossgotur Hjálmars Sveinssonar undanfarid og hafa í kjölfarid hugsað: "Mikið rosalega var TNT med Tortoise góð plata"? Eða er það bara ég sem fer að nálgast miðjan aldur?

Þú berð ekki ábyrgð á prjónaskap annarra, eða: 14 kakóbollinn

2009-01-12T14:03:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Þakka ykkur fyrir að halda uppi góðum umræðum í athugasemdaskúffunni. Það er kannski við hæfi að ástæða fjarveru minnar hafi einmitt verið mótmæli gegn stríðinu á Gaza á Times Square í dag.
Mótmæli í New York eru allt öðruvísi en td. á Íslandi eða í Danmörku, sem eru einu löndin önnur þar sem ég hef verið viðstaddur mótmæli. Allt saman var mjög formlegt, enda er ekki leyfilegt að koma saman í leyfisleysi. Því var mikill viðbúnaður lögreglu, og búið að setja upp sérstök grindverk sem mótmælendum var smalað inní, og síðan stóst þú inni í þessum réttum. Ef þú vildir var búið að fjöldaframleiða skilti með myndum og slagorðum. Það voru engir þekktir ræðumenn einsog í London í gær, og ræðumennirnir voru lélegir- maður greindi vart orða skil, og ræðurnar leystust oftast upp í slagorðum sem fljótt urðu þreytt. Það var einhvern veginn ekki mikil reisn yfir þessum mótmælum, þótt ýmiss konar fólk hafi verið þarna, af góðum ástæðum.
Og einhvern veginn gat mér ekki liðið öðruvísi en svo að það væri verið að reyna að gera einhvers konar jaðarhóp úr mótmælendum þarna í dag. Þótt Bandaríkjamenn séu ábyggilega síðastir til að viðurkenna það, þá ríkir mikil hræðsla við ríkið. Andi McCartheyismans svífur enn yfir, og hann magnaðist auðvitað í kjölfar 9/11. Meira að segja ég hugsaði eina örskotsstund þegar ég steig útúr lestinni: En ef ég veit ekkert hvaða hópur þetta er? En ef þeir byrja að krefjast einhvers sem ég vil ekki leggja nafn mitt við?
Og það er erfitt að standa í hóp inni í girðingu þegar einhver maður öskrar í gjallarhornið: Down with Israel. Það var ekki sagt í mínu nafni.
Ef þú kastaðir eggi í stofnun sem gegndi sama sessi í virðingarstiganum og Alþingi gerir á Íslandi, eða ef þú brytir rúðu á fjármálaeftirlitinu, værirðu látinn dúsa í fangelsi fyrir landráð og eftir það værir þú á svörtum lista hjá alríkislögreglunni og þar með neitað um kosningarétt, leyfi til að starfa hjá ríkinu, osfrv.
Þökkum því bara fyrir að á Íslandi segi stjórnmálamenn eitthvað á þá leið að þeir skilji að fólk mótmæli, að þeir myndu mótmæla sjálfir ef þeir væru ekki í ríkisstjórn, osfrv. Og fögnum því að fólk mótmæli í mismunandi hópum, að einhver prjóni í mótmælaskyni á meðan annar brennir kapla. Þú berð ekki ábyrgð á prjónaskap annarra. Og þótt sumir fari og fái sér kakó eftir mótmæli dagsins hafi þeir þó mætt, sem ég er viss um að sé stórt skref fyrir marga. Og það er þó alla veganna 14. kakóbollinn.

"Við mótmæltum og mótmæltum, ég líka, og ekkert breyttist."

2009-01-10T06:16:00.005Z

Gerða.

Takk fyrir hressilega athugasemd. Áður en ég get svarað þér verð ég að fá að koma nokkrum hlutum á hreint. Mig langar að byrja á að benda á það að ég var búinn að taka tengilinn af síðunni áður en athugasemd þín birtist í kerfinu. Við skulum hafa það á hreinu, góðir lesendur, að Gerða er ekki bara að vísa í einhverjar spaugilegar áramótamyndir af mér. Ástæðan fyrir að ég tók tengilinn út, og mér er venjulega illa við að gera slíka hluti, var sú að greinin sem honum var ætlað að vísa á var búin að færast neðar á síðunni, og var tengillinn því farinn að vísa á allt aðrar greinar mér óaafvitandi og jafnvel til nokkurs ama, þar sem mig langar ekki að láta líta út sem ég styðji allt sem á síðum dagblaðsins Nei birtist.
Nú veit ég ekki hvort þessi athugasemd beinist að mér. Þó hlýtur hún að gera það að einhverju leyti, þar sem lesendur þessarar bloggsíðu eru nú ekki svo margir. Mér þykir ólíklegt að athugasemdakerfi Kommóðunnar geti talist góður vettvangur almennrar umræðu um mótmæli. Og ef svo er þá hlýt ég að spyrja hvort þú vitir einhver deili á mér. Eina Gerða sem ég þekki er vinkona foreldra minna. Ef það er sú Gerða sem skrifar væri svosem ágætt að fá að vita það. En ef þú veist ekki hver ég er, þá er þér kannski ekki ljóst að ég er búsettur í Bandaríkjunum, og hef ekki tekið þátt í neinum mótmælum undanfarið. Ég hef heldur aldrei beinlínis minnst á mótmæli hér á síðunni, svo mig minni.
Það virðist sem að í athugasemdinni þinni sé talað til tveggja hópa, annars vegar “okkar sem styðjum svona veruleikafirrt mótmæli” og hins vegar “við sem ráðumst á saklaust fólk”. Að lokum er óljóst hvor hópurinn er aumingjar með skítlegt eðli, og þó er líklegt að við báða sé átt.
Ég veit ekki hvort ég eigi að svara fyrir annan hvorn hópinn, þar sem ég hef hvorki tekið þátt í þessum mótmælum né stutt þau á þessari síðu. Þó finnst mér algjörlega tímabært að ég ræði þetta aðeins hér á þessari síðu, sérstaklega í tilefni þess að ég birti þennan tengil hér á síðuna. Ég hlýt því að svara fyrir það, og skýra aðeins afstöðu mína til mótmæla almennt annars vegar og hins vegar einsog þau virðast mér fara fram á Íslandi.
Ætli afstöðu minni sé ekki best lýst með atviki sem átti sér stað í vinnunni í dag. Í einhverju góði smalltalki spurði ég einn vinnufélaga minn hvort hann ætlaði á Times Square að mótmæla árásum Ísraelsmanna á Gaza á næsta sunnudag. Mér fannst hann mæta mér með tortryggni sem ég hafði ekki búist við:
“Af hverju ætti ég að mæta þangað? “
Þá sagði ég eitthvað á þessa leið: “Nú til að mótmæla því að konur og börn séu drepin með stuðningi Bandaríkjanna.”
“Hvað myndir þú gera ef að lýðræðislega kosnir fulltrúar annarar þjóðar stæðu fyrir eldflaugaárásum á borgir þinnar eigin þjóðar?”
Það var ljóst að það var að hitna aðeins í kolunum og ég átti í vök að verjast:
“Þetta er ekki einusinni relevant svar” sagði ég sá að það var ekki rétti hluturinn.
“Nú hvað meinarðu?”
Ég reyndi eitthvað skárra: “Ég myndi gera allt til að drepa ekki konurnar þeirra og börnin þeirra.”
“En finnst þér ekki að það séu aðrir hlutir í heiminum sem séu þess virði að mótmæla?
“jú, einsog hvað?”
“Einsog ástandið í Zimbabwe, Congo, Súdan?”
“Jú, en munurinn er að það sem þar er framið er fordæmt um alla heimsbyggðina. Mótmæli á hinum enda hnattarins hefðu ekkert að segja fyrir Mugabe. Hins vegar eru morðin á Gaza framin í skjóli Bandaríkjastjórnar.”
“Samt sem áður mun ekkert breytast hér heldur. Það breyttist ekkert í Írak, við mótmæltum og mótmæltum, ég líka, og ekkert breyttist. Og nú er stríðið að verða búið.”
Samt er þessi maður eins langt frá því að vera haukur og hugsast gæti. Og hann er góður náungi. Og þetta gaf mér duglegt spark í rassinn, þó ekki nema það að minna mig á það að áður en þú veist af ertu hættur að hugsa og gripinn einhverri múgæsingu og stemningu og vilt ekki velja rangt partí.
Það er erfitt að svara því hvort ég styðji svona mótmæli einsog á Gamlársdag. Ég styð ekki að lögreglumaður hafi fengið múrstein í hausinn. En mér finnst gott til þess að vita að alls konar fólki hafi þótt ástæða til að fara niður á Austurvöll á sjálfan gamlársdag til að láta stjórnmálamennina líða dálítið asnalega með sjálfa sig í þessum þætti. Það verður einfaldlega að leyfa fólki að mótmæla, hvernig sem það kemur fyrir. Ef það síðan brýtur lögin, þá veit það af því. Og þá má líka handtaka það.

Sjáumst á Times Square á sunnudag, Gerða.

Dömur mínar og herrar:

2009-01-06T02:41:00.004Z

Hér gefur að líta nokkrar góðar áramótamyndir. Ég þakka ábendinguna.

Exhibitionismi

2009-01-03T23:01:00.004Z

Dömur mínar og herrar.

Ég ætla að byrja á að lýsa því yfir að ég er búinn að slíta stjórnmálasambandi mínu við Ísraelann Uri Wegman. Hvernig hafið þið það annars á nýja árinu? Ég sit inni á kaffihúsi og er að blogga og lesa í bók. Þetta hef ég ekki gert í hálft ár- ég er í rauninni að fatta það núna- ég hef sjaldnast verið með internetið heima hjá mér fyrr en núna, raunar ekki síðan árið 2005 heima í Eyrarsundsstúdentagörðunum í Kaupen. Ekki fyrr en ég loksins lét til leiðast og fékk mér það heim til mín. Það er búinn að vera mikill sparnaður. Ég veit ekki hvað marga kaffibolla ég drakk á viku á hinum ýmsu kaffihúsum á meðan ég þurfti alltaf að fara á einhver kaffihús og krár til að blogga eða skrifa tölvupósta. En núna get ég gert það heima í rólegheitunum á kvöldin. Auk þess þótti mér vinna gegn eigin sannfæringu að vera alltaf að þvælast með tölvur á kaffihúsum. En ég hef áður sagt það á þessari síðu að ef ég ræki bar eða kaffihús myndi ég banna fartölvur. Það er einhver svona exhibitionismi í fólki sem er að vesenast með tölvur á svona kaffihúsum- og það er líka svo tilætlanasamt. Alltaf að reyna að græða: "Er áfylling á kaffi? Ég ætla að fá eitt hrökkbrauð takk. Er frítt internet? Hvar er innstungan?"
Mér finnst annað mál að lesa bækur á börum eða kaffihúsum. Þær eru ekki jafnmiklar orkusugur. Og þá meina ég það ekki í bókstaflegri merkingu. Bókin sem ég er að lesa er mikill doðrantur- Ulysses eftir James Joyce. Þessi bók hefur merkileg áhrif á fólk sem sér mig lesa hana. Ég hef aldrei lent í þessu áður, en svo virðist sem enginn láti það óátalið framhjá sér fara að einhver sé að lesa þessa bók. Einsog hún eigi ekki að vera lesin. Fólki er ógnað. Sumir segja í fússi að James Joyce hafi víst alltaf verið fullur þegar hann skrifaði. Aðrir segja að það sé víst ekki hægt að lesa þessa bók án þess að vera með allar skýringarnar með, sem séu víst jafnlangar og bókin. Sumir segja hluti einsog "ooo, very deep" eða eitthvað svoleiðis. Aðrir spyrja mig ásakandi hvort mér finnist hún skemmtileg, eða hvort mér finnist hún góð. Mér finnst það ekki relevant spurningar.

Að lokum langaði mig að auglýsa eftir einhverjum góðum linkum á þessa bloggsíðu mína. Mér finnst einhvern veginn einsog þessi listi sé að verða svo fátæklegur, að ég verði bara að fara að eignast nýja bloggvini. Mér er jafnvel sama þótt ég þekki þá ekki neitt, svo lengi sem þeir eru skemmtilegir og góðir bloggarar. Hrafn, nenniru ekki að senda mér linkinn á þína síðu aftur? Er hún ekki þarna einhvers staðar ennþá?

Til heiðurs Arnórs Bogasonar

2009-01-03T00:32:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Af hverju er enginn búinn að segja mér að það stendur Arnór Bogason, risastórum gulum stöfum, á vinstri hliðinni á síðunni? Finnst engum athugavert að ég geri þessum annars ágæta manni svona hátt til höfuðs? Hvar eru prófarkarlesarar Kommóðunnar?

Undraverður hégómi.

2009-01-02T05:57:00.004Z

Gleðilegt ár, dömur mínar og herrar.

Bloggarar hafa líkast til ýmsar ástæður til að blogga. Sumir blogga til að segja hvernig þeim er innanbrjósts. Fyrir þá verður bloggið eins konar opinber dagbók. Aðrir blogga til að gefa álit sitt á hinum ýmsu hlutum, hvort sem það er pólitík eða popptónlist. Enn aðrir setja upp bloggsíður í fjarveru vina og vandamanna til að gera þeim kleift að fylgjast með höfundinum.
Allir þessir bloggarar hafa það sameiginlegt að þeir eiga sér lesendur. Þeir þurfa lesendur, og vissu þeir að enginn læsi bloggin þeirra væri erfitt að ímynda sér að þeir héldu áfram. Þetta er undraverður hégómi. Hvaða bloggari kannast ekki við að fara inná bloggsíðuna sína, td. við upphaf vinnudags, til að tékka á því hvort að komnar séu einhverjar athugasemdir við nýjustu færsluna og tilhlökkunina sem leynir sér ekki þegar ein ný athugasemd hefur bættst við? Sumir bloggarar taka sig þá jafnvel til og búa sér til kaffibolla og setja sig í þægindastellingar áður en þeir opna athugasemdagluggan til að sjá hvað er þar á ferð.
Þó má segja þessum bloggara eitt til varnar. Athugasemdin tryggir þó að minnsta kosti að einhver hafi lesið færsluna. Og það hvetur hann jafnan til að halda aðeins áfram.

En til þess að geta haldið í lesendurna verða þeir að gefa þeim eitthvað sem þeir geta tengt við- bloggsíður þurfa, einsog ég hef áður sagt, að fjalla um hluti sem eru innan tilvísunarramma lesandans. Bloggarar eiga þannig sífellt á hættu að segja hluti sem þegar hafa verið sagðir. Og oftast reyna þeir að forðast það einsog heitan eldinn, að minnsta kosti þeir sem er einhver alvara með því sem þeir eru að gera.
Það eru nokkrar leiðir til að forðast það. Ein þeirra er að reyna að finna áhugaverðan flöt á því sem þegar hefur verið sagt. Þetta er oft gert í húmorískum tón, sem jafnan gefur til kynna að bloggarinn sé yfir það hafinn sem aðrir bloggarar, eða fjölmiðlar, eru að fjalla um.
Önnur leið er síðan að fjalla alls ekki um það, heldur eitthvað allt annað. Til dæmis er hægt að fjalla um eldamennsku á sama degi og allsherjar efnahagshrun blasir við Íslandi, og jafnvel öllum heiminum.
Síðan er náttúrulega klassískt að sleppa einfaldlega að blogga í nokkra mánuði og koma síðan aftur og bera við önnum í skólanum, vinnu, ferðalögum. Það er reyndar einnig góð leið til að losa sig við lesendur, einsog ég hef sjálfur kynnst. Þannig hafa margar ágætar Kommóður farið á haugana, svo gripið sé til gamalkunnrar líkingar.
Þá er það í rauninni mun erfiðara að segja sitt raunverulega álit. Það er í rauninni erfiðast af öllu- að taka sér stöðu inni í því hringleikahúsi sem þegar er á fleygiferð, og segja eitthvað sem ekki endilega er frumlegt, né fyndið, en einungis rétt og vel ígrundað. Þá er auðvelt að verða boring.

Í dag er nýársdagur. Það er forvitnilegt að ég hef aldrei ritað færslu á nýjarsdegi, og þannig hefur mér alltaf tekist að forðast þá spurningu sem virðist brenna á allra vörum þennan dag: Hvernig fannst þér Skaupið? Og ég ætla ekki að forðast að svara. Ég ætla ekki að snúa útúr og reyna að vera sniðugur. Ég ætla ekki að skrifa um eitthvað annað, (einsog til dæmis eldamennsku, sem er reyndar mjög freistandi þar sem ég sit nú við eldhúsborðið á 7. stræti og er að búa til himneskt gæsasoð úr hátíðargæsinni sem ég eldaði í gær, en nú verð ég að stoppa, þið skiljið.)
Nei, ég ætla að segja það sem mér fannst. Þetta var ömurlegt skaup. Það er kominn tími til að hætta að seta peninga í þetta. Ég held að það væru fáir sem raunverulega myndu sakna þess ef Rúv myndi einfaldlega hætta að framleiða áramótaskaupið. Spila frekar aftur gamla Spaugstofuþætti. Nú eða kannski gömul skaup, sérstaklega þessi frá aldamótaárunum, sem að mínu mati voru bestu skaup allra tíma.
En hvað var svona lélegt? Stundum voru grínatriðin þannig að þau voru allt of almenn- þau voru í raun einungis tilvísanir í atburði sem gerðust á árinu, þjónuðu einungis því hlutverki að láta fók vita að handritshöfundar hafi tekið þetta eða hitt atvikið fyrir, nú eða til að sýna hárkolluna sem átti að láta fólk vita að á ferðinni væri Dagur B. Eggertsson- nú bæri að hlæja.
Sum atriði voru algjörlega misráðin, en þau gengu útá það að láta einhverja sjónvarpsmenn standa fyrir framan skjáinn og babbla eitthvað óskiljanlegt til að sýna framá hvað það er leiðinlegt að horfa á eitthvað sem maður skilur ekki. Og gettu hvað, Sigurjón Kjartansson- þér tókst það- atriðin voru leiðinleg. Til hamingju.
Önnur atriði voru alltof sértæk. Gert var grín að einstaka atvikum en þau klippt úr samhengi þar sem þau hefðu einmitt átt að vera í samhengi við allt annað. Einsog Grétar vinur minn sagði, þá átti einfaldlega hvert einasta atrtiði að enda með því að einhver öskraði "gas". Ólafur Stefánsson átti að birtast í hverju einasta atriði, bullandi eitthvað um Heidegger og Grikkina. Jón Ásgeir og Geir Haarde áttu að vera í hverju horni, í sama atriði og vörubílstjórar, borgarstjórar, mótmælendur- það er hlutverk áramótaskaups fyrst og fremst að framkalla Zeitgeist, einsog Hallgrími Helgasyni tókst um aldamótaárin með nánast svo litlu sem tveimur orðum: “Dabbi Kóngur”. En kannski voru vandræði höfundanna sú að verið var búið að fjalla um þessi atriði áður. Þannig hafa bloggarar og höfundar áramótaskaupsins eitthvað sameiginlegt.

Ein færsla sem ég skrifaði á síðasta ári var ekki skrifuð til að forðast það að skrifa um málefni líðandi stundar, sérstaklega eftirá að hyggja, en það var þessi um Spaugstofuna. Spaugstofan er á margan hátt vanmetið fyrirbæri. Vissuð þið til dæmis að Karl Ágúst Úlfsson skrifar öll handrit Spaugstofunnar, jafnan á einu kvöldi, á miðvikudagskvöldi. Það er ekkert smá höfundarafrek þessa leikara og leikritaskálds, sem einhvers staðar á lífsleiðinni ákvað að helga sig Spaugstofunni, að ákveða að innan þessara 60 mínútna á viku fengi sýn hans á umheiminn að koma fram. Þess vegna held ég að við hefðum betur átt að sleppa því að spandera í þetta áramótaskaup og horfa bara á endursýnda Spaugstofuþætti ársins 2008.

Hetja ársins: Konan hans Sigmundar Davíðs.

2008-12-31T04:42:00.007Z

Dömur mínar og herrar.

Ég hef svosem ekki mikið látið til mín taka í þeirri þjóðaríþrótt að blogga um fréttaskýringaþætti. En ég gat ekki stillt mig eftir að ég hlustaði á Ísland í dag. Þetta var alveg kostulegt. Í þáttinn kom Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, frændi hans Tomma, sem er nýbúinn að tilkynna að hann bjóði sig fram til formanns Framsóknarflokksins. Sigmund Davíð hefur áður borið á góma á þessari síðu, en ég er nokkuð ósammála skipulagsfræðinni hans. Það að hann hafi komið í þáttin væri að öllu jöfnu ekki frásögur færandi. Sigmundur er aveg hrikalega hófsamur og talar varlega um alla hluti. Ætli hann sé ekki eins langt frá því sem maður kallar "loose canon" og maður kemst. Paraðu hann hins vegar upp með Erpi Eyvindarsyni og þá ertu kominn með fyrirmyndarsjónvarpsefni.
Það mætti eigilega orða það þannig, að í hvert einasta skipti sem Sigmundur Davíð svaraði einhverju, sem að alla jafna myndi vera talið virðingavert og jafnvel frambærilegt, svona allavage miðað við hvað maður á það til að þola frá formönnum Framsóknarflokksins- þá tókst Erpi að taka það og snúa svo rækilega uppá það að hann fór eigilega á taugum. Besta dæmið var þáttastjórnandinn spurði svona afslappað hvern þeir myndu velja hetju ársins. Sigmundur Davíð tilnefndi konuna sína "fyrir að hafa umborði hann síðustu mánuðina." Þá var Erpur ótrúlega fljótur að velja líka konuna hans Sigmundar Davíðs:

Erpur: Ég myndi gefa henni mitt atkvæði líka, vegna þess að þú ert núna að fara að taka við Framsóknarflokknum, er það ekki?

Þetta fannst mér gott grín.

Fyrr en varir er ég byrjaður að baka smákökur.

2008-12-26T18:38:00.006Z

Dömur mínar og herrar.

Þetta eru mín fyrstu jól í útlöndum, fyrir utan tvenn jól sem ég varði þegar ég var lítill í Skotlandi. Ég hef varla verið meira en fjögurra ára gamall, en samt man ég eftir að hafa gist heima hjá Íslendingum í risastórum steinkastala í Edinborg á milli jóla og nýárs. Ég man eftir lyktinni, og einn er sá hlutur sem hefur fest sig frekar í minni mitt en flestir aðrir frá svo ungum aldri- á stóru tré voru alvöru logandi kerti í stað sería.
Það voru ýmsar ástæður fyrir að við ákváðum að vera hér á 7. stræti, ég fór náttúrulega heim í fimmtugsveisluna hans föður míns um miðjan nóvember og hafði því ekki efni á því að fara tvisvar til Íslands á jafnskömmum tíma. Löngu er liðið árið 2006 þegar ég var að ljúka BA prófi í arkitektúr en flaug þó á þeim tíma þrisvar heim til Íslands, fyrst í stúdentsveisluna hennar systur minnar, svo í jarðaförina hennar Unnar ömmu minnar og að lokum í útskriftarveislu frændsystkinanna minna og mína, allt á einum og hálfum mánuði. Þetta segi ég með fullri virðingu fyrir þessum eftirminnilegu viðburðum. En svona gera menn ekki í dag.
Einar frændi minn gerði sig líklegan til að setja af stað annan hluta söfnunarinnar “Óskarinn heim”, en síðan sættust menn á það að í því gætti ákveðins taktleysis við tímana, og varð ekkert úr. Kann ég honum þó góðar þakkir fyrir pælinguna, sem og framtaksins um árið.
En nú hættum við að fljúga svona mikið, og förum líkast til að rifja upp gömlu dagana þegar ömmu minni þótti ekki taka því að koma að heimsækja foreldra mína til Collieston í Skotlandi nema til þriggja vikna í senn. Það verður kannski ekki svona mikil fjarstæða á næstu misserum.
En það er að mörgu leyti sjáfskapandi að halda sín fyrstu jól. Fyrst ætlaði ég að halda þau einn, en Agla var að velta fyrir sig að fara til Íslands. Það áttu að vera spartönsk jól, engir pakkar, bara örfá jólakort. Kannski ætlaði ég að horfa á Life of Brian á aðfangadagskvöld. Í mesta lagi með eitt kertaljós. En síðan vatt þetta uppá sig, Agla ákvað að vera hér með mér, mamma lét mig fá fullt af pökkum, og ég kom til New York frá Íslandi klyfjaður af kjöti, eða hafið þið einhvern tíman heyrt um mann sem ferðast með 10 lunda, 5 rjúpur og lambalæri á milli landa? Og fyrr en varði vorum við Agla farin að útbúa jólakort og plana einhver gríðarleg jólaboð fyrir fólk sem var ekki einungis kristið (Uri vinur minn er gyðingur). Við fórum meira að segja í kirkju á aðfangadagskvöld, því mér fannst ég ekki geta sleppt því að heyra sálmasöng. Við vorum við föst í faðmi hefðarinnar.
Ísland er lítið jólaland, og sá heilagleiki sem jólin hafa er ekki til staðar í öðrum löndum. Ég er ekki viss um að allir geri sér grein fyrir því. En það eru sumir hlutir sem fyrir mér eru einfaldlega bannaðir yfir jólin. Það er bannað að vera vondur við systkinin sín, og vera með lélegan og lágan húmor. Og það á síður að horfa á ljótar ofbeldiskvikmyndir, en þó þykir sérlega fínt að horfa á íslenskar kvikmyndir yfir jólin. Enda eru þær oftast meinlausar.
Og það bærast í mér tvær háværar raddir. Önnur þeirra segir mér að þetta sé bara smáborgaralegur hégómi, sem ég, fullvaxinn og frjáls, ætti að varpa af mér, en halda einungis því allra mikilvægasta. Elda góðan mat og slaka á, en ekki láta jólin ganga frá mér fjárhagslega, svipta mig öllum faglegum vinnufrið og gera að litlu tilraunir mínar til að lifa sparsamlega og af sjálfbærni.
Hin er líka alltaf að reyna að réttlæta sig. Hún segir mér að rækta hefðirnar, en rökin fyrir því breytast ár frá ári. Þegar ég var lítill var það skrítin blanda af markaðsherferðum stórfyrirtækja, dagskrárgerð ríkisútvarpsins og uppeldi foreldra minna sem sköpuðu hefðirnar, og sögðu að það væru ekki jól nema að hlutirnir væru einsog þeir voru um jólin í fyrra. Ég held að þessi fílingur hafi varað eitthvað fram á táningsárin. Síðan tóku við ár þar sem ég saknaði þessa fyrstu ára, og jólin urðu bara einhvers konar þrá eftir þessari sömu tilfinningu, æsku sem var þegar liðin hjá.
Nýjasta útgáfa hennar segir að jólin séu eins konar andleg uppskeruhátið, þegar vetrarmyrkrin gera tilveruna svo óbærilega að allir sammælast um það að gera hlé í nokkra daga og safna kröftum fyrir mánuðina framundan. Þetta sjónarmið er í raun sjónarmið fjölhyggjunnar, þeirrar manneskju sem gerir engar skuldbindingar, en vill þó halda eftir öllum þeim veraldlegu þægindum sem jólin bera með sér. Þó gerir þessi rödd einhvers staðar ráð fyrir því að til sé eitthvað augnablik yfir jólin þar sem heilagleikinn kemur einfaldlega yfir mig, hamingja sem verður ekki fengin einfaldlega með því að horfa á Life of Brian og panta pizzu og finnast ég vera svakalega flottur í útlöndum. Hún gerir ráð fyrir að það þurfi að láta eitthvað af hendi fyrir eitthvað sem ég veist ekki alveg hvað er, einhvern hátíðleika sem ég veist ekki alveg hvort að sé til, en ég get ekki verið viss um að hann sé ekki til nema að ég geri eitthvað í því. Og fyrr en varir er ég byrjaður að baka smákökur.

Ég þakka góðar jólakveðjur og óska ykkur gleðilegra jóla sömuleiðis.

Óskar Kommóðuhirðir

Hver átti aftur afmæli

2008-12-18T05:40:00.004Z

Þetta finnst mér ótrúlega gott lag, þe, lag nr. 3, "Hver átti aftur afmæli". Jólalag ársins:

Farðu í bað
lestu blað
gleymdu öllu um peninga
höldum uppá hátíðina
hver átti aftur afmæli?
Oh my god.

Þetta eru alvörutextasmíðar. Og einhver svona Brian Eno "Before and after Science" feelingur yfir söngnum.

Eilífar bringur

2008-12-17T06:27:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Það er bændamarkaður fyrir utan gluggan hjá okkur Öglu á sunnudögum. Þar er bara seldur matur sem keyrður er inn í borgina úr sveitunum í kring. Þetta er það sem koma skal- lókal matur. Þá verður maður að láta sig hafa það að ekki séu fáanlegar sítrónur eða tómatar. Það verður einfaldlega að elda eitthvað annað. Við vöknum snemma á sunnudögum og förum út og kaupum inn fyrir vikuna. Við erum frekar blönk þessa dagana, þannig að við kaupum inn fyrir svona 30 $ á mann, fulla poka af grænmeti, ávöxtum og mjólkurvörum, og kannski eitthvað af kjöti, og lifum á því alla vikuna. Eldum einfaldlega þennan mat í öll mál, og drýgjum með hrísgrjónum og grænmeti. Þannig að þessa dagana eyði ég ekki krónu, nema þá til að kaupa einstaka bjór hér og þar. En það er skrítið, en þó líklega satt, að áfengisdrykkja er líklegast síðasti munaðurinn sem ég mun hætta að leyfa mér. Það byrjaði allt á því að ég hætti að kaupa diska þar sem ég átti til að kaupa allt sem fékk fyrir ofan 8.5 á Pitchforkmedia.com. Síðan hætti ég að fara í fatabúðir að skoða föt svona einu sinni í mánuði. Síðan hætti ég að fara einu sinni í viku í göngutúra að kvöldlagi á milli bókabúða og kaupa mér eina eða tvær í East Village Books eða St Marks Bookstore. Síðan hættum við Agla að fara út að borða tvisvar í viku. En núna eyði ég engu, get jafnvel komist af á 50 dollurum.
Í kvöld eldaði ég kjúklingalifur. Hugsið ykkur hvað það er eitthvað leiðinlegt að þurfa alltaf að elda eilífar bringur þegar maður eldar kjúkling. Eða beikon þegar elda skal svínakjöt. Í gamla daga hefur verið mikið ævintýri þegar einhverju var slátrað og reynt að finna eitthvað að gera við allt sem af dýrinu kom. Þessi lifur er liður í þessari viðleitni- að elda meira af innyflum, og vera duglegri að gera eitthvað við beinin og ýmsa líkamshluta sem venjulega þykja ekki fínn matur.

Skókast

2008-12-16T04:52:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Þetta finnst mér ótrúlega gott framtak. Þessi náungi opnar algjörlega nýja veröld innan þess hvað hægt er að gera komist maður í færi við mikilvæga einstaklinga sem manni er verulega í nöp við. Hvernig á nú að bera sig að þegar maður boðar til blaðamannafundar? Á að biðja alla um að fara úr skónum? Á að sjá til þess að allir séu með skóna vel reimaða, svona rétt til að fá smá gálgafrest? Eða á einfaldlega að leggja allt í sölurnar til að stoppa alla þá, sem í hendingskasti beygja sig niður í sætum sínum, byrja að reima frá, og gera sig líklega til að hefja skókast?
Eða á maður bara að vera þvílíkt svalur og taka þeim bara með brosi á vör, og bara að beygja sig undan? Það er ekki einu sinni hægt að setja sig í stellingar og ætla að fara að býsnast yfir hvað þetta sé táknrænn endir fyrir forsetatíð George Bush, o.s.frv. Það er allavega einsog honum líði einsog hann sé barasta “King of the world.”

Ég bý með fertugum manni að nafni Maciej.

2008-12-12T03:13:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Þessa dagana búum við Agla með syni Leszeks, sem heitir Maciej. Það er góður náungi, og reykingamaður mikill. Það eina sem hann er búinn að gera hérna í New York (og athugið, hann er bráðum búinn að vera hér í þrjár vikur) er að hann er búinn að sitja og reykja sígarettur. Endalausar sígarettur- það slokknar aldrei í hjá honum. Hann er reykingamaður af öðrum tíma, af gamla skólanum einsog maður segir. Þetta er undantekningalaust- ég vakna við það klukkan átta að reykurinn fyllir vit mín og þegar ég fer fram úr situr hann inni í stofu í sófanum fyrir framan litlu apple tölvuna sína og reykir. Og síðan þegar ég kem heim er hann þarna, steinrunninn, og reykir og reykir. Ef maður spyr hann hvort hann ætli að fara á þennan eða hinn staðinn, þá svarar hann iðulega: ”But can you smoke there?” En svarið við þessari spurningu er jafnan nei þannig að hann fer ekki neitt. Og hann borðar aldrei, en drekkur kaffi, instantkaffi, einsog faðir hans og móðir. Pólverjarnir mínir gefa ekki mikið fyrir gott kaffi.

Ætli það sé ekki annars ágætistími til að rifja upp staðreyndirnar í þessu máli fyrir áhugasömum lesendum Kommóðunnar. Íbúðin sem við Agla búum í hefur verið á hendi sömu fjöldskyldunnar síðan á sjötta áratugnum, en þau fluttu hingað eftir stríð frá Kraká. Þau eru ennþá á leigusamningnum, og samkvæmt honum mega þau vera með einn pólskan frænda í íbúðinni, sem er í rauninni ég. Þetta gerir það að verkum að íbúðin er fáránlega ódýr, einungis 900 á mánuði, verð sem þekkist varla á Manhattan, og öllu síður í hverfinu sem við búum. Veika hliðin er sú að þetta skertir dálítið einkalífið- húsgögnuni eru algjörlega í þeirra eigu, og þau eiga það til að koma í heimsókn af og til. Þannig er ég búinn að fá listasafnarann Leszek, gamla manninn, einu sinni haustið 2006, þegar ég var nýfluttur inn, en konuna hans, Evu dómara, hef ég fengið tvisvar að vori. Núna í desember fengum við hins vegar Maciej, son þeirra.
Það er alltaf pínulítið stressandi dagurinn áður en þetta fólk kemur. Ég er alltaf hræddur um að ég sé búinn að brjóta og bramla, eða henda út, einhverju sem þau hafa átt. Eða að ég hafi gert eitt eða annað eitthvað vitlaust. En síðan leynir það sér aldrei frá fyrstu mínútu að þetta er hið besta fólk sem vill allt fyrir mig gera. Það besta við þau er að þetta er upplýst fólk, sem vill alltaf vera að tala um hlutina. Ég man td. hvað ég dáðist að því að Eva, sem er áreiðanlega yfrir sextugt, skyldi vita hver Luis Bunuel er, og að við gætum við setið og spjallað saman um módernískar kvikmyndir.
En Maciek sagði okkur margar skemmtilegar sögur. Ég held að sú skemmtilegasta falli heldur betur í kramið á Andra Fannari og Hjalta, þar sem hún er ekkert svo ólík aðstæðum sem við höfðum eitt sinn ímyndað okkur einn dag í nóbember 2006 þegar við sáum mann stara á okkur úr glugga hinum megin við götuna.
Þannig var það að amma Maciej var alltaf með leigjendur hjá sér, í herberginu sem ég bý í núna. Á sjöunda áratugnum var pólskur námsmaður í herberginu, sem þá var skilið frá afgangnum af íbúðinni, en þangað er hægt að komast með sérhurð frammi á gangi. Sá var þó aldrei inni hjá sér- nei, hann sat við eldhúsborðið, nákvæmlega það sem ég sit við núna, og horfði út um gluggann. Allan liðlangan daginn.

Á þeim tíma var hverfið fullt af Pólverjum. Á hæðinni fyrir neðan okkur var pólskur veitingastaður. Alls staðar voru pólskir slátrarar og bakarar. Hinum megin við götuna var frægast Austrio-Ungverski veitingastaðurinn í borginni. Núna er salsastaður fyrir neðan okkur, sem selur nachos og mojitos, en hinum megin við götuna er misheppnaður ítalskur staður.
Við hliðina á veitingastaðnum, þar sem nú er gæludýrabúð, var pólsk ferðaskrifstofa sem meikaði víst rosalegan bisness, enda var stanslaus straumur pólsks verkafólks til og frá New York á þeim tíma.
Einn daginn dó námsmaðurinn úr krabbameini, og þegar menn komust í dagbækurnar hans komust þeir að því að á daginn sat hann og fylgdist með ferðaskrifstofunni og reiknaði hve mikill peningur væri þar hverju sinni. Hann var að reikna út hvenær mestur peningur væri í skrifstofunni, því þá ætlaði hann að ræna hana.

Ég er að hlusta á stórkostlegan þátt um bandaríska módernistann Elliot Carter, sem er hundrað ára í dag og enn að semja tónlist. Hugsið ykkur, fæddur 1908. Hann var 28 ára þegar seinni heimstyrjöldin brast á. Þegar Bítlarnir gáfu út Sgt. Peppers var hann sextugur. Hann hefur samið 40 tónverk frá því hann varð 90 ára.

Ég ætla að skera af þér hausinn

2008-12-09T05:47:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Ég datt út í smá tíma. Eftir að ég kom heim frá Íslandi tók við mikil vinnutörn, og það virðist sem því meira ryk safnast ofan á Kommóðuna, því erfiðara er að ná því af. Annars ætlaði ég ekki að fara útí neinar myndlíkingar, enda er alþjóðagjaldeyrissjóðurinn búinn að setja það sem skilyrði að það verði ekki framar talað í myndlíkingum á Íslandi. Það sem gerði útslagið var víst viðtal við einhvern viðskiptafræðing Silfri Egils í síðustu viku.

Afi minn fór til Grímseyjar fyrr í haust, og sendi hann mér skemmtilegan tölvupóst um samskipti hans við eyjaskeggja. Mig langaði að nota tækifærið og birta úr skemmtilegan bút:

“þegar ég var kominn nokkuð á leið gekk ég fram hjá fiskiskúrum og alltí einu heyrði ég dimma rödd “nú ætla ég að skera af þér hausinn.” ég hikaði aðeins en fór síðan að skúrnum þar sem þetta voðaverka átti að framkvæmda, þá kom í ljós að þetta voru lundaveiðumenn sá elsti karl um 60 ár skar hausa af lundum og tautaðui ávalt fyrir muni sér "ég ætla að sker af þér hausinn" Ég spurði hverju þetta sætti karlinn sagði það er einhver listmaður sem vill fá 10 lundahausa. ég surði hvor þeir gætu ekki selt mér nokkra lunda það var auðvelt 30 stk takk og hveð kost þeir - þá kom í ljós að þeir tóku ekki kort og ég ekki með nóga peninga. Hvað gera menn þá : Ég get ekki greitt ykkur núna en getið þið sent mér lundann í póstkröfu ? Nei þú tekur lundann og gefðu mér upp símanúmer þitt / það varð og en okkur vantaði blíant til að skrifa með, en ég átti gamlan gólf blíant í úlpunni minni þannig að það reddaðist.”

Þetta kalla ég alvörubréf og vil ég kvetja fólk til að senda meira af slíku.

Þegar ég var á Íslandi fékk ég síðan hjá afa mínum tíu stykki, og tók ég það með til Bandaríkjanna ásamt fimm rjúpum óreyttum og óvalslegnum frá bróður hennar Öglu, einum frosnum lambahrygg og einum taðreyktum mývatnssilung, sem fóru inní frystikistu þar sem fyrir var hálft kíló af reyktum laxi, hangikjötslæri og pulsupakki, ásamt öllum vodkanum hans Toms.
Síðan kom Thanskgiving og við buðum vinum okkar í Lunda heim til Uri í Harlem. Okkur fannst skemmtileg tilhugsunin að reyna að hafa samband við þessa listamenn og senda þeim myndir af lundunum matreiddum, þeim sem þeir höfðu látið skera hausana af.
Þess má geta að lundar geta orðið allt að 30 ára. Það eru því góðar líkur á að einn af þessum lundum hafi verið eldri en ég, og hafi þannig verið uppi þegar John Lennon var skotinn. Síðann er hann búinn að gösslast um alla þessa ævi í leit að æti og einhverjum sannleika í lífinu, einungis til að vera veiddur til að geta verið gerður að einhverju listaverki. Eða til að fara á veisluborð svangra arkitekta í Bandaríkjunum.

Óskar betri tíðar

2008-11-09T12:06:00.004Z

Til hamingju með fimmtíu ára afmælið Arnór Þórir Sigfússon.

2008-11-07T13:59:00.001Z

My hero is a guy called senator Obama

2008-11-06T16:10:00.003Z

Sæll Hrafn minn

Kosninganóttin var reyndar að okkar hálfu mun lágstemdari en þú gerir ráð fyrir. Við fylgdumst með kosningunum á bar nokkrum á 8. stræti sem er í uppáhaldi hjá okkur Öglu. Ég hafði reyndar stungið uppá því við Öglu að við færum upp til Harlem, enda taldi ég nokkuð víst að þar yrði mikið um að vera. En það var nú líka mikið um að vera í þorpinu. Eftir ræður frambjóðendana fylktist fólk út á götur, söng, veifaði fánum, hrópaði og kallaði.
Mér leið einsog ég hafi líka vaknað í aðeins öðruvísi Ameríku í morgun en þeirri sem ég fór að sofa í í gær. Þó ekki nema væri fyrir það að mér leið að fleirum hlyti að finnast einsog þeir ættu einhverrar viðreisnar von í eigin landi.

Við gerðum reyndar meiriháttar mistök að stilla ekki klukkurnar og hlaupa út í sjoppu og kaupa New York Times, sem voru uppseldir í dag. Dagurinn í dag var annars huggulegur. Ég nýt daganna sem ég á að fljúga til Íslands. Mér finnst gott að vakna seint, kaupa mér svosem eina flík, ganga frá lausum endum og taka síðan lestina út á flugvöll.

Þegar ég kem heim verður Leszek, vinur minn frá Póllandi, í íbúðinni okkar. Það eru tvö ár síðan ég sá hann síðast og mikið vatn runnið til sjávar.

Nóttin fyrir kosningar

2008-11-04T04:12:00.004Z

Ladies and Gentlemen.

Það er ljóst að ég er búinn að svindla á því sem ég var búinn að lofa- bloggfærslu á dag fram að jólum- en það verður að hafa það, því ég held að þetta loforð hafi skilað sínu- ég byrjaði að blogga á ný og fólk virðist einnig vera farið að koma inn á Kommóðuna aftur og sækja þangað hitt og þetta, til dæmis gamlan daunillan sokk eða kasettu með gömlum og löngu gleymdum lögum.
En afsökunin mín í þetta skipti er sú að við Uri og Dave vorum að skila samkeppnistillögu okkar á föstudagskvöldið síðasta og bíðum nú spenntir eftir að úrslitin verða tilkynnt eftir mánuð. Þetta eru á vissan hátt vatnaskil fyrir mig, því við byrjuðum þetta verkefni eigilega um leið og ég kláraði skólan í sumar, og sit ég nú allt í einu eftir verkefnalaus og þarf að finna mér eitthvað nýtt til að láta mér detta í hug í frístundum.
Þetta voru annars búnar að vera skemmtilegar vikur þar sem ég tók Subway-inn til Harlem á hverju kvöldi, klukkutíma aðra leiðina. Á þessum lestrarferðum var ég duglegur að lesa og skrifa framan af, en í síðustu viku voru þessar ferðir farnar að nýtast mér aðallega í tvennt- annars vegar að teikna á tölvunni, og hins vegar að sofa.
Iðullega þegar ég kom heim til Uri´s var hann við eina iðjan sem hann virðist ekki fá nóg af, en það er að kaupa einn eða tvo heila fiska hjá kínverskum fisksala, og henda honum síðan í fat og inn í ofn, leyfa honum síðan að bakast þar í eigin safa. Aðspurður afhverju hann sé svona hrifinn af þessum rétti, þá segir hann alltaf: "I like fish. I like the way they look".
Ein heimferð sem ég mun ekki gleyma er mánudagskvöldið 13. október. Þá gékk ég niður Saint Nicholas Ave. uppi á 150 stræti klukkan eitt um nótt og gékk þá framhjá litlum "hole in the wall" bar sem lofaði góðu. Þá uppgötvaði ég að þarna var kominn St. Nick´s, sem er klassískur Bebop staður. Ég ákvað að setjast niður og fá mér bjór, og leyfa sjálfum mér að hverfa inn í fjöldann og tónlistina, vera týndur innan um blökkumennina. Gleyma því í smástund hvaðan ég væri. Þá tók ég eftir því að á barnum voru líka tvær stelpur, önnur þeirra var einn fyrrverandi meðlima úr íslenska raftónlistarbandinu Múm. Einhver eldri maður spurði hana hvort hún væri "bankrupt." Og þarna, á einum versta degi íslenska fullveldisins, vorum við saman komin á einhverjum pínulitlum bar langt út fyrir almannaleið. Tveir ólíkir Íslendingar með ekkert betra að gera. En ég sat vitaskuld bara og sagði ekki neitt, en leit við og við á sjónvarpið sem sýndi myndir af tveimur sveittum mönnum, þeim Henry Paulson og Paul Bernanke.

Það er búið að vera spennandi að búa í Bandaríkjunum undanfarið ár. Á þessum tíma tókst mér að verða algjör stjórnmálafíkill. Einsog er veit ég mun meira um bandarísk stjórnmál, bandarsískt stjórnkerfi og jafnvel bandaríska stjórnmálasögu en ég veit um íslensk stjórnmál.
Og nú er loksins komið að því- kosið verður til forseta á morgun. Og það sem er meira spennandi er það að Barack Obama verður næsti forseti Bandaríkjanna. Við Agla ætlum að finna okkur eitthvað skemmtilegt að gera þessa nótt, og hef ég stungið uppá að við förum til Harlem og fyljumst með fagnaðarlátunum. Eflaust munu blökkumenn aldrei líta bjartari daga í bandarískri innanríkissögu en þann þegar þeir uppgötva að svertingjar geta líka orðið forsetar.
Það hlýtur að vera öðruvísi að vera í New York sem er stolt af eigin stjónmálunum. Ég er ekki einu sinni að grínast þegar ég segi að ég hafi aldrei hitt mann sem sagðist kjósa George Bush. Samt hef ég farið víða. Núna á fólki aftur á móti eftir að finnast sem það eigi eitthvað undir- það verður ekki nóg að skella skuldinni á ofsatrúarmennina í suðri. Ég ætla að nota tækifærið og lýsa því yfir að hann nýtur míns stuðnings.
Að lokum langar mig að benda ykkur á þessi tvö myndbönd sem hafa verið að leika menn grátt hér í New York einsog annars staðar. Þau eru ótrúlega fyndin- þetta jaðrar við að vera það fyndnasta sem ég hef séð- en það nægir ekki að horfa á þau einu sinni og hugsa: "já, ókei, fyndið". Nei, það þarf að horfa a þau aftur og aftur. Og þeim mun fyndnari verða þau. En sumir eru ekki sammála mér:

http://www.youtube.com/watch?v=sA7co8Jn6c8

http://www.youtube.com/watch?v=b3GQNY6cT8s

Í ljósi þess hversu þýðingarmiklir dagar eru í vændum hér í Bandaríkjunum hlýtur að teljast tímaskekkja að ég sé á leiðinni til Íslands á miðvikudaginn. En þegar betur er að gáð er ekkert eðlilegra, enda á pabbi minn fimmtíu ára afmæli á föstudaginn og ætlar að halda upp á afmælið. Ef ykkur langar að hitta mig skulið þið endilega hringja í mig- ég verð með sama númer.

Góðar milljónir

2008-10-24T05:42:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Það er gott að láta minna sig á að til eru gott fólk sem vinnur að góðum málum, hvað sem á bjátar. Og ekki verra þegar það er sjálf móðir mín sem er ein af þessu fólki. Samtökin Göngum Saman, sem móðir minn er í forsvari fyrir, veittu í dag verðlaun úr sjóði til styrktar grunnrannsókna á brjóstakrabbameini. Saman höfðu safnast fjórar milljónir króna í göngum á Akureyri, Reykjavík og New York. Þetta eru góðar milljónir, hvað sem öllu gengi líður, og óska ég henni innilega til hamingju með daginn, ásamt styrkhöfum.

Ólíkur maður

2008-10-24T05:38:00.004Z

Dömur mínar og herrar.

Er það bara ég, eða lítur Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra allt öðruvísi út þegar teknar eru af honum ljósmyndir en þegar hann birtist í sjónvarpi?

Þetta ameríska líf.

2008-10-22T06:45:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Ég er alltaf með kveikt á útvarpinu, hvort sem það er við morgunverðarborðið, í vinnunni eða heima hjá mér á kvöldin. Ég hlusta á WNYC, sem er lókal útgáfan af National Public Radio. En það að hlusta á það, og segja öðru fólki hvað þú hlustar mikið á það, er týpískt svona “what white people like”. Aðrir slíkir hlutir eru að hlaupa maraþon og endurvinnsla.
Mig langaði að benda ykkur á tvo útvarpspistla eftir höfunda útvarpsþáttarins This American Life sem eru í loftinu á mánudögum á WNYC. Þessir þættir hafa verið mjög í umræðunni, um þá hefur verið fjallað í öðrum fjölmiðlum (einsog New York Times) vegna þess að þeir gera þessi flóknu mál skiljanleg fyrir venjulegt fólk sem gæti freistast til að halda að fjármál séu ekki sprottin af siðmenningunni heldur einhverjum óskiljanlegum náttúrulögmálum, nú eða veðurguðunum.
Það er áhugavert að undir lok fyrri þáttarins (sem er frá því í apríl!) minnast þáttastjórnendur á ástandið á Íslandi, og dálítið kaldhæðnislegt að þeir nota tónlist Sigurrósar til að dramatísera málin, tónlist sem verður því miður alltaf bundin við þetta tímabil sem er að ljúka. Hinn síðari fjallar síðan um það sem varð Lehman Brothers að falli, sem síðan varð íslensku bönkunum að falli. Ég sem sagt mana ykkur til að hlusta á þetta, jafnvel þótt að þetta sé langt- þið verðið algjörlega húkkt á þessu- og ef þið gerið það, látið mig síðan vita hvað ykkur finnst.

Að fara frá Svisslandi til Zimbabwe Norðursins

2008-10-21T06:14:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Tómas Karl, minn gamli, góði vinur, var mættur til New York þessa helgina í viðskiptaerindum. Það var gott að fá að tala við hann um málin á Íslandi. Það er ótrúlega erfitt að vera arkitekt, og gefa því fagi allan hug þinn, og halda að arkitektúr skipti einhverju máli í heildarmynd hlutanna, en horfa síðan á heiminn hrynja í kring um þig án þess að fá neitt við ráðið. Hann gat því útskýrt eitthvað af því sem úrskeiðis fór, og sett hlutina í samhengi að einhverju leyti.
Við fengum okkur að brunch á sunnudagsmorguninn ásamt Jonna og Ása, vinum pabba og mömmu. Ási býr, einsog áður hefur verið sagt hér á Kommóðunni, í New York og er margmiðlunarhönnuður, en Jonni vinnur fyrir utanríkisþjónustuna og var í borginni í nokkrar vikur til að vinna að framboði Íslands til öryggisráðsins.
Það var fyndið þegar þeir spurðu Tomma hvað hann væri að gera í New York. Þá sagðist hann vera í viðskiptaerindum með vini sínum Lárusi, en þeir hafi verið að vinna saman í bankanum heima. Þá spurðu þeir: “Nú, Lárusi Welding, eða?” Það fannst mér helvíti fyndið. En þá var að sjálfsögðu átt við allt annan Lárus. Þetta er svona banka- og auðmannahúmor sem hvergi þrífst nema á Íslandi.
Það er nú fyrst farið að bera á því, eftir að New York Times birti Op Ed í sunnudagsblaðinu sínu, að fólk er farið að spyrja mig hvernig mér líður, hvernig fjöldskyldunni minni líður, og auðvitað svona almennari spurninga einsog hversu slæmir hlutirnir séu, “Iceland is bankrupt, right”, os. frv. Það er alveg ljóst að Íslendingar einsog ég, sem ætla sér stóra hluti útí löndum, eru þarna búnir að tapa þessu trompi sem þeir hafa haft inni í erminni fram að þessu. Nú er engin Björk og engin Sigur Rós, ekkert Reykjavik Nightlife eða neitt annað sem mun fleyta okkur áfram í gegn um heiminn.
Ási sagði eitthvað á þá leið að fólk sem býr i útlöndum er miklu næmara fyrir ímynd landsins. Ég held að það sé hárrétt hjá honum. Ég hef ekki verið stoltur af landinu mínu síðastliðinn hálfan áratuginn og gerði allt sem ég gat til að hrekja ýmist sem við kom orðspor landsins, sérstaklega samband Íslendinga við náttúruna. Ég reyndi að segja sem flestum frá stóriðjustefnu Íslendinga og að Íslendingar væru ekki sjómenn heldur fyrst og fremst bankamenn, Svisslendingar Norðursins. Ég hætti heldur aldrei að fárast yfir bílaeign landsmanna, og húsnæðismálum ungs fólks. Og ég hef neitað að líkja landinu við hin Norðurlöndin, því við höfum ekki átt það skilið. Það er því svolítið skrítið að vera sorgmæddur þessa dagana. Það er þá til eitthvað bjagað þjóðarstolt eftir allt saman, á bak við alla komplexana.
Ég verð að fá að segja ykkur eina fyndna sögu af Birgi Haraldssyni, sem sumir kannski þekkja, og við Agla hittum yfir nokkrum bjórum á laugardagskvöld. Hann er að lætra hagfræði í NYU, og mætti um daginn aðeins of snemma í tíma. Þar var fyrir einn samnemandi hans, blökkukona. Þau byrjuðu að small talka:

Birgir: Hvaðan ert þú?

Hún: Zimbabwe. En þú?

Birgir: Íslandi. Þeir kalla okkur víst Zimbabwe Norðursins þessa dagana.

Þetta hefur verið súrrealískt augnablik.

Fréttir

2008-10-17T06:05:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Síðasta vika var svolítið skrítin í vinnunni. Eftir að hafa ákveðið áður en ég fór til Princeton að heimsækja Grétar í síðustu viku ákvað ég að hætta að fylgjast með fréttum. Ég var búinn að fá svo mikið nóg af McCain og Obama, efnahagsástandinu í heiminum, og öllu saman að ég ákvað bara að hætta að sækja fréttir á netið og seilast í staðinn í góða bók. Við sögðum við sjálfa okkur að fréttir skiptu engu máli, og það breytti vissulega engu um útkomu fréttanna hvort að við fylgdumst með þeim eða ekki. Ég held að ég hafi spekingslega sagt nákvæmlega þetta bæði við hana Öglu og Ása þarna á sunnudagskvöldinu þegar ég kom heim. Allt þetta var undirstrikað með því þegar ég tékkaði á fréttum hvort eð er að kvöldi þess sunnudags, þar sem stóð eitthvað á þá leið að Geir hafi hætt við björgunarpakkann, þar sem allt væri í rauninni í góðum málum. Þannig að grunur minn reyndist réttur- því minna sem ég fylgdist með fréttum, því minna gerðist í heiminum.
Þetta ágæta ástand entist mér í hálfan sólarhring eða þangað til Ragnhildur systir mín spurði mig í tölvupósti á mánudeginum í síðustu viku hvort ég væri búinn að vera að fylgjast með fréttum. Ég ætlaði að segja nei, og fara með þessa romsu, þegar hún sagði mér að allt væri í fokki. Ég var við tölvuna í vinnunni og leit á hvað var að gerast á ruv.is. Þá datt ég beint inn í ávarp forsætisráðherra, og síðan þá er ég búinn að vera húkkt. Ég er búinn að vera í vinnunni, sem hefur raunar verið mikil tölvuvinna undanfarnar tvær vikur, og ég hef hlustað á alla fréttatímana og lesið allt sem kemur á mbl.is og eyjunni og bara öllu saman, einsog versti fíkill. Einsog ég ætti lífið að leysa.
Það var ágætt sem Agla sagði í fyrrakvöld, og ég hef séð á bloggsíðum og heyrt í fréttaviðtölum að fleiri hafa haft á orði. Af hverju gerir enginn neitt? Eru bara allir góðir, aðeins rólegri í dag en í gær? Hún hélt því fram að það væri bara vegna þess að allir hangi bara heima og bloggi, og skoði önnur blogg, og bloggi um þau. Ég er búinn að vera að reyna að gera mér mat úr þessum orðum hennar, og átta mig á þvi hvort við erum í raun betur eða verr sett með öll bloggin okkar, allar öppdeituðu heimasíðurnar, fréttaupptökurnar á heimasíðu rúv, og allt hitt.

Hvenær eru fréttirnar þess virði að við heyrum þær? Hvað er frétt, og hvenær er hún bara átylla til að reyna að halda dælunni gangandi, þangað til eitthvað raunverulegt gerist aftur?
Kannski að frétt sé ekki frétt nema að hún breyti einhverju. Ef svo er, þá eru ekki til góðar fréttir, eða þá eru góðar fréttir ekki fréttir. Eða kannski ekkifréttir. Því góðar fréttir breyta engu, og segja ekki til um hluti sem breyta neinu, heldur sjá um að viðhalda núverandi ástandi. Vondar fréttir eru oftast ekki raunverulega vondar fréttir, heldur eru þær bara til þess fallnar til að vekja forvitni okkar og óhugnað á einhverju í þjóðfélaginu sem við þökkum fyrir að vera ekki hluti af. Þær eru eiginlega meira svona “gott að ég hef það ekki svona vont” fréttir.Mér fannst einkar ógeðfelld viðbrögð hjá íslenska nemanum í Kaupmannahöfn sem sagði eitthvað á þá leið að “maður getur alltaf fundið einhvern sem hefur það verr en maður sjálfur. Það er alltaf til Zimbabwe.” Það var óheppilegt fyrir þennan mann að láta hafa þetta eftir sér, og enn óheppilegra fyrir Kastljósið að enda á þessum nótunum. En það var nokkuð táknrænt, því þarna hafði fólki tekist að snúa alvöru fréttum sem vissulega voru vondar yfir í eitthvað allt annað. Smám saman byrjar hinn raunverulegi atburður að víkja fyrir uppfyllingarefni fyrir dagskrárgerðarfólk. Og ég er ennþá húkkt- ég horfði á þáttinn. Og ég er hættur að lesa bókina mína.

Uri vinur minn segir, að viðbrögð okkar Öglu hafi einna helst líkst því að ráðist hafi verið á landið okkar- að við séum í raun öll trámatiseruð. Hann er frá Ísrael og segir að honum hafi virst við vera í svipuð hugarástandi og Ísraelar voru td. Í stríðinu við Líbanon 2006. Ég held að það sé hárrétt hjá honum. Það voru einhver augnablik þarna í síðustu viku þar sem mér leið einsog hreinlega væri vegið að öryggi míns sjálfs og fjöldskyldunnar minnar. Sérstaklega man ég eftir tveimur atriðum, sem virkilega fengu hjarta mitt til að slá hraðar. Annars var það rússnesska lánið, og hins vegar þetta með Bretland og hryðjuverkalögin. Og á meðan dundi fréttalag sjónvarpsins undir, og gerði allt einhvern veginn óhugnanlegra. Nú fæ ég alltaf hroll þegar ég heyri þetta lag.

Ég held að það hafi verið fréttir. Eitthvað sem skar í gegnum öryggishimnuna.

Annars flyt ég til Svíþjóðar

2008-10-14T05:39:00.001Z

Ég held að þessi umræða sem er komin í gang- að það þurfi að skipta fólkinu út úr stjórnmálaflokkunum og fá inn nýtt fólk, sé algjörlega röng, en vel til þess fallin fyrir fólk sem hefur kosið strjórnarflokkana undanfarna áratugi, sem skammast sín fyrir það sem flokkarnir þeirra er búinn að gera. Það er samt ekki nóg að skipta um fólk. Það þarf einfaldlega að skipta um hugmyndir. Nýfrjálshyggjan er algjörlega búin að vera, en jafnaðarstefna og uppbygging norræns velferðarþjóðfélags er jafn gild og nokkru sinni fyrr.

Það þýðir ekki að láta tilfinningar hlaupa með sér í gönur eins og Egill Helgason gerði í gærkvöldi þegar hann talaði við Jón Ásgeir. Það þarf bara að ræða við fólkið í kring um sig, afa og ömmu, pabba og mömmu, og vini sína, og gera þeim það ljóst að það kaus yfir sig allt það sem komið hefur fyrir það. Það kaus yfir sig menn sem seldu frá okkur allar ríkisstofnanirnar í hendur vinum sínum, þvældu okkur í Íraksstríð, fóru útí dýrustu náttúruspjöll Íslandssögunnar og toppuðu það síðan með að koma okkur á hausinn. Og það þarf að sjá um að það geri það aldrei aftur.

Þess vegna finnst mér tilgangslaust að kenna peningamönnunum um allt. Þeir gerðu einfaldlega það sem þeir áttu að gera samkvæmt línunum sem stjórnarflokkar undanfarinna tveggja áratuga lögðu. Og að ætlar fólk núna að segja bara: “Jæja, þetta voru nú hvorteð er bara handónýtir menn” og halda síðan áfram með markaðshyggjuna, einsog nýjir menn myndu haga sér einhvern veginn öðruvísi?

Menn munu samt fara í það að bjarga andlitinu um leið og þeir eru búnir að ólmast yfir einhverjum bankamönnum sem voru, þegar allt kemur til alls, að vinna vinnuna sína, eða auðkýfingum, sem gerðu bara það sem þeim var sagt: “Go shopping.” Taka kannski inn nokkur ný andlit en taka síðan upp öll gömlu húsráðin. Setja varalit á grísi. Og lofa Davíð Oddson á laun, í góðra vina hópi, þegar engir sem ekki eru í klúbbnum heyra til.

Og nú heyrist mér að nú ætli fólk bara að henda sér í álframleiðslu og þorskveiðar. Þegar farið var í Kárahnjúkavirkjun þá var talað um að það þyrfti að fara í hana til að halda við hagvexti. Hagvöxturinn kom, en samt erum við á rassgatinu. Við hefðum áreiðanlega getað virkjað hverja einustu sprænu á landinu síðasta áratuginn, og samt verið á rassgatinu. Mér finnst viðbjóðslegt þegar ég hef heyrt undanfarna daga sem sega: Hvað hefðum við nú gert ef við hefðum aldrei virkjað?

Ég segi nú bara við því:

Það hefði allt verið í fínasta lagi. Því við hefðum þá væntanlega verið með aðra stjórnmálamenn.

Spaugstofan

2008-10-11T23:03:00.002Z

Horfðiru á Spaugstofuna?

Þeir voru flottir í kvöld. Égg horfi alltaf á þá í staðinn fyrir fréttir. Síðan reyni ég að geta mér til um hvað hafi í raun gerst á Íslandi. Það gefur oft skemmtilega mynd af málunum.

Að setjast nú niður við skrifborðið

2008-10-09T06:34:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Ég sit í neðanjarðarlestinni með fartölvuna mína á lærunum og reyni bara að vera ekkert of sjálfsmeðvitaður. Ég er að fara til Uri vinar míns að halda áfram að vinna að samkeppninni okkar. Þegar við hófum leik vorum við ákveðnir í að halda kostnaðinum sem lægstum- við ætluðum að koma með tillögu sem gæti unnið, og verið byggð.
Þessa daganna langar okkur einna helst að láta það allt fjúka út í veður og vind, gera bara það sem við viljum. Af því þetta verður hvort eð aldrei byggt, og þá er kannski bara eins gott að láta ímyndunaraflið ráða.
Dómnefndin er líklegast í pínulítið einkennilegum aðstæðum- byggingin verður líkast til aldrei byggð, og mér finnst jafnvel ástæða til að efast að sveitarfélagið, sem ætlar að veita verðlaunin, efni það. Enda hlýtur að vera að svona verkefni séu styrkt af bakhjörlum, sem nú eru líklegast að engu orðnir. Þó er ekki búið að flauta verkefnið af. Og arkitektar eiga eftir að halda áfram að strita við að koma tillögum sínum inn, þótt þær eigi líkast til aldrei eftir að vera byggðar.
Í New York eru sumir farnir að fagna því að loksins verði minna byggt í New York. Þá komi aftur þeir tímar sem voru við lýð á 7. og 8. áratugnum þegar þeir einu sem höfðust eitthvað við af viti í New York voru glæpamenn og listamenn, og kannski New York Knicks. Arkitektar bjuggu bara til sín litlu, teóretísku fantasíuverkefni sem aldrei urðu að meiru en penum innrömmuðum teikningum sem voru keyptar af Moma eða Whitney þegar best lét. Svona arkitektar einsog Peter Eisenmann, Steven Holl, Lebbeus Woods og síðar Daniel Liebeskind. Síðan varð á tíunda áratugnum, og einkum þeim sem nú fer brátt að líða, að þessir útskúfuðu framverðir fagsins fengu allt í einu verkefni, og jafnvel fullt af þeim, að margra mati til mikillar niðurlægingar, sökum þeim listrænu komprómíum sem til urðu. Þessir arkitektar voru á endanum verri en allir þeir sem þeir höfðu keppst við að atast í. Það verður erfitt fyrir þá að setjast nú niður við skrifborðið og fara að skissa bara einsog ekkert hafi í skorist.

Þetta er vissulega cyniskt viðhorf.

The Russians?

2008-10-08T04:33:00.002Z

Ég veit ekki hvort að þið séuð búin að sjá nýju Cohenmyndina, Burn After Reading. En mér leið svona nokkurnveginn einsog yfirlögregluþjónninn við lok myndarinnar þegar ég vaknaði í morgun.

Thyme is on my side

2008-10-07T03:18:00.005Z

Mine damer og herrer.

Það var gaman hjá okkur félögunum í Princeton. Þetta er flottur skóli, og gott hjá Grétari að komast þarna inn. Það kemst fátt annað að hjá Grétari en guðfræði. Ekki einu sinni það að ná áttum á nýjum stað, en það þarf ekkert að koma fólki á óvart að Grétar ratar ekki neitt í Princeton. Hann vissi ekki einu sinni hvar aðalháskólasvæðið er. Það finnst mér svipað og að vera önd í Reykjavík og vita ekki hvar tjörnin er.
En einsog ég sagði, það var gaman hjá okkur, við drukkum kaffi og bjór og töluðum um lífið og tilveruna. Grétar býr í lítilli kytru í eldgamalli byggingu. Ég hafði mikið gaman af spartönskum lifnaðarháttum Grétars, sem býr við nauman kost- það eina sem Grétar á í þessu herbergi eru guðfræðibækur og plaggat á vegg með mynd af bruna Breska Parliamentsins eftir J. M. W. Turner. Og um kvöldið fórum við og hittum aðra guðfræðinga, og töluðum um hafnabolta og bailout plan og guðfræði.

Í gær bökuðum við Agla síðan heilan fisk í salti, sem er matreiðlsuaðferð sem ég held mikið upp á.
Það hlakkaði í mér þegar við Agla vorum á Farmer´s market hérna á Tompkins Square park og vorum að kaupa timjan, sem heitir á ensku Thyme.

Hvernig ætti ég eiginlega að reyna að vera fyndinn:

"I´d like to buy myself some thyme."

"Excuse me sir, but you´re running out of thyme."

Ef ég væri svo heppin að þetta væri síðasta búntið gæti ég ef til vill sagt:

"This is the last thyme..."

Ég sagði þetta fyrstnefnda, en ég sagði það of lágt og enginn tók almennilega eftir því, nema Agla, sem fannst þetta ekkert sérstaklega fyndið hjá mér.

Ralph Lauren búðin í Princeton

2008-10-04T14:36:00.002Z

Ég sá hana,
En hún er ekki hérna lengur.
Samt erum við alltaf að labba þessa götu.

Princeton

2008-10-03T11:31:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Ég er að fara til Princeton í dag að heimsækja Grétar, minn góða vin. Við ætlum að ræða lífið og tilveruna á nýjum stað, og síðan ætla ég að skoða mastersnámið hjá þeim. Ég hlakka mikið til að taka lestina.

Krónan féll í dag

2008-10-01T02:59:00.004Z

Dömur mínar og herrar.

Þið voruð náttúrulega löngu búin að fá leið á þessum texta, enda húkti hann ofan á Kommóðunni í marga mánuði eftir að ég birti hann hér í apríl. Þó fannst mér lagið eiga vel við í dag.

Kaffi

2008-09-30T03:19:00.002Z

Í kvöld erum við Agla með gott kaffi. Þegar við ætlum að gera gott kaffi þá notum við postulínssíuna sem ég keypti í San Francisco. Við mölum mikið af baunum- þrjár kúfullar skeiðar fyrir hvern bolla. Við hitum tvöfalt meira vatn en við þurfum til að hella upp á. Vatn er ennþá tiltölulega ódýrt, þó stöðugt sé verið að hvetja okkur til að spara. Síðan hellum við heitu vatni einu sinni í gegn um kaffipokann og ofan í bollana, annars vegar til að skola pappírsbragðið úr síunni og hins vegar til að hita síuna og bollana, því svona uppáhellingur á það til að verða fljótt kaldur. Síðan setjum við nýmalað kaffið í pokann og hellum pínulitlu vatni, svona rétt í fyrstu, og hrærum hægt upp kaffið þannig að það hefur svipaðan konsistens (kann einhver íslenskt orð yfir konsistens? Magnús?) og hnetusmjör. Síðan bætum við vatni smám saman þangað til sían er full, og hrærum mjög til að ausa súrefni í kaffið. Því meira sem hrært er, því betra verður það.
Ég er búinn að hlusta á fréttirnar í dag í vinnunni. Ég get ekki að því gert að minnast svolítið á það að þegar laun formanna fjármálastofnana eru rædd, þá er oft talað um áhættuna sem þeir þurfa að taka. Það hefur hljómað þannig, að hún sé slík, að það sé betra fyrir þá sem eru með skítalaun og vaða í skuldum allt sitt líf, að vera þó fegnir fyrir það að lifa alla veganna áhættulausir. En núna virðast þeir fátæku þó taka fallið, hvar sem á er litið. Hvernig ætli mönnum einsog Steingrími J. Sigfússyni líði í dag? Ætli það hlakki í honum?

Kosningaveikin

2008-09-29T04:08:00.004Z

Dömur mínar og herrar.

Á fimmtudagskvöld horfðum við á kappræðurnar milli McCain og Obama hérna á 7. og A. Við vorum með Budweiser og Pabst Blue Ribbon á boðstólum, rauða og bláa. Ég mæli með að þið horfið á þær á Youtube, ef þær voru ekki sýndar í beinni á Íslandi. Ég var ótrúlega spenntur fyrir þessum kappræðum. Það er eitthvað svo mikið í húfi, og stundum hafa stór mistök í kappræðum kostað frambjóðendurna kosningarnar.
Sumir segja að sú hafi verið rauninn í kvölfar fyrstu sjónvörpuðu forsetakappræðanna í Bandaríkjunum, á milli Kennedy og Nixon árið 1960. Nixon var nýkominn af spítala og neitaði að láta sminka sig. Hann virkaði fúll og sveittur á meðan Kennedy var brúnn og sætur. Þeir sem hlustuðu á kappræðurnar í útvarpi sögðu Nixon hafa unnið, en þeir sem sáu kappræðurnar á skjánum sögðu Kennedy hafa unnið. Eftir þetta hafði Kennedy naumt forskot á Nixon sem hann hélt allt fram til kosninga. Þessi er fræg hjá Reagan á móti Carter, og þetta er líka fyndið augnablik frá kosningarbaráttu Bush og Gore árið 2000.

Annars er ég strax farinn að hlakka til að sjá Palin og Biden á fimmtudag, sérstaklega eftir að ég sá þetta viðtal við Couric á CNN. Mér finnst einsog þetta gæti orðið algjör geðsýki.

Gettin' a Credit Card/ Nowadays isn't hard

2008-09-26T04:44:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Hvaða áhrif hefur síðan efnahagsástandið á mig, Óskar Arnórsson? Ég hef raunar mína eigin litlu sögu að segja. Þegar ég flutti til New York, árið 2006, var enn allt á fleygiferð. Þá var ennþá verið að byggja háhýsi í Miami. Þar er nú farið að rífa nýbyggingar. Menn héldu að það myndi aldrei hægja á markaðnum í New York. Arkitektar höfðu aldrei haft meira að gera. Það voru kranar alls staðar. Núna er fullt af hálfkláruðum byggingum sem erfitt er að ímynda sér að verði nokkurn tímann lokið við.
Undanfarið ár hefur krónan fallið um 20% gagnvart dollar. Ég man að síðasta haust þurfti ég ekki svo mikið sem að stíga inn í gamla bankann minn, Washington Mutual á horni 2. breiðgötu og 8. strætis, án þess að einhver byrjaði að reyna að fá mig til að stofna kreditkort, ég væri nú orðinn svo traustur viðskiptavinur. Ég var því hissa þegar loksins kom að því að ég ætlaði að stofna kreditkort hérna í Bandaríkjunum í síðasta mánuði, og segja loksins upp því íslenska, enda er ég kominn með fastar tekjur hér. Þá var mér einfaldlega tjáð að ég væri ekki með nógu góða viðskiptasögu, og eina leiðin til að ég gæti stofnað kreditkort væri með því að leggja inn 400$ sem tryggingu. Ég gæti síðan reynt að sækja um kort aftur eftir átta mánuði. Ég var einmitt á leiðinni að gera þetta á morgun. En rétt í þessu las ég þetta á NYTimes- og nú verður útibúinu á 2. og 8. áreiðanlega lokað. Ætli það sé einhver séns að fá kreditkort hjá Chase í staðinn? Ég held að það sé kominn tími til að hitta Svein Pálsson og ræða við hann aðeins um efnahagsmálin. Man einhver símann hjá honum? Ég er búinn að týna honum.

Mús

2008-09-25T05:00:00.003Z

Dömur mínar og herrar.

Ég er nýkominn heim frá Dave. Ég, hann og Uri erum að vinna samkeppni á Íslandi. Við erum búnir að vera að þessu síðan í Júní, hittumst fyrst hjá mér, nokkur kvöld í viku, alltaf eftir átta. Þetta er nú búið að vera svoddan saumaklúbbur, í þeirri merkingu að oftar en ekki hittumst við og gerum eitthvað annað en að vinna- tölum um pólitík, eldum mat, hlustum á tónlist. Það er búið að vera erfitt að halda þessu gangandi, sérstaklega í sumar á meðan það var heitt úti og alltaf eitthvað í gangi. En nú er eins og fyrst sé kominn einhver kraftur í þetta. Við verðum örugglega komnir með fína tillögu í byrjun nóvember þegar við eigum að skila.

Rétt í þessu sá ég mús skjótast út undan kommóðunni inni í eldhúsi. Ég sem var að setja upp gildrur.

Undirhundur

2008-09-24T03:59:00.003Z

Dömur mínar og herrar.

Í gær fórum ég, Agla, David, Uri og bróðir hans Uris, Assaf, á hafnaboltaleik með Mets á móti Cubs. Við vorum búin að tala lengi um að fara á þennan leik og loksins varð úr. Mets töpuðu, 9-6, eftir ágætan en frakar langdreginn leik. Ég er viss um að Yankees séu mitt lið, sé eitthvað að marka síðustu færslu- þeir eru einhvern veginn meira "elítist", þó að þeir séu lélegri en Mets þetta árið. Þegar ég var yngri þá hélt ég alltaf með undirhundunum. Þá töpuðu mín lið alltaf.

Annars er búið að vera gaman að hafa bróðir hans Uri hérna í heimsókn. Þetta er knár náungi, kontrabassaleikari frá Tel Aviv, og við erum búnir að gera ýmislegt saman. Um daginn fórum við í Empire State bygginguna. Ég var að fara þangað í fyrsta skipti sjálfur. Mér varð hugsað til hvernig fólk hefur haldið að framtíðin yrði, þegar það stóð þarna á toppnum og horfði niður. Það hélt kannski að borgir myndu halda áfram að vaxa upp í loftið- menn gerðu meira að segja ráð fyrir að hægt væri að lenda loftförum uppi í byggingunni. Það var árið 1931, rétt fyrir kreppuna miklu.

Lægsti samnefnarinn

2008-09-23T05:45:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Ég held að það væru mistök hjá mér að láta tækifæri til að segja eitthvað um kosningarnar í Bandaríkjunum framhjá mér fara. Þó er erfitt að skrifa um þetta án þess að apa eitthvað eftir fjölmiðlum. Enda er búið að skrifa allt þessar kosningar. Úr öllum áttum.
Ég hefði jafnvel getað freistast til að segja að John Mccain væri í sjálfu sér framför frá undanförnum átta árum. En eftir að Sarah Palin var kynnt til sögunnar hefur mér snúist hugur. Núna fyrst er ég orðinn verulega áhyggjufullur.
Vinsældir Palin eru dæmigerðar fyrir Bandaríkin í dag, nokkuð sem ég vil nefna “The Scarlett Johannson Syndrome”. Um daginn var Grétar Gunnarsson vinur minn að fárast yfir vinsældum Scarlett Johannson. Hún væri í rauninni ekkert sérstaklega sæt. Hún kemur til dæmis einkar illa út í samanburði við aðra Woody Allen Stjörnu, Diane Keaton (Heiðar, ég varð að skjóta þessu inn). Í nýjustu mynd sinni, hinni ágætu Vicky Christina Barcelona, stillir Allen Johannson fram sem áhrifagjarnri, graðri, en umfram allt hæfileikalausri blondínu, sem andstæðu við Vicky, leikinni af Rebeccu Hall, sem er staðföst og ídealísk, og einhvern veginn meira þessi “náttúrulega fegurð” í ætt við Keaton í Annie Hall.
En málið er að einsog Grétar benti á er Scarlett Johannson miklu meira “approachable”, miklu líkari afgreiðslustúlkunni á vídjóleigunni en gömlu stjörnurnar. Hinar nafnlausu verkakonur- og verkamenn heimsins voru andlit verkalýðshreyfinga 20. aldrarinnar, en á 21. öldinni komust afgreiðslustúlkur vídjóleiganna, gæjarnir sem gaman væri að fá sér bjór með og hokkímömmurnar til valda.
Þess vegna hrífst fólk svo mikið af indíkúltúr. Í ágætri bók Eiríks Guðmundssonar Bleikir Flamingóar segir hann eitthvað á þá leið að nýbylgjan hafi eyðilegt menninguna. Ég man ekki alveg í hvaða samhengi hann sagði þetta. En ég held að það hafi verið eitthvað á þá leið að pönkið og nýbylgjan gerðu þá kröfu til þeirra sem töldu sig framverði menningarinnar að vera endalaust að paufa í einhverjum obskjúr tónlistarblöðum og plötubúðum í leit að einhverju sem ekkert var hvort eð er. Og ég er viss um að þetta hefur bara versnað síðan. Indímússík er menningarlegur “dead end”.
Á tímabili átti óð ég endalaust í lágmenningu. Og það sem ég fílaði mest var einmitt það sem var líkast mér sjálfum, það sem ég var líklegastur til að geta samið sjálfur. Þannig átti ég það til að hrífast mest af hljómsveitum sem kunnu lítið sem ekkert á hljóðfæri, rithöfundum sem ég gat skilið af því þeir töluðu um hversdagslega hluti á hversdagslegu máli. Þannig byjaði ég einsog ótal önnur meðalmenni að lifa mig inn í líf annarra meðalmenna, á meðan þeir sem að raunverulega kunna eitthvað fyrir sér eru tortryggðir, svona svipað og grunnskólabörn gera grín að öðrum vel gefnum börnum sem að tala skýrar og hugsa öðruvísi en þau.

Afmæli

2008-09-22T03:21:00.005Z

Dömur mínar og herrar.

Þessi orð Málfríðar Einarsdóttur um auðnuleysingjann og töturvipjuna í Kiljunni síðastliðið miðvikudagskvöld eiga kannsk ágætlega við Kommóðuhirðinn og kommóðuna hans á þessum síðustu og verstu tímum:

En Auðnuleysinginn í bókinni. Hvernig persóna er það?

Auðnuleysinginn hann er maður sem dýrkar sjálfan sig og ætlar sér mikið hlutverk og mikla upphefð og leitast við að ná þessum upphefðum með brennivínsdrykkju, og tóbaksreykingum, rammbeiskum vindlum og dýrum vínum, og með því að ná sér í doktorsnafnbót einhvers staðar út í heimi og ætlar að rogast alla tíð og enginn veit neitt um annað en það fara engar sögur af honum, hann er bara alltaf einn.

En töturvipjan hans, hvernig er hún?
Þá er það töturvipjan sem hann hafði aldrei nú sýnt neitt gott viðmót en á til að skopast að því honum fannst hún vera ennþá aumari en hann.Hún bjargaði honum þegar hann kemur þarna í vondu veðri og komin nótt. Fór með hann heim til sín og kom honum fyrir á einhverjum hriktandi beddaræfli fyrir innan sig.

Til hamingju með fjögurra ára afmælið elsku Kommóðan mín.

Ég samdi til þín þetta lag:

Kommóðan

Finnir þú á förnum vegi
forna kommóðu
skaltu efstu skúffuna opna
og skoða allt það
sem hún hefur að geyma.

Það er víst ekki búið að vera skrifað mikið á þessa síðu undanfarið. Það er líklegast vegna þess að kommentakerfið hefur legið niðri. Þá heyrist ekkert í háðinu hans Hrafns Harðarsonar. En ég er að vinna í því að koma því aftur í lag. Það sést kannski helst á því að þetta uppfærða útlit sýnir að ég hef ekki uppfært nema 22svar á þessu ári. Árið 2005 uppfærði ég 95 sinnum. Það þýðir að eigi ég að ná því, þá þarfi ég að blogga 72svar sinnum það sem eftir er af þessu ári, þe, nokkurn veginn á hverjum degi í þrjá mánuði, eða kannski rétt tæplega það. Og nú ætla ég að gerast djarfur: Ég ætla að lofa því að ég mun gera það. Ég ætla að blogga á hverjum degi fram að áramótum.

Fylgist með.

Síðsumarshreingerning

2008-08-18T03:34:00.001Z

Það eru smá lagfæringar í gangi á Kommóðunni. Athugasemdakerfið mun liggja niðri í nokkra daga.

Arkitektar eru ekki til ekki neins.

2008-08-12T04:11:00.003Z

Dömur mínar og herrar.
Ég ætla bara að biðja ykkur að athuga að það eru tveir menn sem skjóta talsvert upp kollinum í þessum dálki, sem báðir heita Sverrir. Annar þeirra er Sverrir Gunnarssorn, eða Svessi, sem sat og negldi aftur kokteilunum með Hjalta Kristinssyni á barnum fyrir neðan Ingólfstorg back in the days. Hinn er Sverrir Stormsker.
Um Sverri Stormsker veit ég lítið sem ekkert en ég veit að sumir líta á hann sem einhvers konar alþýðuskáld. Einu sinni leit ég á hann sem Wierd Al Yankovitch Íslands. Allaveganna rugla ég þeim saman útlitslega í huganum:

Hvar nær maður annars í bók með svona fleygar Stormsker tilvitnanir? Það er mjög fyndið að sækja mannamót Íslendinga í New York, því þá heldur Magnús Gústafsson, virðulegur hvíthærður ræðismaður, jafnan tölu og það er undantekningarlaust að hún hefst á tilvitnun í Sverri Stormsker. Síðan kryddar hann tölurnar út í kegn með fleiri tilvitnunum í títtræddan Sverri, margar þeirra svæsnar. Það er hreint ótrúlega fyndið, hann gerði það bæði á þorrablótinu, og þegar mömmu minni og vinkonum hennar var boðið í kokkteilboð til hans síðasta haust á Upper East Side, og svona má lengi telja. Mér finnst það góður húmor.
En Magnús Björn, stundum hef ég sagt sömuleiðis að það séu jafnvel átthagafjötrarnir sem að fegra heimkynnin. Það að eiga ekki val um hvernig maður býr verður jafnvel til þess að maður er ekki að velta því fyrir sér hvað maður sér. Ég hef oft sagt söguna af Whitey, fangans í Alcatraz, sem að talaði svo undursamlega um klefann sinn- leið aldrei betur en einmitt þar. Og síðan er það náttúrulega sagan af Nelson Mandela, sem ku hafa látið búa til fyrir sig eftirlíkingu af klefanum sínum eftir að hann varð frjáls. Ekki veit ég hvort sú saga sé sönn. Síðan þekkjum við fyrirbæri einsog Osatlgiíu og Yugostalgíu, það er, söknun íbúa fyrrum alræðisríkja á alræðinu.
Frjálst fólk í lýðræðisríki hefur aftur á móti mun meiri efni á og tíma til að fárast yfir Ingólfstorgi og nýrri byggingu Listaháskólans á bloggsíðum og athugasemdadálkum, sem efnt er til að lýðræðislega kjörnum fulltrúum. Og það er bara stuð, enda eru arkitektar ekki til ekki neins.

Hávaxinn sumarbústaður

2008-08-05T05:51:00.006Z

Haha Tommi jú víst á ég við hótelið beint á móti skemmtistaðnum aldna þar sem Hjalli og Svessi sátu löngum.

Dömur mínar og herrar.

Það er ekkert að Aðalstræti 16 sjálfu en það er nýbyggingin, þessi gula, sem ég er að vesenast útaf. Í fyrsta lagi var verið að byggja þarna yfir þjóðminjar, þe, fyrstu ummerki um byggð á Íslandi. Hvergi í heiminum myndi jafn mótmælalaust vera byggt hótel yfir svo verðmætar þjóðminjar.
Og það síðan skýrt útlensku nafni sem að á eftir að hljóma hallærislega eftir tíu ár, Hótel Centrum (Það gerir það reyndar strax í dag. Hvað er að nöfnum einsog hótel Borg? Hótel Holt? Hótel Esja? Er of erfitt fyrir ferðamennina að bera þau fram? Centrum. Nordica. Og það hallærislegasta af þeim öllum: Plaza.)
En þegar allt kemur til alls er þetta vond bygging. Mér hefur alltaf fundist hún of há til að standa á svona horni, og torgið þarna fyrir utan er ekki fyrir almenning, heldur hótegesti. Þannig að sé litið á heildarmyndina svona hreint “úrbanískt” hefur þessi bygging lítið fram að færa. Hún varpar skugga og þyngir umhverfið.
Sé litið á útlit hússins virðist byggingin vera einhvers konar naumhyggin tilraun að byggingu frá um 1900. Við höfum allt þarna: Bárujárnið, kvistþakið, hringgluggann. Mér hefði fundist virðingarvert ef það hefðu verið gerðar tilraunir til þess að handsmíða gluggakarma, þakskegg, os. frv. Einhver hefði kannski lært eitthvað af því. En það vantar allt handverkið sem einkennir gömul íslensk hús, hús frá þeim tíma þegar það gafst tími og peningar til að fegra umhverfið. Þessi nýbygging endurspeglar hins vegar þá tíma sem við lifum í- allt skal byggt hratt, einfalt og öruggt, enda þarf alltaf að græða á endanum.
Og öruggt er það, því þetta eru nýjustu fötin sem djöfullinn klæðist. Byggjum bara þannig að allir geti samþykkt þetta (og klæðum það með bárujárni), og þá rýkur það upp. Þannig að þeir byggja ódýrt steinsteypuhús, og “seifa” síðan með því að klæða það þannig að torfusamtökin og húsfriðunarnefnd geti ekkert sagt, og þá fá þeir að taka í höndina á Ingibjörgu Sólrúnu fyrir að “tengja saman gamalt og nýtt”. En ef betur er á horft er þetta ekkert annað en nýmódernískur gámur sem að klæðir sig einsog hávaxinn sumarbústaður.

Eða hver hefur nokkurn tímann séð steinsteyptar súlur í timburhúsi?

Það má að lokum bera þessa byggingu saman við teikningu Grétars og Steinars, sem hönnuðu bygginguna með VA arkitektum. Á þessari teikningu er byggingin jafnhá Fjalakettinum (áður en útreikningarnir um heildarfjölda hótelherbergja bættu einni hæð ofan á húsið.) Hún er dregin upp einsog hann- hefur sama þak- og gluggaskreyti, svipað gluggamagn osfrv. Í lokaútfærslunni eru þessir díteilar straumlínulagaðir heldur betur. Og þarna á eftir að taka uppá þessum tilgerðalega turni sem er bara stungið inn í byggingarmassann. (Einhvern veginn finnst mér einsog honum hafi verið stungið þarna inn í einhverju þrívíddarforritinu, og klúðurslegt að sjá hvernig þakið gengur beint inn í turninn.)
Þannig að það er kannski ekki bara í þrívíddarteikningar nútímans sem plata, Tómas minn, einsog frændi þinn hann Sigmundur Davíð skipulagshagfræðingur vill vera láta.

Vond klipping

2008-08-01T15:59:00.002Z

Ymur in aldna Kommóða.

Ég var á bar með tveimur kunningjum um daginn, og einhverra hluta vegna vorum við að tala um svokallaðar “varðveislur götumynda”. Ég sagði þeim að það versta sem maður getur gert í arkitektúr eru málamiðlanir. Til dæmis að reyna að byggja nýja byggingu samkvæmt útlitsreglum varðveislusinna. Þá fær maður ekkert annað en skrípahús- hús einsog hótelið við Aðalstræti. Þá sagði annar kunningja minna, sem er hárgreiðslumaður: “Já, þetta er einsog í hárgreiðslunni. Ég sting kannski upp á að einhver hafi svolítið sítt að aftan, og sá segir... ‘já, bara ekki alveg jafnsítt og þú vilt hafa það.’ Þetta eru verstu klippingarnar.” Forðum okkur nú frá einni slíkri á Laugaveginum.
Það er ekki jafn auðvelt og fólk heldur að aðlaga vinningstillöguna að 19. Aldar götumynd Laugavegarins, enda er slíkt algjörlega út í hött. Það er þá alla veganna ekki sama byggingin og á tillögunni. Annað hvort verður byggingin þarna, stolt 21. aldar bygging sem að tekur tillit til fortíðarinnar á annan hátt en þann að hún er klædd með bárujárni og með burstaþök, eða hún verður einfaldlega reist annars staðar. Okkur vantar þarna annað ráðhús, sem að tekst að koma til móts við gamalt og nýtt án þess að reyna að líkjast hvorugu.
Það er erfitt að segja hvað verndunarsjónarmið eru þegar Laugavegurinn á í hlut. Laugavegurinn er og hefur lengi verið verslunargata Reykjavíkur. Við hann sitja flestar útgáfur af íslenskri byggingarlist. Ganga niður Laugaveginn er ganga niður nítjándu og tuttugustu öldina. Í því liggur fegurð Laugarvegarins. Því er vart hægt að segja að verndunarsjónarmið ráði því þegar Ólafur F. Magnússon mótmælir því að verðlaunatillaga að byggingu LHÍ rísi óbreytt við Laugaveg. Því að ef að mótmæla á öllu því sem að nýtt er við Laugaveg, þá er einnig vegið lífi hans sem verslunargötu.
Mig langar ekki að vera of dramatískur, en það mætti líkja þessari uppstoppun 19. aldar götumynd Laugavegarins við það ef menn tækju uppá að stífla einhverja jökulána einungis til þess að halda í árfarveginn einsog hann er í dag. Ég vona að þið afsakið svona þjóðlegu líkingu.
Ekki misskilja mig- ég er mikill varðveislusinni, og vil varla að nokkuð sé rifið. En ég er á móti svona favoritisma í byggingarlist. Hvað er það sem veldur, að borgarstjóri elskar einungis hundrað ára gömul hús? Við Laugaveginn er einnig mikið um modernísk hús, reist um miðja öldina, sem mættu andstöðu á sínum tíma en una mikilli sátt þessa dagana. (Nýr listaháskóli, sem er dæmigerður nýmódernismi, er hluti af þessari götumynd sem að þessi hús eiga þátt í að skapa.)
Þessi sátt hefur verið fengin með því að þetta eru ágæt hús fyrir þá starfsemi sem þau hafa hýst. Það sem hefur hins vegar orðið algjörlega útundan í umræðunni um þetta nýja hús listaháskólans er hvernig húsið mun nýtast starfseminni og hvernig það mun nýtast götulífinu.
Ég hef átt erfitt með að mynda mér skoðun um þessa byggingu, einfaldlega vegna þess að ég veit ekkert um hana. Mér hefur reynst ómögulegt að komast yfir grunnmyndir og sneiðmyndir af tillögunni, sem að þó eru helstu tól sem við höfum til að sjá hvernig byggingin kynni raunverulega að líta út. Í staðinn eru í fréttum og blöðum sýndar æ ofan í æ illa gerðar tölvuteiknaðar þrívíddarmyndir sem að skrumskæla raunveruleikann.
Það má í rauninni segja að þessi tækni hafi aldeilis komið aftan á arkitektunum. Þessar teikningar sem að eiga að vera aukaatriði hafa orðið að bitbeininu. Þrívíddarmyndir eru það sem að arkitektarnir vinna síðast, svona hálfgert augnakonfekt til þess að segja: “Svona gæti það orðið”. Þessar teikningar innihalda oft minni upplýsingar en hinar raunverulegu tvívíðu teikningar, og það er ýmislegt gert til að laga umhverfið að tillögunni einungis til að myndin líti “rétt” út.
Að lokum mætti velta fyrir sér hvort að þetta sé yfirhöfið heppilegur reitur fyrir þessa starfsemi. Ég er ekkert viss um að svo sé- við Laugaveginn ríkir hárfínn skali sem að auðvelt er að setja úr jaefnvægi, ef ekki er hugað rétt að götulífinu. Það versta er bara að enginn veit neitt um hvernig þessi tillaga þjónar því. Það er bara verið að tala um eitthvað allt annað.

Borscht

2008-07-04T01:44:00.002Z

Wahid vinur minn flutti til San Francisco í gær. Í kveðjugjöf gaf hann mér bók sem er gefin út af New York Culinary Institute. Bókin er um hnífa. Ég lærði sem sagt nýja aðferð til að skera lauk í gær. Í dag skar ég síðan tómat.

Við þetta tækifæri verður mér hugsað um dag einn í vetur þar sem við sátum inni á Stage Diner á 2. Breiðgötu, nálægt horni St. Marks. Það er að mínu mati besti veitingastaðurinn í New York. Við pöntuðum okkur borscht, sem er úkraínsk rauðrófusúpa, og vorum að ræða hvað það gæti verið gaman að elda borscht einn daginn.
Við vorum búnir að spyrja alla hvernig ætti að gera borscht. Wahid hafði þá kenningu að það þyrfti að elda súpuna í marga daga. (Hann segir það reyndar um alla hluti. Ef maður stingur sakleysislegar uppá við hann, að það væri gaman að elda indverskt curry, þá verður hann alvarlegur og segir "you need to cook that for days". Þess vegna verður oft lítið úr eldamennskunni.)
Eva Macak, pólski leigusalinn minn, olli mér síðan vonbrigðum þegar hún hélt því fram að það væri hægt að gera borscht á klukkutíma, og var alls ekki með innihaldið neitt sérstaklega á hreinu, en hélt í staðinn að bæta við: Og svo geturðu sett niðursoðinn tómat. Og síðan geturðu látið beikonsneiðar. Og síðan... Einn dag sat ég á veitingastað og tvær úkraínskar konur komu að máli við mig. Fór svo að á endanum spurði ég þær hvernig þær gerðu borscht. Þær sögðu að allir hefðu sína útgáfu á borscht. Sumir létu hvítar baunir í staðinn fyrir rauðar. Sumir settu alls ekkert hvítkál. Á endanum var það eina sem ég vissi fyrir víst um þessa dularfullu súpu, að í henni eru rauðrófur. Ég veit að það eru rauðrófur í Borscht. Þess vegna er ég.

Ég man að ég sagði við Wahid, á meðan við borðuðum borscht-ina okkar: “This is impossible. I want to learn how to make a generic borscht- so as to establish a baseline. Without thorough knowledge of what the most stripped down borscht is, we will never be able to elaborate upon the recepie.”

Þá svaraði hann: “No. We must do the opposite. We must find the best borscht possible, and learn the recipie by heart. And then we need to take it appart. And then we need to refine it.”

Ætli þetta samtal hafi ekki sagt margt um okkur tvo.

En vel má eg gera það til skaps afa míns að blogga fyrir hann

2008-06-19T02:38:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Þetta þarf varla að vera flóknari en svo. Og er þá Kommóður og másandi á ný.

Það má ætla að ég líti stórt á skáldgáfur mínar, ef marka má hversu lengi þessi blessaði texti hefur tekið á móti lesendum Kommóðunnar. Ef einhverjir eru eftir. Það er langt síðan ég bloggaði síðast. En nú er afi byrjaður að kvarta. Þá veit ég að það er nóg komið.

Það þarf víst ekki að taka það fram að það hefur verið “nóg að gera” hjá mér, síðast þegar ég skrifaði var ég á endasprettinum með Thesis-verkefnið mitt í Cooper Union, sem mér tókst bara að ljúka nokkuð prýðilega. Eftir það fór ég í stuttan túr til Virginíu með gamla góða genginu, Wahid, Uri, Dave og síðan var ég heldur betur ánægður með að við skiptum út Katarinu, sem fór með í fyrra, fyrir hana Öglu mína Egilsdóttir. Síðan tók við uppsetning lokasýningarinnar ásamt því sem foreldrar mínir og bróðir komu og heimsóttu mig til New York til að vera viðstödd útskriftina mína.

Ég er sem sagt orðinn arkitekt.

Ég útskrifaðist í stórum kufli með ferkantaðan hatt, og nei, ég kastaði ekki hattinum upp í loftið. Síðan fór ég til Danmerkur og gisti þar hjá henni Ragnhildi systur minni, hitti gamla skólafélaga og skoðaði lokaverkefnin í arkitektaskólanum við Kaupmannahöfn, sem voru söm við sig.

Það er góð tilfinning að vera kominn aftur til New York, að vera orðinn minn eigin arkitekt, og fara bara að leita að vinnu. Einsog stendur sit ég á Dunkin Donuts á 2nd Avenue, það er uppáhaldsinternetkaffihúsið mitt. Það má nefnilega ekki eyðileggja hugguleg kaffihús með einhverju fartölvuveseni- þá er miklu betra að fara bara á einhverja búllu einsog Dunkin. Drekka risastóra kaffibelgi úr styrofoambolla og borða kleinuhringi. Já, það er lífið.

Isiah Thomas

2008-04-20T17:03:00.004Z

Ég lauk við þetta lag í fyrradag, daginn sem að Isiah Thomas, þjálfari New York Knicks í bandarísku NBA deildinni í körfubolta, var rekinn.

Krónan féll í dag.
Hún fellur ei meira úr þessu,
þeir segja
að hún hafi náð botninum.

Úr hraðbanka niðri í bæ
tek út fimmhundurðkall
krumpa hann saman
og set hann í vasann,

ég vil heldur eiga
fimmhundruðkall í vasa
en fimmhundruð
millur í banka...

Hversu oft hef ég gengið
sólarmegin
á Laugavegi
lífsins
og horft á sjálfan mig
speglast í gluggunum?
Núna uppá síðkastið
kýs ég að ganga Hverfis.

Thomas var rekinn í dag
þeir segja að hann hafi ekki
staðið
undir væntingum.

Hérna kemur eitt fyrir Grím
Sem átti sér dream
um að verða aftur clean
En nú er hann fallinn.

Og hérna kemur eitt fyrir systurnar
sem reyktu og drukku
romm í kóla
og giftust aldrei.

Og hérna kemur eitt fyrir Ágústu
sem heldur á lofti
við Laugarnesskóla
langt fram á kvöld.
Hvað gerir Ágústa þá
er hún mun sjá
að það bara komast ekki allir inn
í U-17?

London Style

2008-03-31T17:44:00.001Z

Dömur mínar og herrar.

Það er grámyglulegt um að lítast, úði og mistur. Það er kalt, og auðvelt að láta þetta hafa áhrif á sig. Uri vinur minn Wegman býður upp á góðan vinkil:

“I love this weather: London style... It´s classy”.

Eva Macak, sambýliskona mín til þriggja vikna, er á leiðinni aftur til Krakár í dag. Í gær sátum við við eldhúsborðið og drukkum vodka í órans og hún sagði mér sögur af íbúðinni og götunni okkar, 7. Stræti, einsog hún man eftir því. Hún lifði hér áhugaverða tíma, hún bjó hérna sumarið ´68 þegar St. Marks var undirlögð af blómabörnum. Hún segir að það hafi verið alveg einstakur tími. Síðan var hún hér árið 1988 á tímum Tompkins Square Park óeirðanna, sem er beint fyrir utan gluggann hjá mér. Hún sagði mér frá gömlum veitingastöðum sem að nú hafa lagt upp laupana, djassklúbbi hinum meginn við götuna þar sem nú er rekinn ömurlegur hipsterabar. Síðan sagði hún mér frá ýmsu sem gengið hefur á í þessari íbúð sem ég bý í.

Og að öðru: Er ekki rétt hjá mér að íslenska tungumálið skilur ekki á milli irony og sarcasm, en þýðir hvort tveggja sem kaldhæðni?

Ég veit ekki hvað ykkur finnst...

2008-03-28T19:21:00.002Z

...en ég er á því að platan The Good, The Bad and The Queen með samnefndri hljómsveit sé stórlega vanmetin plata.

Náttúruminjasafnið

2008-03-28T14:10:00.004Z

Dömur mínar og herrar.

Mig langar að benda ykkur á að þetta er síðasti séns til þess að heimsækja náttúrugripasafn Íslands áður en því verður pakkað saman og það flutt í einhverja geymslu í Garðabæ, (sem virðist vera ágætlega til þess fallinn að gera útaf við ágætar stofnanir. Eða hver hefur komið í hönnunarsafnið?) Safninu verður lokað fyrsta apríl samkvæmt úrskurði menntamálaráðuneytisins.
Náttúrugripasöfn eru ásamt þjóðminjasöfnum sjálfsagður hluti af menntun flestra vestrænna þjóða. Þegar ég var tíu ára vann pabbi minn vann við Hlemm þar sem Náttúrufræðistofnun er til húsa, þannig að ég kom oft inn í safnið góða sem hefur líklegast starfað við fátæklegastann húsakost sem náttúrugripasafn nokkurs lands hefur þurft að sætta sig við. Það er næstum því fyndið að heimsækja heimasíðu náttúrugripasafnsins, sem er óvægið í gagnrýninni á eigin aðstæður. Þar segir meðal annars:

“Þegar ný lög voru sett um Náttúrufræðistofnun Íslands árið 1992 var gert ráð fyrir að sýningarsafnið yrði sameiginleg eign stofnunarinnar, Reykjavíkurborgar og Háskóla Íslands, samkvæmt samkomulagi sem þá var í burðarliðnum. Þá var fyrirhugað að flytja safnið í nýtt og betra húsnæði og reka það sameiginlega af þessum aðilum, en af því varð ekki. Náttúrugripasafnið er því enn í afleitu og þröngu bráðabirgðahúsnæði á 3. og 4. hæð í húsnæði Reykjavíkurseturs Náttúrufræðistofnunar. Húsnæðið er um 200 fermetrar, að stigagöngum meðtöldum. Aðkoma að því er mjög erfið, einkum vegna þess að engin lyfta er í stigahúsinu. Unnið hefur verið að því á undanförnum árum að leysa húsnæðisvanda safnsins en án árangurs, þrátt fyrir yfirlýstan vilja umhverfisráðherra og ríkisstjórnar. Hinn 16. júlí 1999 varð safnið 110 ára og því orðið tímabært að ljúka þessu máli, sem er þjóðinni til skammar. Ísland er eina landið á norðurhveli jarðar, og þótt víðar væri leitað, sem ekki hýsir gott náttúrusafn og sækja fáar þjóðir þó viðurværi sitt í jafnríkum mæli til náttúrunnar og Íslendingar.”

Það er frítt inn á safnið.

Architectural models

2008-03-28T00:05:00.002Z

David: What happened to your steel model?

Óskar: I threw it out.

David: Why? You´re not doing it anymore?

Óskar: No...it was useless... Sometimes you need to make things out of steel to find out that you don´t really need them.

Turned Out Pretty Good

2008-03-27T21:32:00.002Z

Dalvíkingar mínir og Hólmvíkingar.

Það er einfalt mál fyrir mig að velja hvern ég vil fá sem næsta forseta Bandaríkjanna: Barack Obama. Því að ef Hillary Clinton verður næsti forseti Bandaríkjanna þá skulda ég Norðmanninum Martin Smedsrud 1600 krónur danskar, sem eru þessa dagana 25.000 krónur. Veðmálið nær aftur til ársins 2004 þegar ég, Martin og Heiðar Rannversson vorum að spila pool á bar Í Oelenschlagergötu í Kaupmannahöfn sem að ég man ekki lengur hvað hét. Við vorum drukknir, og eftir að ég hafði unnið eina eða tvær umferðir þá byrjaði Martin að langa að veðja. Og þá virtist allt í einu sem hann yrði betri- ég veit ekki hvort að einhverjir muni eftir myndinni White Men Can´t Jump- allaveganna... Martin negldi niður ótrúlegu double or nothing skoti og skuldin mín við hann jókst úr 400 í 800. Þá kom þessi ótrúlega klausa- og athugið, þetta var áður en Kerry tapaði fyrir Bush- að hann myndi láta skuldina falla niður nema ef Hillary Clinton ynni forsetakosningarnar árið 2008- þá skuldaði ég honum 1600. Og sjáið nú hvað ég er búinn að koma mér í.

Í dag fór ég og sá Barack Obama halda ræðu í skólanum mínum. Þetta var frekar sóber allt saman- ekkert tal um kynþætti, Íraksstríðið, ekkert minnst á Abraham Lincoln, eins og sterklega hafði verið búst við, þar sem Lincoln hélt ræðu við sama púlt á sama stað fyrir 200 árum þegar hann var sjálfur þingmaður frá Illinois. Í þeirri ræðu ályktaði hann að þrælahald væri brot á stjórnarskrá Bandaríkjanna- hún réði miklu um að hann varð kjörinn forseti. Það var því frekar gott þegar hann sagði: “apparently someone else from my state made a speech here and it turned out pretty good.”
Annars líður mér einsog útkoman september verði slæm, sama hvert verður kosið, Clinton, McCain eða Obama. Hvað ef Obama eða Clinton vinna, efnhagskreppa skellur á og ástandið í Írak versnar við það að þau byrja að flytja hermennina heim, á meðan Íranir halda áfram að ögra öryggisráði sameinuðu þjóðanna? Það er allaveganna þægilegt fyrir fólk okkar megin stjórnmálanna að segja: þetta er allt repúblikönunum að kenna.

Svörin er að finna í eyðimörkinni

2008-03-22T16:23:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Þessir dagar í New York eru notalegir, enda er sólin aðeins hærra á lofti og einhver smá svona pro-finals kæruleysisbragur yfir öllu saman. Það gefst tími til að lesa- ég hef verið að lesa Scenes in America Deserta, um eyðimerkur suðvestursins, eftir breska hippann og listfræðinginn Reyner Banham. Það er góð bók- hann er góður rithöfundur, kæfir ekki alla umræðu um arkitektúr með endalausu akademíurausi.

Þegar ég flutti til bandaríkjanna hlakkaði ég til að baða mig í “new world academia”. En þegar ég kom fylltist ég óbeit á henni æi staðinn- komst að raun um að akademíkerar eiga sér ákveðna hlífiskildi sem þeir nota til að svara öllum spurningum. Ef þú spyrð þá um eitthvað sem kemur efninu við segja þeir: “Prófaðu að horfa á bíómyndina M eftir Fritz Lang.” “Prófaðu að lesa Urbanity and Social Life eftir Georg Simmel.” Ég veit ekki hversu oft á arkitektaferlinum mér hefur verið sagt að horfa á M eða lesa Georg Simmel.

Ég minnist þess þegar við Heiðar og fleiri fórum á fyrirlestra Niels Leach í Kaupmannahöfn fyrir nokkrum árum. Í dag þykir mér hann óttarleg rolla, en það var engu að síður gott fyrir okkur þá að kynnast því helsta sem var í gagni vestanhafs á þeim tíma. Að lokum eins fyrirlestursins var spurt: Hver er staða arkitektsins í heimi þar sem að allt er dulbúningur (það var það sem allur fyrirlesturinn gekk út á: Camoflage: hvernig við þurfum að læra á yfirborðskúltúrinn til þess að geta breytt honum). Þá var allt sem hann gat svarað: “Hmmm... prófaðu að lesa Gilles Deleuze. Ég er viss um að svarið liggi hjá Gilles Deleuze.”

Af helgi páska og lista

2008-03-21T17:00:00.002Z

Dömur mínar og herrar.

Í dag er föstudagurinn langi. Páskarnir eru ekki haldnir heilagir í New York. Það er ekki einu sinni lokað í skólanum á föstudaginn langa og páskadag. Í fjölmenningarsamfélagi einsog New York er umburðarlyndið fyrir hefðum minnihlutahópa svo mikið að meirihlutinn forðast hvað hann getur sínar eigin hefðir. Það gefur honum svosem ágætis frelsi. Til dæmis getur hann farið á bar eftir klukkan tólf á föstudaginn langa.

Um daginn hélt listfræðingurinn Rosalind Krauss fyrirlestur í skólanum mínum. Það var merkisviðburður, hún er einn merkilegasti listfræðingur seinni hluta síðustu aldar. Fyrirlesturinn var hálfgerð vonbrigði- hún var ekkert sérstaklega vel undirbúin, og umræðurnar sem að sköpuðust eftir fyrirlesturinn voru hálfneyðarlegar. En það sem hún stendur fyrir er áhugavert enn í dag. Hún er ötull hatursmaður konseptlistarinnar allt frá Marcel Duchamp fram til þess sem í dag er kallað installation art og kristallast í list manna einsog Bill Viola eða Matthew Barney. Hún hefur mikla trú á að listamaður eigi að framkalla sinn eigin miðil, eða einsog hún orðaði það, “figure forth the media”. Þannig eigi öll list sem að stefnir að því að gera mörkin á milli miðla óræðari það til að drepa alla markverða umræðu um list.

Í gær eldaði ég borscht fyrir vini heima hjá Rayanne og Katarina. Ég steikti lauk og rauðrófur uppúr svínaspiki og bætti saman við soðið nautajöt. Síðan er selerístilkum, steinselju, nokkrum kartöflum, gulrótum, tómötum bætt út í. Að lokum var súpan borin fram með challah brauði og pierogi. Þetta var herramannsmatur.

Don´t freak out

2008-03-20T16:27:00.001Z

Hrafn, slakaðu á.

Í síðustu viku barst mér síðan tölvupóstur frá ágætum manni sem að var að lesa Kommóðuna í fyrsta skipti og hafði gaman af. Hann las hana meira að segja frá upphafi. Það varð mér hvatning til að gramsa aðeins sjálfur í hinum neðri skúffum Kommóðunnar.. Og þá fannst mér skyndilega að lokaorð Kommóðunnar mættu allra síst snúast um lélegt málfar höfundar. Enda eru helstu hvatningarorð mín sem bloggara vel valin orð frá afa mínum, Óskari H. Gunnarssyni:

Hún er oft helvíti vitlaus, Kommóðan- en stafsetningin er góð, sjaldan nokkur villa.

Hver var annars að minnast á lokaorð? Áfram með smjörið.

Í fyrradag klukkan níu skilaði ég tillögu okkar Einars Hlérs að nýrri byggingu Listaháskóla Íslands við Laugarveg. Síðan þá er ég búinn að sofa, borða og drekka. Í dag vaknaði ég síðan upp við raunveruleikann: Ég á að skila Thesisverkefninu mínu í Cooper núna eftir einn og hálfan mánuð. Og það er mikið eftir. Þá er mikilvægt að muna eitt:

Don´t freak out.

Ef það er eitthvað sem er setning ársins hérna í Cooper, þá er það þessi. Það er eitthvað alveg ótrúlega vandæðalegt við að fríka út... Því að á meðan á því stendur, þá veistu í rauninni af því, en þú getur ekkert að því gert: Það minnir mig til dæmis á það þegar ég missti af flugvélinni til Íslands frá Danmörku fyrir tveimur árum: Ég vissi að ég var “freaking out” en ég gat ekkert að því gert. Þess vegna miðar allt að þessu. No matter what you do- don´t freak out. Ég byrjaði að vinna í lagi:

When your mind is full of doubt, don´t freak out
And you forgot what it´s all about, don´t freak out
Cause when you feel that there is no way out
and all you really want to do is freak out,
don´t freak out
´cause freaking out will never help you.

Síðastliðinn mánuður er búinn að vera snargeggjaður. Í byrjun mars skiluðum við Uri Wegman umsókn til Austurríska menningarmálaráðuneytisins um artist-in-residence prógramm í Los Angeles. Það sem okkur langar að skoða er samband fjölmiðla og landslags í Los Angeles. Aðallega ætlum við okkur að skoða fréttaþyrlur og sjónvarpaða bílaeltingaleiki. Já, svona er arkitektúrinn í dag.
Síðan tók við umrædd samkeppni um Listaháskólann. Eftir að þú skilar einhverju svona inn þá ferðu að pæla verulega í hverju þér gengur til. Til hvers að taka þátt í svona samkeppni? Hvað ætlarðu að gera ef þú vinnur? Ef þú vinnur, þá vinnurðu tugi annarra arkitektastofa þar sem fólk með reynslu er búið að vinna vikum saman hörðum höndum. Og síðan vinnur þú, bara einhver gikkur útí bæ... Þá er eins gott að þú teljir þig hafa eitthvað fram að færa sem að hinir hafa ekki. Ekki það að við munum vinna- það er enginn séns. En það fær mig þó til að hugsa mig um: Hvað gengur mér til?

Vandræðalegt

2008-02-09T19:09:00.000Z

Ég verð að viðurkenna að ég kann ekki að fallbeygja orðið kú. Það er hið vandræðalegasta mál.

Safarimyndir

2008-02-06T01:35:00.000Z

Í leit að Afríku...

2008-02-05T02:49:00.000Z

Skrifað í gær, Sunnudag 3. febrúar

Í dag fórum við í einn af okkar mánaðarlegu túrum í eitt af ytri byrðum borgarinnar, nánara tiltekið til the Bronx, sem er eini hluti New York borgar sem er tengt meginlandi Bandaríkjanna. Þessir túrar virðast snúast um það að ganga óhóflega langar leiðir í gegn um hverfi þar sem að við erum einu hvítu mennirnir og reyna að lenda ekki upp á kant við neinn. Oftast virðast þessar ferðir enda á etnískum veitingastöðum, og ef við er hægt að koma heimsókn á lókal dýragarðinn þá látum við hana ekki fram hjá okkur fara.
Í síðasta desember fórum við til Queens í leita að úsbekíska veitingastaðnum Cheburaschnaya, en Wahid hafði fengið kortið fyrir hann hjá hárgreiðslukonunni sem hann fer til, en hún er frá Úsbekistan (í New York er maður ekki maður með mönnum nema að maður sé með “Uzbeki hairdresser”). Afrakstur þeirrar ferðar birtist síðan í jólakveðu Kommóðunnar, ekki lítið vafasamri ljósmyndsaseríu þar sem að komu við sögu Afganinn knái, þrívíddargleraugu og llamadýr. Ég bið lesendur sem að ekki sáu kveðjuna að láta ímyndunaraflið um að fylla í eyðurnar.
Við vorum ekki fyrr komnir upp úr Subway kerfinu en við vorum búin að borga okkur inn í Bronx Zoo. Þessir dýragarðar hérna í New York eru nú ansi skrautlegir... þeir eru eitthvað svo hráir og sérkennilegir og ekkert verið að gera neitt sérstaklega mikið fyrir dýrin. Þetta eru ekki þessar miklu mennta- og rannsóknastofnanir einsog evrópskir dýragarðar. Og það er eitthvað spaugilegt við að sjá gíraffa sprangandi um með einhverjar svona ekta projects í baksýn. Einhvers staðar í miðjum Bronx.
Að þessari heimsókn lokinni lögðum við af stað í leit að afrískum veitingastað, sem á víst að vera uppáhald afrískra leigubílstjóra í borginni. Þegar við komum var fílabeinsströndin að ljúka við að bursta Ghana í átta liða úrslitum Afríkubikarsins í fótbolta. Síðan settumst við niður og borðuðum geitakjöt, steiktan fisk og baunir. Það var kannski táknrænt að á meðan á þessu stóð voru New York Giants að vinna Superbowl í einum óvæntustu úrslitum í sögu þeirrar keppni.
Mér þótt mjög gaman í síðustu viku þegar Gummi vinur minn sendi mér tvö lög með hljómsveitinni Vampire Weekend. Það er ágætt til þess að vita að það eru fleiri en ég og vinir mínir sem að leita að Afríku í hjarta New York borgar.

Öllum þykir sinn pólitíkus fegurri

2008-01-27T18:43:00.000Z

Það eru fleiri blöð en Morgunblaðið sem að kunna að grínast. Þetta er eitt það fyndnasta sem ég hef séð lengi:

Við vorum að tala um Palestínu í skólastofunni fyrr í vikunni og Katarina, sem er grísk sagði við Uri, sem er frá Ísrael: "Uri, do you ever get embarrassed by your government?" Síðan var einsog hún hafi séð að sér, hún þagði í smá stund en sagði síðan frá því hvernig grískir alþingismenn væru farnir að fremja sjálfsmorð unnvörpum út af því að fundist hafði kynlífsmyndband sem að sýnir gríska pólitíkusa í orgíum. Ég þagði líka í mínu horni. Þessa dagana er erfitt að setja út á pólitík annarra.

Ad kalla- eda kalla ekki- allt ommu sina.

2008-01-24T19:22:00.000Z

Oskar: "David, you don't call everything your grandmother."

David: "What does that mean?"

Oskar: "Well, it pretty much means that you don't mess around."

David: "I don't understand."

Að sparka í liggjandi mann.

2008-01-22T04:26:00.000Z

Duggur mínar og Knerrir.

Ég veit ekki hvor málshátturinn fer meira í taugarnar á mér, "Öllu gríni fylgir alvara" eða "leitið og þér munið finna". Ég veit fyrir víst að ekki öllu gríni fylgir alvara. Nema þá að öllu fylgi alvara. Og til hvers þá að segja það, með sauðslegri unaðstilfinningunni sem fylgir því að segja eitthvað sem þú telur að allir viti að sé satt, og er óafssannanlegt?
Er ekki hitt réttara, að allri alvöru fylgir grín?

Áðan leituðum við Agla að tappanum í baðkarið okkar. Við leituðum í fimm mínútur. Og fundum ekki.

Ég elska þessa litlu, sætu svertingja.

2008-01-20T21:30:00.000Z

Hóstar mínir og hnerrar.

Þá er ég mættur aftur til leiks á nýju ári. Fylgist spennt með á Kommóðunni á næstu dögum, þar sem að hver færslan á fætur annarri mun tröllríða öllu. Nú er lag.

Ég sit á kaffihúsinu mínu á Avenue A og fimmta stræti, kaffihúsinu Bagelzone. Ég veit ekki hvað það er sem ég elska við þetta kaffihús. Kaffið er vont, ekta soðningur einsog Andri Fannar kallaði það svo eftirminnilega. Þetta er svona soðningur sem að gegnumsýrir allt. Lyktin smýgur inn á milli gólffjalanna og á bak við speglana og myndirnar á veggjunum (sem eru til sölu-ég treysti aldrei almennilega því konsepti), sem eru í einhvers konar Norður afrísku þema. Hún situr eftir í fötum og finnur sér ból í handakrikum og situr föst á milli tanna fólksins sem að ber hana með sér í þröngtsetnar neðanjarðarlestar og lyftur up á tuttugustu hæð. Ef það er einhver lykt sem að mun minna mig á New York í framtíðinni mun það vera lykt af vondu kaffi.
En ég elska þetta kaffi. Og internetið er frítt og beyglurnar eru góðar og nýbakaðar af litlu, sætu svertingjunum sem að halda þessu kaffihúsi gangandi. Ég veit ekki hvaðan þeir koma, en þeir tala með afrískum hreim. Einhverra hluta vegna held ég að þeir séu frá Senegal, ég veit ekki af hverju og ég þori ekki að spyrja. Og ég elska þessa litlu, sætu svertingja.

Eftir tvo daga byrjar síðasta önnin á síðasta skólaárinu mínu. Í maí verð ég orðinn arkitekt. Ég lofa því.

Hvernig er þetta síðan, lásuð þið ekki einhverjar áleitnar bækur um jólin?

Innréttingarnar

2007-12-27T18:22:00.001Z

Þau rifu allt út og gerðu það nýtt.
Fyrir þeim var allt svo gamalt og skítt
og handónýtt.

Kommóðu, kistu og sófadraug,
þau keyrðu það allt út á ruslahaug.
Fóru í Laugardalslaug.

Fóru svo út fyrir borgarmörk
og fylltu þar sína forláta örk
af dugnaði og hörku.

Og núna eru þau orðin frjáls
undan fjötrum fortíðar.
En síðan eftir allt þetta basl
þau koma svo inn með glænýtt drasl,
alveg handónýtt drasl,
og þau kalla það sitt.

Sváfu svo út og fóru á fætur,
fannst þeim ekki sófinn sætur,
og lampinn ágætur?

En svo kom að þau ráku sig á
og fengu bólgu í stórutá.
Þau fundu til þá.

Þá var allt svo hreint og beint
að ekki gátu þau lengur leynt
því sem ekkert var

En það fáa sem fékk að halda sér
er núna orðið töff.
Og nú þau leita á haugunum
að öllum gömlu draugunum
á taugunum
og þau kalla sig frjáls.

The Smell of the Butter

2007-12-25T16:43:00.000Z

Dear friends.

At the same time as I wish you a merry christmas and a happy new year, I want to give you all a taste of what some people have come to call the 21. Century´s 1st truly Surrealist act, a photoshoot in Queens involving an Afgan and a Llama.

Best wishes for a restful holiday,
Óskar

Kæru vinir.

Um leið og ég óska ykkur gleðilegra jóla og góðs nýs árs þá langar mig að gefa ykkur smjörþefinn af því sem viðgengst í arkitektanámi fullorðinna manna í útlöndum- dularfulla myndaseríu frá Queens þar sem að við koma Afgani og Llamadýr.

Hafið það sem allra best, kveðja
Kommóðuhirðirinn

Leyfum drykkjunni að hefjast.

2007-12-21T16:35:00.000Z

Leyfum drykkjunni að hefjast.

Ég dýrka að ferðast heim frá JFK. Að kaupa New York times áður en ég fer, taka síðan A lestina á 1. Breiðgötu þaðan sem lestin skröltir ofanjarðar út á Rockaway á austanverðri Brooklyn (eða austanverðum Broklindum). Ekki seinna en klukkan fjögur, vera kominn upp á flugvöllinn vel fyrir fimm, losa mig við blaðið sem ég er líklegast búinn að lesa, kaupa ný blöð, kannski The New Yorker og The Economist, og setjast á Atlantic Lounge og leyfa drykkjunni að hefjast. Panta stóran bjór, lesa smá, hringja í einn vin eða tvo og skiptast á nokkrum orðum, “shoot the shit” einsog þeir segja, bara að láta vita að ég sé kominn á Atlantic Lounge. Kannski panta buffalo wings og spjalla við næsta mann um nýjustu hrakfarir New York Knicks. Nýt ég jólafrísins sjaldan betur en þá, þegar enginn ætlast til neins af mér annars en að drattast að hliðinu áður en að flugvélin fer án mín.
Síðan ég bloggaði síðast hef ég verið að ljúka við hin ýmsu verkefni, sem flestöll farsællega. Ég verð á Íslandi í nokkra daga í þetta skiptið, fram að 28. desember, en þá ætla ég að fara aftur til New York og verja áramótunum þar, eða nánar tiltekið í Madison, New Jersey, nokkuð sem ég mun ekki fara nánar útí að svo stöddu. En það verður allaveganna ekkert Times Square get ég sagt ykkur. Ég held að þetta verði gaman- annar hlutur sem er í sérstöku uppáhaldi hjá mér er að kveikja á BBC eða CNN á Nýársdag og horfa upptökur af því þegar klukkan varð tólf í Moskvu, Peking og Vínarborg. Kallið það smáborgarann í mér, en ég held það verði gaman að “prófa eitthvað nýtt”.
Matarbakkinn er kominn á litla borðið mitt. “Með hverju ætlið þér að reyna að eitra fyrir mér að þessu sinni” ímynda ég mér að ég spyrji flugfreyjuna um leið og ég þakka fyrir mig. Og ég er að verða batteríslaus. Það eru utanaðkomandi aðstæður sem að heimta punktinn fyrir aftan þessa bloggfærslu.

Hvít jörð

2007-12-02T18:03:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Þegar ég vaknaði í morgun fann ég fyrir kunnulegri tilfinningu. Götur 7. strætis voru snævi þaktar, skyndilega fannst mér einsog ég byggi aftur í Úthlíðinni og árið væri 1993. Það er fátt sem að getur jafn umsvifalaust breytt skapi manns og hvít jörð.

Ég fékk mér linsoðið egg. Einungis eitt egg, því að Heiðar vinur minn kenndi mér þegar við vorum litlir að það væri hættulegt að borða fleira en eitt egg á dag. Þessa reglu hef ég gert að mínum rétttrúnaði, svipað og að það er bannað að keyra eftir einn bjór, og pissa á bakvið skúr.

Segi ég ykkur einhvern tímann, kæru lesendur, hvað ég er þakklátur fyrir að hafa ykkur fyrir lesendur?

Boston brothers

2007-12-01T14:59:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Við Uri vinur minn fórum til Boston síðustu yfir Thanks Giving. Það er ótrúlega auðveltog ódýrt. Þú mætir bara með 15 dollara uppí Chinatown og tekur bara næstu rútu, hvort sem það er til Boston, Washington eða Philadelphia. Það var góð ferð. Ekki það að Boston sé svona spennandi borg- það er hún ekki. Gamla klisjan er sú að Boston sé svo evrópsk. En hún er ekki evrópskari en svo að hún er sundurskorin með hraðbrautum, ekki ólík Reykjavík með sínar opnu slagæðar, Hringbrautina og Sæbrautina, og þó ennþá verri því hraðbrautirnar í Boston sneiða beint í gegn um borgina. En við skemmtum okkur konunglega. Við vorum einhvern veginn frekar svipaðir í klæðaburði, og báðir með alskegg, þannig að alltaf þegar við hittum einhvern, þá spurði fólk: "Wait a minute... Your´e brothers, right?".

Það var reyndar margt sem að misheppnaðist í þessari ferð. Við ætluðum að fara á NBA leik með Boston Lakers, en það var auðvitað löngu uppselt þannig að við reyndum að kaupa miða fyrir utan. Það reyndist hinn mesti háskaleikur- þetta er einhvers konar írsk mafía sem að sér um þetta. Ef að einhver reynir að kaupa miða af einhverjum fyrir utan, þá mætir einhver frá mafíunni yfirbýður mann. Síðan selur hann miðann á enn uppsprengdara verði. Við gáfumst upp og fórum í staðinn á næsta sportbar, sem var ekki erfit, því allir barir í Boston eru sportsbarir.
Síðan ætluðum við á slóðir Hermanns Melville´s og Moby Dick í Nantuckett úti fyrir Cape Cod. En það var of flókið mál. Ætli ég geri það ekki í jólafríiunu

En það var líka margt skemmtilegt sem við gerðum. Við leigðum bíl og keyrðum upp til New Hampshire. Síðan skoðuðum við einu Le Corbusier bygginguna í Bandaríkjunum, Carpenter Center í Harvard, og líka nýja Diller & Scofidio safnið, sem var ágætt.

Þessi síðasta vika snerist síðan mest um að klára ýmis próf og verkefni fyrir jólin. Núna á ég bara lokaverkefnið mitt eftir, og bara viku til að klára það. Þannig að það er svosem ekkert líklegt að ég láti eitthvað nýtt í Kommóðuna á næstu dögum.

Carpenter Center að næturlagi.

Boston lúkkið

Pólitík

2007-11-26T13:48:00.001Z

Pólitíkus að verki.

Og enginn hefur ekkert að gera.

2007-11-22T19:00:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Einar frændi var með gott grín um daginn sem hann sagðist hafa fengið frá Sigtryggi Baldurssyni, en það var spil með hinn séríslenska frasa “nóg að gera”. Hann benti réttilega á að hið eina eðlilega svar við spurningunni “er ekki nóg að gera” er að svara: “ha, jújú, nóg að gera.” Svona svipað og það er skylda að svara “allt gott” þegar þú ert spurður að því hvað þú segir gott. Síðan gengur Einar á afgreiðslufólk í verslunum og spyr, með miklum æsingi: “hvað, er ekki nóg að gera”, og þá hrökkva menn við og segja jafnvel, með dramatískum tón: “Jú, veistu, það er bókstaflega allt vitlaust að gera” eða “það hefur ALDREI verið jafn mikið að gera”. Og enginn hefur ekkert að gera.

Mistök

2007-11-10T01:20:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Allt sem ég tók mig til að gera í gær mistókst. Ég hafði vakað vikið undanfarna daga og ætlaði að sofa til hádegis, en vaknaði klukkan tíu, og lá síðan í rúminu, gat ekki sofið meir. Magnús Björn Ólafsson, minn kæri vinur, vaknaði með mér eftir góða nótt á McSorley´s, írska pöbbnum sem að ég dreg alla með mér á. Við ætluðum í verslunarferð. En fyrst myndum við fá okkur morgunmat, taka síðan niður teikningarnar mínar uppi í skóla frá því deginum áður, og síðan ætluðum við að fara í rússnessku búðina, einsog Magnús kallar hana eftir að hann rambaði fram á hana í örvilnan fyrr í vikunni, en þar ætlar hann að kaupa líkneski af Lenín. Að því loknu myndum við fara að versla föt. Um kvöldið ætluðum við síðan í partí til vina minna úr skólanum.

Einhvern veginn fór þetta svona: Morgunverðurinn breyttist í síðbúinn hádegisverð, við mættum allt of seint upp í skóla að taka niður dótið, fundum aldrei rússnessku búðina, og loksins þegar við ætluðum að versla föt fórum við í bókabúð þar sem að Magnús lét greipar sópa þannig að við þurftum að fara aftur heim að skila góssinu. Við komumst í eina fatabúð, í næstu götu við hliðina, en keyptum ekki neitt. Síðan þegar við sátum á kaffihúsi og drukkum bjór enduðum við á að tala við einhverja gæja sem að sátu fyrir utan. Ég þurfti að fara heim að teikna fyrir daginn í dag, þannig að Magnús ákvað að skella sér með einum náunganum á listasýningu. Við sáumst ekki meir þennan dag. Þennan dag fór þannig séð allt á besta veg.

Martini

2007-10-30T01:47:00.000Z

"Keyrði til Hveragerðis í dag."

2007-10-29T03:16:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Ógeðslega er gaman að Kommóðan sé komin á fullt. Ég tók aðeins til í tenglaskúffunni og henti út þeim sem að eru ekki búnir að gera neitt að viti. Látið mig endilega vita ef að þið eruð komnir með ný netföng. Það er einsog ég hef áður sagt- haustið er vor bloggsins. Þegar birnirnir á norðurhjara undirbúa sig að leggjast í híði skríða bloggbirnirnir úr sínum eigin híðum.
Það var fyndið að koma heim á föstudagskvöldið og ætla sér að eiga rólegt kvöld með kaffi og góðri bók og láta þrjá hressa Pólverja taka á móti sér. Af Tom og félagar hans tveir, Paul og ég veit ekki hvað hinn heitir, gera þetta einu sinni í mánuði. Þá sitja þeir inni í stofu, drekka staup, skola þeim niður með Red Bull, borða pólskar Kielbasy pulsur, súrar gúrkur og Challah-brauð með á meðan þeir hlusta á Paul Van Dyk og plötuna hans The Politics of Dancing. einskærri kurteisi þáði ég boð um eitt staup af þessu hvíta víni, og smám saman fjölgaði staupunum, þannig að bókarlesturinn varð að engu. Mér fannst fyndið sem var sagt þegar kominn var tími til að drekka næsta staup: "There´s something wrong with the ceiling".
Jæja, nóg af þessu drykkjurausi. Þessa dagana er Halloween í New York og við dressuðum okkur upp í gær. Ég var Ahab Skipstjóri sem að missti fótinn í baráttunni við hvíta hvalinn. Ég reyndi að sannfæra Öglu um að vera hvíti hvalurinn, og ef hún nennti því ekki, þá gæti hún farið sem heimspekingurinn Alain Badiou: Hún skildi vitanlega ekki það grín, en það eru væntanlega jafnfáir sem að skilja þann einkahúmor og þeir sem að tengja þegar talað er um að "leggja hann í Beckettinn" yfir að skora með því að skjóta upp í samskeytin (þetta þarfnast útskýringar. Að skjóta upp í samskeytin= Að skjóta upp í sammarann= Að skjóta upp í Samúel= Að leggja hann í (Samúel) Beckettinn. Afsakið ruglið.) Þannig að Agla var einhvers konar diskó Kleópatra í staðinn.
Ég hef mikið gaman af því þegar þegar fólk tekur sig til og skrifar með því sem ég kalla "Eiríksstílnum" eftir Eiríki Jónssyni, en það er þegar fólk hefur setninger með því að sleppa frumlagi setningar.

"Keyrði til Hveragerðis í dag."

Hvar ertu?

2007-10-25T03:18:00.000Z

Dónar mínir og perrar.

Fyndið. Fyrsta spurningin sem ég spyr þegar ég hringi í fólk (Agla staðfesti það í dag) er undantekningarlaust:

Hvar ertu?

Þetta er mér í rauninni óskiljanlegt. Af hverju ætti það að skipta mig máli hvar Agla er, hvort hún er úti í búð eða heima hjá sér? Hvaða þýðingu hefur það fyrir mig að hún móðir mín er hjá ömmu minni en ekki heima í stofu?

Þetta er nútímavandamál, því að þetta var tilefnislaus spurning þegar símar voru staðbundir. Það fór ekki á milli mála hvar sá sem svaraði í símann var. Það var í rauninni fullkomið dæmi um “speach act”. Með því að segja “Óskar hér” varstu umsvifalaust búinn að staðsetja þig á kortinu. Það var fjarvistarsönnun. Núna ertu alltaf að ljúga í símann. Þú getur sagst vera hvar sem er.

Mér var sagt í dag að verið væri að þróa tækni þar sem þú getur séð a google maps hvar sá sem þú ert að tala við er staðsettur. Þannig geturðu séð hvort hann sé að ljúga þegar hann segir: “Ég kem eftir fimm mínútur”. Einhvern veginn held ég að þessi nýja tækni verði versti óvinur Tómasar Aðalsteinssonar, sem er meistari í að halda því fram að hann sé nær en hann er. En þetta er enginn heimsósómi, hér ríkir ekkert nostalgí.

Af hverju segi ég vandamál? Er þetta vandamál? Ekki nema að því leyti að þetta er ávani. Og lífið er of stutt fyrir ávana. Kannski er þetta einhvers konar kurteisi. Viðmælandinn er kannski á viðkvæmum stað sem er er ekki viðeigandi fyrir símagaspur, einsog röð í bakaríi, eða á bókasafni, eða læknabiðstofu. Eða kannski er þetta niðurstaða leitar að einhverju öðru en “hvað segirðu”, einhverju sem að minnsta kosti er eitthvað annað en átómatískt svar.

Síðan er náttúrulega “the flipside”: “Gettu hvar ég er!” Hver þekkir ekki að hringja í góðan vin á meðan á einhverju æðislegu stendur að honum fjarverandi (tónleikar með tónlistarmanni sem að þið báðir/bæði hélduð svo mikið uppá, stórkostleg máltíð á veitingahúsi á Ítalíu, fögur náttúrusýn), hina tvöföldu athöfn sem að samtímis lætur honum líða einsog hans sé saknað, að til hans sé hugsað og það meira að segja á þvílíku augnabliki sem þessu, og undirstrikar fjarveru hans, nuddar henni í augun á honum, svona einsog til að segja “og af þessu varstu tilbúinn að missa, ég vona þín vegna að það sem þú valdir að gera í staðinn er þess virði.”

Í kvöld gerði Agla grín að mér að ég hafi átt bíper. Ég sagðist hafa keypt hann af títtnefndum Magnúsi Birni á 5000 kall. Það var fyrir svona tíu árum. Og núna er ég búinn að koma bíperamálinu yfir á hann.

Snúðar og vínarbrauð

2007-10-23T22:30:00.000Z

Dömur mínar og herrar

Þegar ég var yngri var til matmálstími sem hét ýmist drekkutími eða kaffitími. Hann gat verið hvenær sem er á bilinu milli klukkan þrjú og fimm og þá var borðað bakkelsi einsog snúðar og vínarbrauð, hinir fullorðnu drukku kaffi en börnin mjólk. Ég man að fyrsta skiptið sem að Magnús Björn vinur minn kom í heimsókn til mín í Birkigrund í Kópavoginum, við vorum svona sirka sjö ára, þá voru keyptir snúðar og vínarbrauð og svo horfðum við á Stöð 2, en einhverra hluta vegna höfum við fjöldskyldan alltaf verið áskrifendur að þeirri stöð. Ég man að ég sá eftir að hafa boðið Magnúsi allan þennan munað svona í fyrsta skiptið. Hann gæti búist við þessari meðferð í hvert skipti sem hann kæmi í heimsókn, og ég var hræddur um að geta ekki staðið undir því.

Svona svipað og þú treður kjaftæði uppí góðan vin

2007-10-19T18:42:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Hah!
Þið bjuggust varla við að ég yrði svona fljótur með nýja, er það?

Ég er búinn að vera að horfa á nokkrar myndir. Það er verið að sýna La Chinois eftir Godard í Film Forum þessa dagana. Guy Debord gerði einhvern tímann lítið úr Godard- sagði eitthvað á þá leið að hann hafi verið áratug of seinn til að verða radikal. Enda er það síst það sem þú ert eftir þegar þú horfi á Godard mynd: kennslustund í radikal pólitík. Það sem þú ert eftir er ótrúlegur leikurinn með formið, bókstafirnir, litirnir, samspil þess sem er documentary, skáldskapur og tilvísun. Þarna er alltaf verið að finna upp hjólið, þetta er sannarlega mynd sem er “en train de ce faire” (Ókei, Óskar, það minnsta sem þú getur gert er að hlífa okkur við frönskuslettunum.) Og samræðan sem Godard átti við áhorfendurna sína og samtímann. Þetta kemst enginn upp með í dag, að troða jafnmiklu kjaftæði uppí áhorfendurna sína, vitandi að þeir þekkja þig, svona svipað og þú treður kjaftæði uppí góðan vin, einungis til að taka það allt aftur síðar, hann þekkir þig hvort eð er.
Síðan sá ég nýju Wes Anderson myndina. Þær eru svosem ágætar þessar myndir en þær eru ósköp sætar og meinlausar. Og það er eitthvað óþægilegt við að allar þessar myndir verða eitthvað svo mikið költ, öfugt við það sem ég sagði um Godard að ofan, að þær bæta einhvern veginn engu hver við aðra, myndirnar þær eiga ekki í neinni innri samræðu við hvora aðra eða költið sem að dýrkar þær. En, ég meina, þetta eru skemmtilegar myndir og fyndnar og svona einhvern vegin ljúfsárar, það er þeirra kostur og galli.
Í gær gékk ég í skólann og sá að það var búið að opna nýja kaffibúð á horninu á 7. Stræti og Avenue A. Ég kíkti inn og pantaði einn Espressó og fannst einhvern veginn allt svo kunnuglegt. Bragðið af kaffinu, náunginn sem var að afgreiða... Þannig að ég spurði hann hvar ég hafði séð hann áður. Hann sagði að það hlyti að vera af því að hann hafi verið hérna í nokkra daga að ljúka við búðina. Ég sagði að það væri einhvers staðar annars staðar frá. Þá sagðist hann vera nýfluttur frá San Francisco. Og það var tengingin. Þessi náungi vann hjá Blue Bottle Coffee Company í San Francisco, þar sem ég keypti alltaf kaffið mitt í hádeginu. Og þvílíkt kaffi. Nú er hann fluttur til New York, á 7. Stræti. Þetta þótti mér vera tilviljun.
Þeir útbúa drip coffee á sama hátt og þeir gerðu í San Francisco. Þá er heitt vatn látið renna í gegn um kaffifílter niður í stakan bolla, og hrært á meðan. Þetta er að mínu mati besta leiðin til að útbúa kaffi. Það er eitthvað við alúðina sem felst í að hræra og trúnni á að þetta gerir kaffið betra, hvort sem það er af því að þá kemst meira súrefni að efnaskiptunum á milli vatnsins og baunamulningsins eða af því að það er meiri ást í bollanum. Þetta er góð tilbreyting frá pressukönnukaffinu, sem er einhvers konar rétttrúnaður í kaffigerð á Íslandi, en þó betra en uppáhellingin sem þú færð hérna í New York.

Why would you want to be grown up?

2007-10-18T17:40:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Jú, kannski ég gæti byrjað aftur svona, einsog ekkert hafi í skorist, engar afsakanir, engar fjarvistarsannanir, ég skulda ykkur ekki neitt og samviska mín er hrein. Og þá er ég byrjaður aftur.
Októbermánuður er uppáhaldsmánuðurinn þinn. Það er þá sem að þú finnur að veturinn er að koma yfir þig, verkefnin hrannast upp og ætla mætti að þú tækir því alvarlega. En allt kemur fyrir ekki, þú ákveður að gera hið öfuga, þú ákveður að slaka aðeins á, því að einsog maður sagði í Danmörku, “vi skal nok få travlt alligevel”.
Ég er því búinn að slaka aðeins á og gera ýmislegt skemmtilegt undanfarið, fjöldskyldan mín var hjá mér í heimsókn af því að móðir mín og tuttugu vinkonur hennar íslenskar tóku þátt í Avon Walk for Breast Cancer. Þar gengu þær 60 kílómetra upp og niður Manhattan eyju með mikilli list, og óska ég þeim enn og aftur til hamingju með árangurinn.
Á sama tíma voru hérna vinir mínir frá Danmörku, og við héldum rosalegt partí hérna á horninu á sjöunda stræti og breiðgötu A síðasta föstudag. Það var gott að hitta Danina aftur, vinkonur mínar Önnu, Katrine, Emmu og Kristíne, og finna dönskuna koma aftur, hægt. Og gaman að hitta aftur gamla prófessorinn minn hann Cort.
Á sama tíma virðist lokaverkefnið mitt í skólanum, sem er í rauninni hafið þrátt fyrir að langt sé í skil, vera komið á nokkuð gott ról. Ég held að það sé best að segja sem minnst um hvað ég er að gera, enda breytist það nokkurn veginn dag frá degi.
Ég hlusta mest á Roxy music og Hauk Morthens thessa dagana. Mér finnst fyndið að ég man aldrei almennilega hvernig Haukur leit út, þannig að þegar ég hugsa um hann þá hugsa ég alltaf um pabba hans George Costanza í Seinfeld. Eða eru þeir annars ekki nokkuð líkir?
Magnús Björn vinur minn lánaði mér einhverja svona Hauks compilation og ég get spilað hana endalaust með morgunmatnum. Það er eitthvað við þessi lög sem er einhvern veginn algjörlega þess heims og hins síðasta, ef það má orða það svo. Það kristallast best í setningunni í Hæ Mambó þar sem hann syngur: “Ef þú kemur heim með mér þá heila drápu kveð ég þér.” Ég held annast að það sé er besta íslenska lag sem ég hef heyrt á ævinni. Hversu fyndin er eiginlega eftirfarandi setning:

Ci, ci, ci, ci þú ert Sikleying/ Gettu betur góða, gamall bóndi úr Þingó.

Mér finnst svo gaman að ímynda mér þessa senu. Ítölsk Napolitana kemur upp að Hauki þar sem hann dáist að kvennafansinum á einhverju kaffihúsinu í Napoli og spyr hvort að hann sé frá Sikiley, en hann svarar um hæl að það sé af og frá, hann sé bóndi úr Þingeyarsveit á Íslandi.

Ég hlustaði á útvarpsþátt á New York Public Radio í morgun. Þar var rætt við lítið barn komst nokkuð vel að orði, kristallaði jafnvel lítið sannleikskorn um lífið sjálft:

“I wish I was a grown up.”

“Why would you want to be grown up?”

“Because grown ups can drive wherever they want and get candy.”

Og kannski að það sé í þessu einhver glóra...

2007-09-03T15:35:00.000Z

Skrifað í flugvélinni 01. 08. 2007

Dömur mínar og herrar.

Það er þolraun að þurfa að fara út á Seltjarnarnes í Reykjavík í Ágúst, sprungið á afturhjólinu á hjólinu hans pabba, og hugsa til alls þess sem ég hef áður sagt um sjálfskaparvíti einkabílsins, áður en ég sest undir stýri. Ég er þá ekki utan við vandamálið eftir allt saman, ég er hluti af því. Aldrei hefði mér dottið í hug að því myndni fylgja einhvers konar auðmýkt að setjast undir stýri á Volkswagen Polo.
Miðað við sumarfríið í fyrra þá er þetta á margan hátt búið að vera það sem á ensku kallast “sóber”, en mig skortir orð yfir á íslensku. Síðasta sumar var ég á leiðinni í nám til höfuðborgar hippleikans, New York. Ég var í fríi, það var “summer of oskar” og ég veit ekki hvað. Ég fór á göngu á Kringilsárrana með Augnabliki, tónleika með Belle and Sebastian á Borgarfirði Eystri, (Grétar vinur minn kallaði mig heimsmeistarann í indí, nokkuð sem ég á þeim tíma taldi bara nokkuð góðan titil.) Ég keyrði um Ísland með Danska arkitektanema og fór út á hverju einasta kvöldi, og hélt tónleika á barnum Miðbar. Allt þetta var gott, ég vil ekki gera lítið úr neinu sem þarna átti sér stað.
En í sumar fór ég aðra leið, sem ég vil meina að hafi ekki verið síðri. Ég er búinn að vera í arkitektavinnu hjá Pálmari Kristmundssyni arkitekt, og það er búið að vera frábært í alla staði. Það er ýmislegt hressandi við að fá sér vinnu í Reykjavík. Að setja lepp fyrir hið glögga gests auga, sem getur orðið glepjandi til lengdar. Það er auðvelt, þegar þú situr fyrir framan tölvu í útlöndum, að stunda hið “gengdarlausa netgaspur sem hér lýðst” einsog Davíð Þór Jónsson orðaði það um daginn aftan á dagblaði og er ekki einskorðað við Ísland, og úthúða öllu Reykvíksku.
Það er gott að sýna sjálfum þér að þú kannt eitthvað. Setjast niður og vinna einfalt dagsverk. Eitthvað sem þú getur ekki sett á CV eða í Portfolio. Og koma síðan heim og huga að kvöldmatnum. Ég held að undanfarin ár hafi mig stundum skort vilja til þess að setjast og einbeita mér að því að gera eitthvað vel. Ég hef alltaf verið að hugsa um næsta stað, næsta verkefni. Ég hef nýtt mér aðstæðurnar sem ég hef verið í á einum stað til þess að fleyta mér viðstöðulaust á annan, einsog kellingu, afsakið myndlíkinguna, ég komst ekki hjá henni. Það er svo furðulegt að það kemur sér vel að hafa verið á einum flottum stað til að komast til annars. Þannig myndast heil samfélög manna, mér er næst að nefna New York, en stundum líður mér einsog svona sé þetta einnig í Reykjavík, sem ekki hafa unnið sér margt til afreka en eru þeim mun betri í að líta út fyrir að hafa gert það. Rembast síðan við að hæla hvorum öðrum í hástert. Ég er ekki rétti maðurinn til að dæma um hvort ég sé einn af þeim. Þó er í rauninni áhugavert hversu í rauninni stressaður ég var áður en ég mætti í vinnuna um daginn. Ég var hræddur um að fatta að ég kynni í rauninni ekki neitt, ég sem var á leiðinni í nám á síðasta ári í virtum arkitektaskóla. Sumir myndu hér grípa til sögunnar um nýju fötin keisarans. Ég vil samt ekki ganga svo langt, enda hef ég alltaf haft samúð með Keisaranum.

Það er fyndið, að við þetta hefur haldist í hendur að ég er einungis búinn að hlusta á íslenska tónlist, og þá helst bara það sem var við hendina, svona nánast í réttri röð: Ólöfu Arnalds, Trabant, Kammersveitina Ísafold, SSSól, BG og Ingibjörgu, Björk, Megas, Hauk Mortens. Og ég fann hressilega fyrir því þegar ég sá Megas í Glerhýsinu við Norræna húsið kvöldið eftir að hafa séð Jens Lekman að vissulega leiti ég oft langt yfir skammt.

Ég samdi lag:

Höfundar fornir fólu mér
fábrotið verkefni:
Ekki að gleyma sér
í amstri dagsins,
þá færi illa.

Pakkaði inn í brúnan pappír
Passíusálmunum
Eglu og Grettlu og Njálu
ásamt Jónasi
og Kiljan.

Lærði orðin utan að
og beitti fyrir mig
á mörgum framandi stað,
hvort sem það var Óslóborg
eða Róma.

Ávallt ætlaði að geyma
orðsmíðar völunda
er ég ætti heima
á meðal guðs
og góðra manna.

Það hafa liðið ár og öld
síðan ég leit síðast bækur þær
sem ég þóttist kunna í gær.

En í staðinn ég staulast um
á milli kaffihúsa og bókabúða
kaffibolla og kanilsnúða

og ég skima og ég skrumskæli
alla þá texta eftir höfunda
sem allir dýrka og öfunda
en ég mun aldrei nenna að
kunna annað en að nefna þá á nafn

Höfundarnir eru dauðir
dauflega óma orðin,
dálkar þeirra auðir,
ekkert eftir, nema þú
og ég......

Það eina sem þarf til að hlaupa eru ágætir skór.

2007-08-23T21:28:00.000Z

Ég og vinir mínir

Grétar Gunnarsson, Gunnar Eyjólfsson og Tommi nýji.

Dömur mínar og herrar. Ég þakka fyrir góðan stuðning í maraþoninu, en saman söfnuðust um 90.000 krónur. Ég hljóp á 1:37 sem var nokkuð góður tími, skilaði mér 102. Sæti. Þá sem að langaði að heita á mig en náðu ekki að skrá sig á netinu fyrir hlaup eiga enn kost á að leggja góðu málefni lið.

Ég hljóp fyrir gönguhópinn hennar móður minnar, sem að styrkir grunnrannsóknir á brjóstakrabbameini. Þá sem að enn langar til að “heita á mig” geta lagt peninginn beint inn á söfnunarreikning móður minnar, en gönguhópurinn hennar ætlar líka til New York í byrjun október og ganga eitt og hálft maraþon til styrktar rannsóknum á brjóstakrabbameini.

115-05-069806
kt. 251059-7569

Skiljið eftir nafn í skýringu, þannig að við vitum hver er svona almennilegur.

Það er frábær tilfinning að taka þátt í maraþoni, það tapa einhvern veginn allir kúlinu í svona hópi enda er engin leið að vita hver mun taka fram úr þér og hver mun reka lestina. Þá er einsog kyn, aldur eða útlit skipti engu máli. Það eina sem þarf til að hlaupa eru ágætir skór. Það er eitthvað göfugt við það.

Gunnar Helgi. Það er gaman að sjá þig inni á Kommóðunni og ég er spenntur að vita á hvaða bók þú lumar. Þó skildir þú ekki eftir neitt netfang, þannig að ég mana þig til að taka upp símann og hringja í mig í síma 694-4467. Eða þú getur sent mér tölvupóst: oskararnorsson@gmail.com. Ég er enn á landinu, þannig að við höfum ennþá viku til að hittast einhvers staðar og ræða um þessa bók.

Áttu fimmhundruðkall?

2007-08-16T19:31:00.000Z

Ég ætla að hlaupa 21 kílómetra á laugardaginn í Reykjavíkurmaraþoni Glitnis. Ég hvet alla sem eiga fimmhundraðkall að fara inn á www.marathon.is, ýta á hnappinn "heita á hlaupara", velja mig og láta síðan leggja peningana inn á "Göngum saman. Rannsóknir á brjóstakrabbameini". Mamma mín, Gunnhildur Óskarsdóttir og fleiri góðar konur stofnuðu þennan gönguhóp sem safnar peningum í vandlega útvaldar grunnrannsóknir á brjóstakrabbameini á Íslandi.

Við sjáumst á hliðarlínunni!

Þar sem jökulinn ber við loft

2007-08-03T18:18:00.000Z

When You Wake Up in the Morning

2007-07-30T23:36:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Skrifað 27. 08

Síðustu helgi fór ég til Þórdísar frænku minnar í Atlanta. Atlanta er sérstök borg sem virðist eiga í margræðu sambandi við fortíðina sína. Annars vegar sem höfuðborg gamla suðursins, síðasta vígi suðurríkjanna í þrælastríðinu, hins vegar nútíma metrópólís sem dreifir úr sér einsog pönnukaka og gleypir allt gamalt og sögulegt. Annars vegar sem höfuðborg svörtu millistéttarinnar í Bandaríkjunum, fæðingarstaður Martins Luther King, hins vegar sú borg þar sem svertingjar lifa í hvað mestri eymd. Glæpatíðni er þar með því hæsta sem gerist í Bandaríkjunum.
Við Atli hennar Þórdísar keyrðum um gettóin og upplifðum ótrúlega fátækt, nokkuð sem erfitt er að ímynda sér frá höfuðborg Cocoa Cola. Þegar ég fór um suðrið var það einmitt þetta sem kom mér mest á óvart: hversu fátækt það er, og þá auðvitað fyrst og fremst meðal blökkumanna. Ég er viss um að fólkið í þessum ríkjum er mun fátækara en fátækasta fólkið í Evrópu. Það virðist einhvern veginn einsog það sé engin leið út, þetta er í rauninni þjóðfélag í neyð. Það er einsog þessi þrældómur fátæktar, vændis og ofbeldisfullra glæpa sé ekki síður slæmur en bómullarakrarnir forðum.
En nú er ég farinn að hljóma einsog Talib Kweli eða eitthvað.

Það er stundum sagt að einungis 40% Bandaríkjamanna eigi vegabréf. Það þýðir þá að færri en 40% Bandaríkjamanna hafi nokkurn tímann komið út fyrir Bandaríkin. Evrópumenn, og meðal þeirra, Íslendingar, gera oft grín að Bandaríkjamönnum og segja það ástæðuna fyrir meintri þröngsýni þeirra. Þó hafa þeir bandaríkjamenn sem ég þekki líklegast komið til fleiri ríkja innan bandaríkjanna en meðalevrópubúi, og líklega hafa fleiri Bandaríkjamanna komið út fyrir sína heimsálfu en Evrópubúar út fyrir sína. Og ég er handviss um að munurinn á manni frá Massachusettes og Alabama sé meiri en munurinn á Norðmanni og Spánverja, hvernig sem á það er litið.

Eftir dag í Atlanta keyrðum við á fólksvagninum hennar Þórdísar en sunnar, til New Orleans. Við keyrðum í gegn um Georgíu, Alabama, Missisippi og til Louisiana, til þessarar magnþrungnu borgar. Við lögðum bílnum og fórum inná hótel, skiptum um föt og fórum inn í franska hverfið, drukkum kaffi, borðuðum mat og dáðumst að húsunum sem virtust algjörlega ósköðuð eftir flóðið fyrir tveimur árum. Við borðuðum og drukkum fram á nótt og fannst allt notalegt og vinalegt og hugsuðum: “Þetta er besta borg í heimi” og svoleiðis og fórum að sofa haldandi að New Orleans hafi fyllilega náð sér eftir hörmungarnar.
Það versta er að þannig er ábyggilega upplifun um helming þeirra túrista sem koma til borgarinnar. Daginn eftir keyrðum við inn í hið svokallaða 9th Ward, hverfið sem fór hvað verst útúr flóðunum. Og þrátt fyrir billjónir Bandaríkjadala sem farið hafa í stríð í Írak eru þarna, í hjarta suðursins, í því sem Bush kallaði svo eftirminnilega “a Great American City” hús úti á götu, önnur brunnin til kaldra kola, götur klipptar í sundur, vegirnir ómerktir, á meðan krakkfíklar gera þessi hreysi að sínum og glæpaalda ríður yfir borgina.

Ég spurði vin minn hvað hann segði um þetta, af hverju allur bandaríski herinn er ekki einmitt þarna, hreinsandi rústirnar, svaraði hann að það væri einfaldlega af því að ríkisstjórninni væri einfaldlega sama um svart fólk.

Ég er ótrúlega lélegur að hrista af mér heimilisleysingja sem að reyna að segja mér sögu sína og vísa mér um í von um að fá peninga fyrir máltíð. Einn maður sýndi mér um fæðingarheimili Martins Luther King og ég endaði á að gefa honum pening fyrir mat fyrir hann og konu hans. Þá kvaddi hann mig með orðunum:

When you wake up in the morning, thank god you aint black.

Og baðherbergið er fullt af flugum

2007-07-18T04:43:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Þetta er búið að vera eitt af þessum klassísku New York kvöldum. Ég nennti ekki að vera að fá neinn af þessum fáu vinum sem ég á eftir í New York (Ekki það að þeir séu beinlínis hættir að vera vinir mínir, þó að það sé skemmtileg tilhugsun- þeir eru bara ekki í bænum) til að koma með mér í Central Park að horfa á New York Fílharmóníuna spila Strauss og Musorgsky. Það er einhver notaleg melankólía sem fylgir því að vera einn á fjöldasamkomum og fylgjast með fólki spjalla, drekka, borða, en vera sjálfur ekki með neitt nema handklæði til að sitja á. Það fær mig til að spyrja sjálfan mig hvort að bestu stundirnar séu þær sem ég upplifi með einhverjum öðrum. Eða er það bara af því að þá er hægt að rifja þær upp í góðra vina hópi síðar, en það sem þú upplifðir með sjálfum þér er oftast tilgangslaust að rifja upp fyrir einhverjum öðrum, því það gæti alveg eins (og er alveg örugglega) verið uppspuni?

Til dæmis er flestallt á Kommóðunni uppspuni. Eða allaveganna fært í stílinn. Að minnsta kosti að því leyti að inn á hana kemst ekki nema brotabrot af því sem að drífur á daga mína. Ég hætti ekki að mæra ágæti íbúðarinnar á horni 7. strætis og Avenue A. Þó er ég ekkert að minnast á það að það sé dauð mús einvers staðar inni í veggnum inni á baði. (Þið mynduð aldrei trúa því að ein lítil mús getur lyktað svona. Og baðherbergið er fullt af flugum. Ég vona bara að þær nái að éta hana upp sem fyrst. Mér datt í hug málsháttur: “Betri er mús en rotta.” Ég er aðeins byrjaður að svipast aftur um eftir nýjum stað til að búa á. Látið mig vita ef þið vitið um eitthvað.)

Einu sinni, langt áður en þessi síða hóf göngu sína, skrifaði ég sögu sem ég náði aldrei að klára:

Fyrir honum var kommóðan vanmetnasta húsgagnið í stofunni. Kommóða er í eðli sínu hirsla til að geyma hluti. Þrátt fyrir það hefur dagleg umgengni okkar við kommóðuna ekkert með hirslueiginleika hennar að gera. Í okkar daglega lífi er kommóðan kubbur sem gengið er í kring um og það er helst að hún sé nýtt með því að leggju hluti ofan á hana, svo sem blómavasa eða annað punt. Þess vegna er hún mun frekar notuð sem borð, það er að segja, flöturinn ofan á henni réttlætir veru hennar í borðstofunni.

Eðlisfræðibókin okkar er kannski ekki alveg eins dýr og við héldum

2007-07-16T02:30:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Allt í lagi, ég er búið að ná því. Það er gott veður í Reykjavík. Það eru allir búnir að segja mér það. Það dynja á mér póstkort, SMS, tölvupóstar, símtöl, símskeyti. Allir vilja endilega að ég viti hversu gott veður sé á Íslandi. Og að það hafi ekki rignt dropa í mánuð. Ekki nóg með það, en ég veit líka að það er búið að vera leiðindaveður fyrir norðan. Og líka í Danmörku. En svo virðist sem að Reykvíkingar séu loksins búnir að vinna Norðanmenn í aldalöngum kampi um hvort veðrið sé betra fyrir norðan eða fyrir sunnan. Þá snúa baráttuglaðir Reykvíkingar járnum sínum til Danmerkur. Kannski ætla þeir að leggja undir sig alla heimsálfuna með sínu mánaðarlanga Mallorcaveðri? Kannski að spánskir öldungar endi á að flytja unnvörpum í Kópavog og Hafnarfjörð?

En mér er líka heitt. Hér er þrjátíu stiga hiti á degi hverjum. Ég vaknaði í miklum tryllingi og fékk lánuð skæri hjá góða fólkinu á fjórðu hæðinni og klippti skálmarnar neðan af buxunum mínum. Síðan þreif ég íbúðina mína eftir mikinn gestagang undanfarna mánuði. Markús er kominn á hótel og er að fara að fá Þórhildi kærustuna sína í heimsókn. Síðan keypti hann sér Toyota og þau ætla að leggja af stað til Miami um næstu helgi.
Sjálfur er ég að fara suður á miðvikudaginn- ég ætla að fara til Atlanta, Georgia að hitta Þórdísi frænku mína. Vonandi kemst ég á góða rapptónleika, en einsog kannski einhverjir vita þá lifir bófarappið góðu lífi í suðrinu. Og mér finnst rapp ekki vera rapp nema það sé bófarapp. Í dag er ég bara búinn að vera að útrétta og versla smá. Ég versla aldrei neitt í New York. Það sýnir sig best þegar gestir koma og spyrja mig hvert þeir eiga að fara. Þá segi ég náttúrulega bara H&M og American Apparrel og svona. Aðallega var ég að reyna að finna á mig ný gleraugu. Það er ómögulegt helvíti.

Á fimmtudag var opnun á skálanum sem ég er búinn að vera að byggja með vinnunni. Það var mikið gaman, og heppnaðist vel. Síðan var seldur bjór og spiluð tónlist. Þetta var hátíð tileinkuð meðvitund um umhverfismál. Það finnst mér þversagnarkennd hátíð. Það var einhvern veginn svo undarlegt að vera að eyða svona mikilli orku og púðri í að setja upp svona hátíð, með tilheyrandi orkunotkun, pappírseyðslu, os. frv. Mér þótti merkilegt að bjórglösin voru úr maíssterkju í staðinn fyrir plasti. Einhverra hluta vegna hef ég ekki alltaf gert mér grein fyrir að allt plast er unnið úr olíu. Sem að minnir mig á myndina Manufactured Landscapes sem ég sá um daginn með Dave vini mínum þar sem ljósmyndarinn Edward Burtynsky gerir sér það að umhugsunarefni. Myndin er um undirlendur Kínversks iðnaðar. Myndin var ekki fullkomin, en samt hef ég ekki getað að því gert að líta á hvern einasta hlut sem ég handfjatla og athuga hvort hann sé Made in China.

Ég get ekki kvartað yfir eðlistfræðitímunum mínum. Eðlisfræðikennarinn minn er nefnilega svo góður náungi. Á meðan ég sat í tíma um daginn hugsaði ég að ef að heimurinn samanstæði af þessum náunga í öllum stöðum mannlífsins þá værum við laus við vandamál heimsins. Ef þú mætir honum á götum borgarinnar þá gengur hann með svona heyrnahlífar sem notaðar eru af byggingarverkamönnum. Einu sinni spurði vinur minn hann hvers vegna hann gengi með hlífarnar. Þá sagðist hann gera það til að heyra í sjálfum sér hugsa. Hann er líka mikið fyrir að endurtaka sama brandarann aftur og aftur, sem er í rauninni ekki brandari. Alltaf þegar hann kynnir okkur fyrir nýjum töflum í bókinni okkar, til dæmis þar sem búið er að taka saman eðlismassa hinna ýmsu efna, þá segir hann að fólk hafi varið mikilli orku og tíma í að gera tilraunir til að taka saman þessar upplýsingar. Og þær séu síðan birtar í töflunni, okkur til afnota. Þannig að eðlisfræðibókin okkar, sem kostaði 150 dollara, er kannski ekki alveg eins dýr og við héldum.

Down Under Brooklyn Bridge

2007-07-07T03:11:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Þessa dagana vinn ég í Dumbo í Brooklyn fyrir nokkra gæja sem að kláruðu Cooper Union, skólann minn, fyrir nokkrum árum síðan. Þeir störtuðu teiknistofunni, sem heitir Situ Studio, á meðan þeir voru ennþá á síðasta árinu sínu í skólanum, byrjuðu fyrst á að þéna peninga með því að búa til módel fyrir aðrar arkitektastofur, en nú eru þeir farnir að fá aðeins meira að gera fyrir sig sjálfa. Þetta er spennandi, og það er áhugavert að fylgjast með hvernig á að byrja sína eigin stofu. Ég ætla að læra eins mikið og ég get á þessu, enda gæti ég alveg hugsað mér að gera hið sama þegar ég er búinn. Það er kannski það eina sem er neikvætt við þessa annars fínu vinnu... Þessir strákar eru jafngamlir mér, sem fær mig bara til að spyrja sjálfan mig: "Eftir hverju ertu að bíða, af hverju gerirðu þetta ekki sjálfur?" Þannig að ég ætla að byrja að halda öðru auganu opnu fyrir studíórými þar sem ég gæti verið og unnið í ró og næði að mínum eigin hugarefnum.

Agla er farin til Danmerkur eftir góða daga í New York, og þakka ég henni enn og aftur fyrir góða daga. Í þessum skirfuðu orðum er hún væntanlega á Hróarskeldu. Þessa dagana er ég með Markús Hjaltason á sófanum, en hann ætlar að fara með Josh, eða Jaws einsog ég kalla hann, til New Jersey á morgun að kaupa sér einhverja gamla druslu til að skrölta á um Bandaríkin.

Eðlisfræðitímarnir mínir silast áfram, núna á ég bara tvær og hálfa viku eftir og þá er ég búinn. Mikið hlakka ég til. Fólk er aðeins byrjað að forvitnast um hvenær ég kem heim á hinn svokallaða klaka. Ég býst við að koma föstudaginn 27. júlí, annars er ég ekki búinn að kaupa miða. Ég þarf að fara að ganga frá þessu.

Betra líf

2007-07-02T03:51:00.000Z

Dömur mínar og herrar.

Í gær fór ég á opnun í listrýminu PS1 í Queens, sem er nútímalistararmur Museum of Modern Art hérna í New York. Þetta var eitt allsherjarpartí, og fólk var að drekka bjóra, og síðan voru einhverjir DFA gæjar að spila, og allt var hipp.
Um daginn var ég í galleríhverfinu í Chelsea og það var verið að selja verk eftir Paul Klee og ég hugsaði hvenig þessar aðstæður, opnanir, með plötusnúðum og fylleríi og fúlskeggjuðum gaurum í slitnum gallabuxum og stelpum með rauðan varalit í einhverju iðnaðarhúsnæði sem málað er hvítt að innan, varð að aðalvettvangi nútímalistarinnar. Ekki það að ég sé að segja að það megi ekki vera partístand á listamönnum, þannig hefur það líklega alltaf verið. Þetta sló mig bara. Þetta í gær var allaveganna eitthvað svo mikið ”Scene”.

Í morgun vaknaði ég hörkusnemma og fór á National History Museum. Ég er búinn að vera að silast í gegn um Moby Dick undanfarinn mánuðinn, og er í kjölfarið búinn að vera að pæla mikið í hvölum og hvalveiðum. Ég var því búinn að hlakka mikið til að berja stóra steypireiðinn augum, og líka baráttu Búrhvaldsins við risasmokkfiskinn einsog sjá má í bíómyndinni góðu ”The Squid and the Whale”. Ég hafði bara ætlað mér að vera í tvo tíma eða svo, ætlaði síðan að leggja mig í Central Park og fara síðan á Metropolitan Museum of Art eftir það. En ég gleymdi mér alveg, það var svo margt sem rifjaðist upp fyrir mér, þegar ég var lítill ætlaði ég alltaf að verða náttúfræðingur. Og það hvarflaði að mér að kannski hefði verið sniðugra að verða sjávarlíffræðingur, í staðinn fyrir að verða fúlskeggjaður gaur í slitnum gallabuxum drekkandi bjór á listasýningu, haldandi að ég sé arkitekt.

Ég samdi lag:

Mætti ég biðja um betra líf
með betri dögum
og betra brauð fyrir börnin mín?
Því þegar sólin skín
þá finnst mér sem
hún hafi skinið skærari í gær.

Þó hef ég fengið nóg af nostalgíu
og klýju af alls konar veseni og vitleysisgangi.
Er þér ekki sama þótt að ég hangi
hér í pínu stund
og reynað finna útúr því

hvernig ég á að öðlast betra líf?

Í ´97 fannst mér einsog allt væri allt í fína...
...frá Kína.
Nanana.

Mætti ég biðja um betra líf
með betri dögum
og betra brauð fyrir börnin mín?
Því þegar sólin skín
þá finnst mér sem
hún hafi skinið skærari í gær.

Þó hef ég fengið nóg af nostalgíu,
ég fór og ég skipti öllum plötunum hans pabba hjá Valda,
og ég er stundum farinn að halda
það að lífið sé
ekki síst að finna í...

...Kína
Nanana.

Í tuttugu sekúndur var ég gömul kona.

2007-06-20T19:28:00.000Z

“People are crazy... cars, bicycles... everyone wants to be part of the act” sagði litla gamla konan sem greip í upphandlegginn minn í gær, eftir að ég hafði leitt hana yfir 2. Breiðgötu hérna í East Village.

Það var skrítið að leiða hana yfir götuna. Það var einhvern veginn einsog hún hafi bundið mig með sínum eigin takmörkunum- á meðan ég leiddi hana yfir götuna fannst mér einsog hávaðinn frá bílunum og fólkinu tvöfaldaðist, bílarnir og hjólreiðamennirnir keyrðu tvöfalt hraðar, og enn glannalegra. Óttinn minn var óttinn hennar í þessar tuttugu sekúndur sem græni kallinn varði. En um leið og hún sleppti takinu á upphandleggnum mínum, og ég hafði gengið leiðar minnar, var ég aftur orðinn einn af “the crazy people”.